Είδαμε την παράσταση ‘Ρομπέρτο Τσούκο’ στο Θέατρο Τέχνης (Υπόγειο)
Σε μια πόλη που φιλοξενεί εκατοντάδες παραστάσεις, η αντικειμενική δυσκολία του να διαλέξεις και να προγραμματίσεις τι θα δεις είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτό που μπορεί μια πρόταση να δείξει… συχνά, λοιπόν, καταφεύγουμε σε θεατρικές σκηνές που έχουν μια διαχρονικότητα καλών παραστάσεων, ποντάροντας ότι δεν θα απογοητευτούμε. Μια τέτοια περίπτωση είναι και το θέατρο Τέχνης, που παραδοσιακά έχει πολύ καλές παραστάσεις στο ρεπερτόριό του. Επιλέξαμε την “ανάγνωση” της Αντζελας Μπρούσκου στον Roberto Zucco του Bernard Maria Koltes, καθώς ό,τι είχαμε δει από αυτήν μέχρι σήμερα ήταν πολύ καλές δουλειές.
Η εν λόγω σκηνοθέτις φαντάζει στα μάτια μου ως τολμηρή και ανατρεπτική δημιουργός, με μια ιδιαίτερη ματιά σε ό,τι καταπιάνεται. Δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση και η παράσταση αυτή. Πέντε ηθοποιοί που καλούνται να ερμηνεύσουν διαφορετικά πρόσωπα των 15 σκηνών-κεφαλαίων που αποτελούν το έργο. Μια διαδρομή από την απαρχή του ήρωα ως το τέλος του.
Δεν το λες κι εύκολο να αλλάζεις σε τόση λίγη ώρα τόσα προσωπεία. Και δεν ανταποκρίθηκαν όλοι το ίδιο, σε όλη την διάρκεια της παράστασης, δημιουργώντας μας ένα αίσθημα ημιτελούς ικανοποίησης. Ναι, η παράσταση, ενώ ξεκινάει με τις καλύτερες των προθέσεων, κάπου κουράζει τον θεατή της καθώς δεν κορυφώνει όλη η ομάδα την προσπάθειά της, αλλά μόνο κάποια μέλης αυτής, και στο τέλος της δεν ξέρεις, εκείνη την στιγμή, αν σε ρωτήσω, αν σου άρεσε ή όχι αυτό που είδες. Είναι θετικό, κατά μια έννοια αυτό, να “παίρνεις δουλειά για το σπίτι” μετά απο μια παράσταση, όμως όχι σε τέτοιο υπερθετικό βαθμό…
Προσωπικά, με την χρήση της κάμερας ορισμένες φορές μπερδεύτηκα απολύτως, γιατί δεν καταλάβαινα τη δεδομένη στιγμή τι εξυπηρετούσε το πλάνο που βλέπαμε… αυτό το γεγονός συζητήσαμε και με άλλους θεατές βγαίνοντας, καταλήγοντας πως ήταν κάποιες κακές επιλογές στη χρήση της τα συγκεκριμένα στιγμιότυπα. Σε γενικές γραμμές, όμως, μας έβαλε μέσα σε αυτό που επέλεγε live η σκηνοθέτις να προσεγγίσει, βοηθώντας μας να κατανοήσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα το σύμπαν του πρωταγωνιστή.
Ο Κώστας Νικούλι ήταν πολύ καλός στην ερμηνεία του, αποδίδοντας όλο αυτό που συμβολίζει ο κεντρικός ήρωας που κλήθηκε να ενσαρκώσει. Με κίνηση και βλέμμα χρόνια αιχμάλωτου αιλουροειδούς, που βρήκε την ελευθερία του και καθοδηγείται από τα καταπιεσμένα ενστικτά του, μας παρέσυρε μαζί του στο στρόβιλο της ζωής του και, παρότι πρόκειται για έναν παραβατικό νέο με αποκλίνουσα και εγκληματική συμπεριφορά, σε μένα φάνηκε πολύ γοητευτικός και συμπαθής! (όχι, δεν θα τον ήθελα για γιο μου!)
Απρόσμενα πολύ καλός ήταν ο Στράτος Τζώρτζογλου, που τσαλάκωσε πολύ το προφίλ που έχουμε στο μυαλό μας γι’αυτόν, ιδιαίτερα στη σκηνή με τον ηλικιωμένο στην στάση του λεωφορείου. Σταθερή αξία η Παρθενόπη Μπουζούρη, που άλλαζε από τον ένα ρόλο στον άλλο με τέτοια άνεση που δε μπορούσες παρα μόνο να την θαυμάσεις. Καταπληκτική πραγματικά, είτε ως μάνα του ήρωα είτε ως πατρόνα είτε ως αδερφη του κοριτσιού της παράστασης. Απλά εξαιρετική!
Οι άλλοι τρεις ηθοποιοί (Αντρέας Αντωνιάδης, Γεωργιάννα Νταλάρα, Αντώνης Τσίλλερ) μάλλον αποτέλεσαν τη βραδιά που είδαμε την παράσταση τον άνευρο κρίκο της, μην έχοντας μια σταθερή ερμηνευτική δεινότητα σε όσους ρόλους κλήθηκαν να παίξουν, επηρεάζοντας το τελικό αποτέλεσμα.
Συμπερασματικά, δεν αισθάνθηκα προδομένος (όπως πολλοί που άκουσα βγαίνοντας στη σκάλα) από αυτό που είδα. Σίγουρα περίμενα κάτι πιο δυνατό, όμως κι αυτό που είδα ικανοποίησε τις αισθήσεις μου. Είναι όμως απο τις παραστάσεις που δύσκολα θα προτείνω σε κάποιον να δει, λόγω της ιδιαιτερότητάς της και γιατί κάτι ακόμη και σήμερα μου λείπει…
Περισσότερα εδώ.
