Είδαμε την παράσταση Ρωμαίος κι Ιουλιέτα για 2 στο Θέατρο Θησείο

Έχω χρόνια να βγω απο θέατρο και να μην βρίσκω λόγια να περιγράψω αυτό που είδα. Δεν είμαι επ’ ουδενί ειδικός για να κρίνω τεχνικά μια παράσταση και δε φιλοδοξώ να γίνω!

Μια μέρα λάβαμε την πρόσκληση απο τα 2 εξαιρετικά παιδιά που έχουν την επικοινωνία της παράστασης να βρεθούμε στην επίσημη πρεμιέρα στο Θέατρο Θησείο – παρόλο που ήταν Πέμπτη (άρα εργάσιμη η επόμενη) κι είχαμε και θεατρική έξοδο και την Παρασκευή, λίγο το ότι είχαμε στο πρόγραμμα να την δούμε, κάτι οι αποθεωτικές κριτικές φίλων που την έχουν δει και στις 2 προηγουμενές τις θεατρικές “στέγες”, συν το γεγονός ότι είναι πολύ κοντά στο σπίτι, είπαμε το ναι.

Το θέατρο Θησείο είναι ενας ανακατασκευασμένος χώρος (δε μπόρεσα να αντιληφθώ την προηγούμενη του χρήση), αρκετά ξεχωριστός από άλλα θέατρα της περιοχής, που η έλλειψη των υπερβολικών τεχνικών μέσων και η πέτρα στους τοίχους σε προδιαθέτει πολύ φιλικά. Με σχετική μικρή χωρητικότητα, που δεν εμποδίζει άπαντες να βλέπουν εξαιρετικά κι είναι το μόνο θέατρο που μόλις μπήκαμε όλοι μέσα δεν ακουγόταν ούτε ανάσα, σου βγάζει αυτό το “σεβασμό”.

Η παράσταση λοιπόν είναι η εξιστόρηση του δημοφιλέστατου έργου του Σαίξπηρ απο τα φαντάσματα του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας που έρχονται μπροστά μας να μας δείξουν όλα τα γεγονότα. Δυο ηθοποιοί που μοιράζονται όλη την διανομή του έργου κι ένας μουσικός επι σκηνής που με τις παρεμβάσεις του χρωματίζει την παράσταση.

Με ελάχιστα μέσα, χωρίς στην ουσία σκηνικά, παρουσίασαν στα μάτια μας ένα υπερθέαμα κίνησης και ερμηνειών που κράτησε όλη την προσοχή μας πάνω τους. Με αντίπαλο τη ζέστη (δε θύμιζε Οκτώβρη εκείνο το βράδυ) ταλαιπώρησαν πολύ τους εαυτούς τους και ακόμη κι όλη νύχτα να χειροκροτούσαμε δε θα έφτανε για να τους ανταποδώσουμε αυτό που μας προσφέραν.

Πρέπει να συγχαρούμε τους συντελεστές της παράστασης για έναν ακόμη λόγο – όπως προείπα αυτή είναι η τρίτη τους θεατρική στέγη. Με δεδομένο ότι κάθε χώρος έχει τα δικά του χαρακτηριστικά αντιλαμβανόμαστε όλοι την προσαρμογή που έπρεπε να γίνει φέτος χωρίς να χαλάσει το τελικό αποτέλεσμα.

Ο Κωνσταντίνος Μπιμπής είναι απολαυστικός και είναι από τους πιο ταλαντούχους νέους ηθοποιούς που έχουμε δει. Η ευκολία που μεταβαίνει στην ροή απο τον ένα ρόλο στον αλλο, ειδικά σε σκηνές διαλόγους 2 προσώπων, είναι φοβερή. 

Η Αθηνά Μουστάκα είναι μια αέρινη, μοντέρνα Ιουλιέτα, μακριά απο τα κλασσικά Σαιπξηρικα πρότυπα, με δυναμισμό κι ευελεξία που καθηλώνει, άξια συμπρωταγωνίστρια του αεικίνητου Κ. Μπιμπή.

Ο Κώστας Γακης που είναι ο μουσικός επι σκηνής και έχει το γενικό πρόσταγμα στο όλο εγχείρημα για ακόμη μια φορά αποδεικνύει πως το θέατρο που μιλάει στις καρδίες των ανθρώπων μπορεί να δημιουργεί με τα ελάχιστα μέσα με αγάπη, μεράκι και τις ωραίες ιδέες σε συνδυασμό με την ομάδα που θα τις παρουσιάσει.

Συμπερασματικά, ένα πείραμα να παρουσιαστεί με μοντέρνο τρόπο ένα κλασσικό έργο, ενσωματώνοντας και κωμικά στοιχεία στην πλοκή του μας έδωσε μια καταπληκτική παράσταση! Είναι με διαφορά ό,τι καλύτερο προσωπικά έχω παρακολουθήσει τα 3 τελευταία χρόνια στο θέατρο. Αξίζει όσοι δεν το έχουν δει να κλείσουν θέση στο Θησείον και να γίνουν κοινωνοί αυτής της θεατρικής εμπειρίας!