Είδαμε την παράσταση ‘Ράφτης κυριών’ στο Θέατρο Γκλόρια
Tailleur pour dames είναι ο τίτλος της κωμωδίας τριών πράξεων, που έγραψε ο Georges Feydeau στα 23 του κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας και είναι μια κλασική vaudeville αστική κωμωδία, που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Παρίσι στις 17 Δεκεμβρίου 1886. Σε αυτό το έργο, ο συγγραφέας καυτηριάζει, με δεικτικό και κωμικά ανελέητο τρόπο, τις συνήθειες των αστών της εποχής και τη ροπή τους προς την απιστία.
Ο Μουλινό, επιφανής γιατρός του Παρισιού, είναι παντρεμένος με την όμορφη Υβόν και, ακολουθώντας τα ήθη των ευγενών, της έχει ζητήσει να έχουν ξεχωριστές κρεβατοκάμαρες, με την αιτιολογία πως, λόγω δουλειάς, ο ίδιος συχνά ξενυχτάει. Η μητέρα της, Εγκρεβίλ, δεν βλέπει με καλό μάτι αυτήν την κατάσταση, αλλά δεν επεμβαίνει, αφού ο γαμπρός της δεν έχει δώσει κανένα δικαίωμα ώστε να αμφισβητηθεί η ακεραιότητά του. Μέχρι που, ένα πρωί, η Υβόν διαπιστώνει πως ο σύζυγός της δεν κοιμήθηκε στο σπίτι!
Ο γιατρός είχε την ελπίδα να διαπράξει την πρώτη του απιστία, με την πελάτισσά του, Σουζάν, αλλά δεν τελεσφόρησε το σχέδιο και, επιστρέφοντας σπίτι, ανακάλυψε πως είχε ξεχάσει να πάρει κλειδιά, με αποτέλεσμα να κοιμηθεί στις σκάλες! Για να μην προδοθεί, ισχυρίζεται ότι ξενύχτησε πάνω από τον Μπασινέ, έναν φίλο του, που ήταν βαριά ασθενής, όμως ο εν λόγω εισβάλλει υγιέστατος στο σπίτι και, ως ολίγον αφελής, δεν αντιλαμβάνεται αυτά που συνθηματικά του λέει ο γιατρός και φυσικά φουντώνει τις υποψίες της Υβόν! Ατάραχος μέσα σε όσα έχει προκαλέσει, ενημερώνει τον Μουλινό πως χρειάζεται τη βοήθειά του για να νοικιάσει κάτι σπίτια-χρέπια, που κληρονόμησε πρόσφατα, ένα εξ αυτών μάλιστα ήταν το εργαστήριο μιας μοδίστρας. Ο Μουλινό το βλέπει ως ευκαιρία να αποκτήσει έναν χώρο για να βρίσκεται με τη Σουζάν και νοικιάζει το διαμέρισμα. Στην πρώτη τους, όμως, συνάντηση εκεί, θα εισβάλλει ο σύζυγός της, ο στρατιωτικός κύριος Ομπέν, που τη ζηλεύει θανάσιμα και ο Μουλινό θα υποχρεωθεί να παραστήσει έναν ονομαστό ράφτη, για να μην καταλάβει τίποτα ο Ομπέν, ο οποίος θα επιστρέψει αργότερα για να ζητήσει από τον μόδιστρο να φτιάξει ένα φόρεμα για την ερωμένη του, Ρόζα! Όταν θα έρθει για πρόβα η Ρόζα, ο Μουλινό θα διαπιστώσει πως πρόκειται για μια παλιά του σχέση και θα απορήσει για το μπέρδεμα που έχει δημιουργηθεί, το οποίο θα γίνει ακόμη μεγαλύτερο, καθως διαδοχικά στο ραφτάδικο θα καταφτάσουν ο Μπασινέ, που είναι ο σύζυγος της Ρόζας, η οποία τον εγκατέλειψε τη δεύτερη μέρα του γάμου τους για τον Ομπέν, η Σουζάν με τον Ομπέν, η πεθερά του γιατρού και τελευταία η Υβόν, δημιουργώντας μια συνθήκη, στην οποία κανείς δεν πρέπει να μάθει τίποτα και όλοι να επιστρέψουν στα σπίτια τους αλώβητοι, κάτι που φέρει εις πέρας ο Μουλινό, οδηγώντας την ιστορία σε ευτυχές τέλος!
Ο Γιάννης Κακλέας χρησιμοποιεί ως βάση το κείμενο της εξαιρετικής μετάφρασης του Ερρίκου Μπελιέ και επεμβαίνει αισθητικά σε αυτό, δημιουργώντας ένα νέο και “εκσυγχρονίζοντας” την ιστορία, φέρνοντάς την στο τώρα, χωρίς να αλλάξει την αισθητική του έργου.
Πώς το επιτυγχάνει αυτό;
Χρησιμοποιεί τον Ετιέν, μπάτλερ του γιατρού, ως κομπέρ και “γέφυρα” με το κοινό, καθώς αυτός μας εισάγει, πριν την έναρξη, στην ιστορία, παρουσιάζοντας έναν σαρκαστικό μονόλογο για την επιλογή του έργου και την κοινωνική διάσταση της απιστίας διαχρονικά. Όσα υπονοεί ο Feydeau στο έργο του, βγαίνουν “αυθάδικα” από το στόμα του στη διάδραση με τους θεατές, που τους φέρνει απέναντι στις τυχόν δικές τους μικρές αμαρτίες, ενώ στη διάρκεια της αλλαγής του σκηνικού χώρου, στην “κουρτίνα” προβάλλονται διάφορα στοιχεία ερευνών για την απιστία, δίνοντάς του την ευκαιρία για έναν ακόμη γύρο παιχνιδιού με το κοινό! Ιδιαίτερη είναι και η σχέση που αναπτύσσει με τον μουσικό της παράστασης, Βάιο Πράπα -σταθερή αξία στις τελευταίες δουλειές του Γιάννη Κακλέα – που δημιουργεί ένα ηχητικό περιβάλλον, που συνοδεύει τα δρώμενα και “συνομιλεί” με τις καταστάσεις που αντιμετωπίζουν οι ήρωες.
Εξαιρετικός ο Στράτος Λύκος ως Ετιέν, συνεπικουρούμενος από τον Δημήτρη Μακαλιά στο διπλό ρόλο του γιατρού/μόδιστρου. Η Νίκη Λάμη, ως Σουζάν, έφερε στη σκηνή τη ζωντάνια και τον αισθησιασμό του χαρακτήρα της ηρωίδας της και η Αθηνά Μουστάκα είναι η Ρόζα, που συνδέει με έναν μαγικό τρόπο όλους τους άνδρες του έργου, σε μια μεστή και πειστική ερμηνεία. Ο Παναγιώτης Παπαϊωάννου, ο φίλος του γιατρού Μπασινέ, χαρίζει απίθανες στιγμές γέλιου με τις περιγραφές για τη μοδίστρα-ενοικιάστρα και το πώς τον εγκατέλειψε η σύζυγός του και ο Γιάννης Λατουσάκης, με φυσικότητα, έπλασε τον ζηλιάρη, πλην όμως μπερμπάντη, κύριο Ομπέν. Τέλος, η Χριστίνα Θύμη, ως Υβόν, πείθει για την πίστη στον σύζυγό της και την αφέλεια, και η Ροζαμάλια Κυρίου, στον ρόλο της πεθεράς, φτιάχνει μια οικεία περσόνα με στοιχεία καχυποψίας, αλλά και διάθεσης συμβιβασμού όσων τυχόν μπορούν να δημιουργήσουν πρόβλημα.
Αισθητικά, ξεχωρίζει το πολύ λειτουργικό σκηνικό-καρουζέλ από την Ηλένια Δουλαδίρη, που επιμελήθηκε και τα υπέροχα κοστούμια της παράστασης. Φανταστική δουλειά από τον Θωμά Γαλαζούλα στα χτενίσματα και τις περούκες, καθώς και την Όλγα Φαλέι στο μακιγιάζ, που συντελούν στο να παρουσιάζονται οι χαρακτήρες τόσο αστείοι όσο πρέπει για να δημιουργηθεί η ατμόσφαιρα της φάρσας. Ο Γιάννης Κακλέας συνεχίζει να μας παρουσιάζει πολύ καλές δουλειές, αυτήν τη φορά με μια ανατρεπτικά απολαυστική παράσταση, συνδυάζοντας την ιστορία με τη σημερινή Αθήνα και καταφέρνει να δημιουργήσει, για ακόμη μια φορά, μια καλοδουλεμένη παράσταση, με καταπληκτικές ερμηνείες, που προσφέρει μια άκρως διασκεδαστική θεατρική πρόταση, σε ημέρες που έχουμε κατιτίς παραπάνω την ανάγκη να γελάσουμε και να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα!
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Νοέμβριος 2025
