Είδαμε την παράσταση ‘Προσοχή ο φίλος δαγκώνει’ στο Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας
Δεύτερη θεατρική εξόρμηση – ακόμη μια παράσταση που δεν προλάβαμε να δούμε, λόγω πανδημίας, την άνοιξη και ευτυχώς που βγήκε σε καλοκαιρινή περιοδεία. Στο πανέμορφο Κατράκειο, στη Νίκαια, αυτήν τη φορά το ραντεβού μας με το θέατρο… Ο χώρος που φιλοξενείται το εν λόγω θέατρο είναι δημόσιος και τα πέριξ αυτού, ανοιχτά για όλο τον κόσμο. Είναι τόπος συνάντησης νέων, και όχι μόνο, αφού το θέατρο συνοδεύεται από ένα όμορφο πάρκο, που μπορεί κάποιος να απολαύσει τη δροσιά του λόφου. Υποπτεύομαι πως τις βραδιές που υπάρχουν εκδηλώσεις, οι επισκέπτες του χώρου το γνωρίζουν… άρα ξέρουν πως, ειδικά στις θεατρικές παραστάσεις που πρέπει να υπάρχει ησυχία, δεν μπορεί κάποιος στο πάρκινγκ να βάζει την αγαπημένη μουσική για τον ίδιο και την παρέα του στη διαπασών και να δημιουργεί πρόβλημα στους ηθοποιούς και το κοινό που παρακολουθεί (πέραν του ότι εξαναγκάζει και τους απλούς περιπατητές να ακούσουν με το στανιό ό,τι επιθυμεί αυτός)… Μικρά πραγματάκια που φανερώνουν ευγένεια και αντίληψη, θα τα περιμένα από νέους ανθρώπους της εποχής (θλιβερή η εικόνα να ακούνε παρατηρήσεις από τους ανθρώπους του θεάτρου… ας στίψουν λίγο το μυαλό τους και να μας πουν αν αξίζει να γίνονται αυτοί που ένα ολόκληρο θέατρο κατά στιγμές σιχτιαριάζει…. αν αυτό επιδιώκουν, τότε το προσωπικό, καλό θα ήταν μαζί με τα όποια λόγια που τους απευθύνει, να τους δίνει και καρτούλες γιατρών ψυχικής υγείας….).
Δεύτερη παράσταση και ω θεοί, τι σύμπτωσις! Ακόμη ένα γαλλικό έργο που μιλάει για τη φιλία! Η εν λόγω παράσταση βασίζεται στο «Μου αρέσει πραγματικά τι κάνεις» της Carole Greep, που διάβασα ότι οι Παριζιάνοι δεν το “χορταίνουν”, καθώς παίζεται για 16 συναπτά χρόνια. Το κείμενο κρατάει έναν σκελετό του πρωτότυπου έργου και μετά οι ηθοποιοί προσθέτουν σε επιμέρους ενότητες αυτοσχεδιαστικά στοιχεία, με αποτέλεσμα κάθε παράσταση να μην είναι ίδια με την άλλη.
Πρωταγωνιστές εδώ δύο ζευγάρια – φίλοι, όπως αποκαλούνται. Οι μεν έχουν αφήσει την πόλη για την ύπαιθρο και ζουν σε ένα ψιλοαπομονωμένο χωριό μέσα στην άγρια φύση και οι δε κλασικοί αστοί, που από αγγαρεία-υποχρέωση επισκέπτονται το φιλικό τους ζευγάρι στην εξοχή, έχοντας ακυρώσει ό,τι τους ευχαριστούσε, για να κάνουν αυτήν την εκδρομή. Αντιλαμβάνεται κάποιος ότι δεν πάνε και με τη χαρά να ξεχυλίζει από παντού, εν αντιθέσει με το πρώτο ζευγάρι που περιμένουν με πολύ χαρά τους φίλους τους. Ένα ατύχημα με το κινητό του αστού, την ώρα που καλεί για οδηγίες, καθώς έχει χαθεί στον δρόμο για τον φίλο του, αποκαλύπτει στους οικοδεσπότες ένα κομμάτι από την κουβέντα των “φίλων” τους, που εν προκειμένω τους περνάνε γενναιές δεκατέσσερις (σιγά το πράγμα, πάντου τα ίδια γίνονται!).
Μετά το αρχικό σοκ και τα έντονα συναισθήματα, με παράλληλες σκέψεις βιαιοπραγίας, οι ερημίτες του έργου αποφασίζουν να παίξουν με τα χαρτιά που έχουν δει ότι κρατάνε οι φίλοι τους, με προφανή σκοπό να τους τρελάνουν! Αυτό ακριβώς συμβαίνει, και οι φίλοι από την πόλη περνάνε από πολύ δύσκολες καταστάσεις, αφού ακούνε όσα έχουν καταμαρτυρήσει στους φίλους τους από το στόμα εκείνων! Όλο αυτό το παιχνίδι, όπως είναι φυσικό, διαλύει εντελώς την ψυχολογία τους και οδηγεί τα πράγματα σε άλλες καταστάσεις, όπου το ζευγάρι των αστών βγάζει στο προσκήνιο και προσωπικά τους μυστικά, δείχνοντας πως η υποκρισία είναι μάλλον γενικότερο ζήτημα για αυτούς. Μια παρά τρίχα όμως κακιά στιγμή, διώχνει τα σύννεφα και φέρνει προς στιγμής την ηρεμία μετάξυ των τεσσάρων φίλων.
Μια παράσταση με πολλές καλές στιγμές, με ωραίο λόγο (μετάφραση του εξαιρετικού Αντώνη Γαλέου), χωρίς ακραία βωμολοχία, και με πολλά μηνύματα, θα μπορούσα να δώσω ως μια μικρή περιγραφή σε έναν τρίτο. Καταπιάνεται με το ζήτημα της φιλίας ή μάλλον των φίλων που έχουμε από πολύ παλιά και δεδομένα, με την πάροδο των ετών που όλοι έχουμε αλλάξει, δεν τολμάμε ποτέ να τους πούμε κάτι που δεν μας αρέσει σε αυτούς. Η αλήθεια μπορεί να είναι επώδυνη, αλλά όταν υπάρχει σταθερή σχέση αγάπης απο πίσω, μπορεί να σε ταρακουνήσει και να μπεις στη διαδικασία να σκεφτείς μπας και έχει δίκιο, ο φίλος που στα λέει…
Αντ’αυτού στο όνομα μιας “ευγένειας”, διαλέγουμε, όπως και οι ήρωες να μην μιλήσουμε μπροστά στον άλλο και να κρατήσουμε μιας “τύποις” καλή εικόνα – το τι λέμε από πίσω και πόσο μεγάλο φτυάρι κρατάμε, δεν θα το πω εγώ… Οι περισσότεροι γνωρίζουμε για το άτομό μας, τη “διαγωγή” του σε αυτό το θέμα. Όπως λέει και το κείμενο κάποια στιγμή, “γιατί επιλεξαμε να μην είμαστε ειλικρινείς;” (ρητορικό το ερώτημα, προφανώς). Η παράσταση δεν κουνάει το δάχτυλο σε κανέναν και, μέσα από καταστάσεις πολύ αστείες για τα μάτια του κοινού, περνάει το μήνυμά της.
Ωραίος ο ρυθμός που έχει δώσει ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης, ως σκηνοθέτης – παρότι σχεδόν 2 ώρες και με κάποια σημεία που δείχνουν ότι κάπου το κάρο κολλάει στη λάσπη, δεν σε κουράζει και σε κρατάει “εκεί” (προσωπικά ένα τεταρτάκι θα το έκοβα…). Στην έταιρή του ιδιότητα ως ο άνδρας του ζεύγους στο χωριό, ήταν αρκετά καλός, χωρίς να ξεφύγει από κάποια στοιχεία που έχουμε ξαναδεί από αυτόν παλιότερα (δεν το λες και κακό όμως, μια χαρά δουλεύει στην παράσταση). Η Ναταλία Δραγούμη είναι η επί σκηνής σύντροφός του και μου άρεσε πάρα πολύ στον ρόλο της ως γυναίκα που προσπαθεί να κάνει πολλά για να δείξει ότι έχει ικανότητες και αναμενόμενα τα καταφέρνει σε ελάχιστα.
Η Ευαγγελία Μουμούρη, ενσαρκώνοντας την άλλη γυναίκα του έργου, ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη για μένα η όλη παρουσία της, ως την απόλυτα ατάλαντη που, λόγω χρήματος, θεωρεί ότι τα κάνει όλα σούπερ. Τέλος, η απόλυτη έκπληξη και ο πιο αβανταδόρικος ρόλος του έργου για τον Μέμο Μπεγνή. Εξαιρετικός στις σκηνές με τον Βλαδίμηρο, που προσπαθεί να μαζέψει τα ασυμμάζευτα και συνολικά έβγαλε στο απόλυτο τον αέρα του γιάπη, που βλέπει αφ’υψηλού τον παιδικό του φίλο που δεν τα κατάφερε το ίδιο καλά όσο αυτός.
Λατρεία το σκηνικό της Μαίρης Τσαγκάρη, ωραία η κίνηση (ειδικά οι σκηνές του χορού των δύο κυριών), λειτουργικά τα φώτα και όμορφα τα ρούχα του θιάσου. Ωραία η ιδέα του αυτοσχεδιασμού και κούμπωσαν ωραία στην παράσταση κάποια στοιχεία της στιγμής που “συνέλαβε” το έμπειρο μάτι του Βλαδίμηρου Κυριακίδή, μαζί με τα υπόλοιπα (πείτε μου τώρα ότι η σκηνή του βιβλίου δεν είναι αυτοσχεδιασμός….).
Η αίσθησή μου, μετά το τέλος της, ήταν πως είναι ιδανική για καλοκαιράκι, καθώς και χιούμορ έχει και καλες ερμηνείες και περνάει μηνυματάκια. Αν ήταν σε κάποια σημεία πιο “σφιχτή”, δεν θα με χάλαγε, αλλά, όπως και να έχει, δεν το μετάνιωσα καθόλου που επέλεξα να τη δω και αν βρεθεί στον δήμο ή στο μέρος που θα παραθερίζετε, προσθέστε την στις επιλογές σας για μια όμορφη καλοκαιρινή πολιτιστική εξόρμηση.
Υ.Γ. Προσωπικά, λόγω της υπερ-ειλικρίνειας που κουβαλάω ως γονιδιακή “προίκα” από τη μαμά μου, δεν έχω τόσους πολλούς φίλους, γιατι μάλλον δεν εκτιμάται αυτό το χαρακτηριστικό μου και η εποχή προστάζει άλλους τρόπους έκφρασης, που δεν τα καταφέρνω να μεταχειριστώ…. σκέφτομαι σοβαρά τον τίτλο του έργου να τον ενσωματώσω, με κάποιο τρόπο, στις συστάσεις μου γιατί βρήκα ότι μου ταιριάζει πολύ!
Περισσότερα εδώ.
Theodore a.k.a. Evil Chef, 18 Ιουλίου 2020
