Είδαμε την παράσταση ‘Πλατόνοφ’ στον Πολυχώρο Cartel

Aν μου πεις, να πάμε να δούμε Τσέχωφ και λοιπούς κλασσικούς στο θέατρο, το πιθανότερο είναι να βρω μια ωραία δικαιολογία (π.χ. έχω πρόβλημα με τη γάτα, ξέρεις έχει γεράσει και όλο άρρωστη είναι…) για να σου αρνηθώ. Έχω τραυματικές εμπειρίες απο κάποιες παραστάσεις που πολύ δογματικά παρουσίαζαν τέτοια έργα, που, βγαίνοντας απο το θέατρο, απορούσα αν ήμουν ο μόνος που αντιλήφθηκε ελάχιστα (και μάλλον όχι, αφού το ίδιο ύφος είχαν οι περισσότεροι).

Όπως λέει και η ρήση, ‘τα αλεξίπτωτα και τα μυαλά δουλεύουν καλύτερα ανοιχτά’, η πρόσκληση να δούμε τον Πλατόνοφ στο Cartel (χώρος που 2 χρόνια τώρα συζητιέται για τις πολύ καλές παραστάσεις που φιλοξενεί) ήταν μια ευκαιρία να προσπαθήσω ξανά να δω έναν κλασσικό συγγραφέα στο σανίδι. Άλλωστε, τα τόσα θετικά που είχα ακούσει από διαφορετικούς ανθρώπους (δεν είναι όλοι σοϊ των συντελεστών), ήταν ένα επιπλεον κίνητρο.

Και όντως δικαιώθηκα!

Μια απο τις πιο “καλοκουρδισμένες” παραστάσεις που παίζονται στην πόλη, με εξαιρετική σκηνοθετική προσέγγιση και ένα υπέροχο θίασο που αποδίδει τα μέγιστα.

Η υπόθεση του έργου, παρότι χρονικά τοποθετείται περίπου 300 χρόνια πριν, βρίσκει πολλά σημεία αναφοράς στο σήμερα. Οι ξεπεσμένοι αριστοκράτες, που ζουν με δανεικά και περνούν τις καλοκαιρινές διακοπές τους σαν να μην τρέχει τίποτα, ή αρνούμενοι να αποδεχτούν την πραγματικότητα, θυμίζουν σύγχρονες μορφές.

Ο Πλατόνοφ, ο ήρωας του έργου, είναι ένας άνθρωπος που ο περίγυρός του τον έχει εξυψώσει και του έχει προσδώσει ιδιότητες που μάλλον δεν τις είχε ποτέ, ο οποίος πουλάει την αλαζονία του και τη γοητεία του στο περιβάλλον του, προσπαθώντας να υπερασπιστεί τη φήμη του. Στους μονολόγους του αποκαλύπτει τη τραγικότητά του, αποκαλύπτοντας τεράστια υπαρξιακά θέματα και μια υποβόσκουσα μελαγχολια, που πνίγει σε ατελειωτα μπουκάλια βότκας. Με τη συμπεριφορά του απέναντι στην ομήγυρη καταδεικνύει τα πραγματικά τους προβλήματα, το συμβιβασμό σε μια πληκτική ζωή, μακριά από όσα κάποτε όλοι ονειρεύτηκαν και τον ξεπεσμό τους, τις εμμονές τους και τη γενικότερη προβληματική τους εικόνα.

Εξαίρετος στο ρόλο του Πλατόνοφ ο Παναγιώτης Σούλης, που κάνει όλο το δρομολόγιο, από την απόλυτη υπεροψία στην καταστροφή, να μοιάζει πολύ εύκολο, αποδίδοντας όλες τις συναισθηματικές καταστάσεις του ήρωα με σχετική άνεση. Η διαπίστωσή του, λίγο πριν το θλιβερό τέλος του, ότι η γενιά εκείνη είναι μια χαμένη υπόθεση, σε ένα πρόστυχο και βρωμερό κόσμο, μαζί με όσα έχει συμμετάσχει πριν, είναι κάτι που ανταποκρίνεται στα συναισθήματα και πολλών σύγχρονων Ελλήνων, που ζούμε σε συνθήκες πολύ δύσκολες.

Ξεχώρισα και την Μαρία Σκαφτούρα (υπέροχη δουλειά στη μετάφραση-απόδοση του κειμένου), στο ρόλο της χήρας στρατηγού, που το μόνο που ζητάει είναι λίγη ευτυχία και γαλήνη, όμως βρίσκεται μπλεγμένη στον ιδιόμορφο ιστό, που ζούσε μέχρι σήμερα, και συνεχίζει με ματαιοπονία να υπερασπίζεται. Ακόμη και στο τέλος που εχουν χαθεί όλα, δεν αλλάζει την πορεία της, γεγονός που προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη τραγικότητα στην ηρωίδα.

Και οι υπόλοιποι ηθοποιοί (δεν θυμάμαι τώρα ονόματα) αποδίδουν το ρόλο τους πάρα πολύ καλά – ο γιατρός που ζητάει δανεικά διαρκώς (δεν θα τα ξεπληρώσει ποτέ…) & που προτιμάει τον ύπνο απο το καθήκον, ο γιος της χήρας που στήνει γύρω απο μια γυναίκα την ζωή του, αδιαφορώντας για το αν είναι επαρκής & καταρρέει στην αναμενόμενη απιστία της, η σύζυγος του Πλατόνοφ που του συγχωρεί τα πάντα και γνωρίζει ότι τον έχει “αγοράσει” με την περιουσία της, ο επιστάτης που είναι ερωτευμένος με τη χήρα, ο πλούσιος γείτονας που ποθεί την χήρα και, εξαγοράζοντας την περιουσία της, αισιοδοξεί πως έτσι θα την κάνει δική του, ο γέρος με τον Παριζιάνο γιο, που δίνουν μια κωμική νότα.

Πολύ ευφάνταστα τα κρεμαστά σκηνικά και το πάτωμα που κρύβει δεκάδες μπουκάλια βότκας. Η σκηνοθεσία πολύ καλή, αποδίδει τη φαυλότητα των ηρώων και παρουσιάζει την τελική καταστροφή του σύννεφού τους, τόσο φυσικά και παραστατατικά. Δεν κουραστήκαμε καθόλου απο το θέαμα που είναι σχεδόν 2 ωρες!

Το Cartel βρίσκεται στην πολύπαθη περιοχή του Βοτανικού, σε μια παλιά βιομηχανική εγκατάσταση, που έχει αξιοποιηθεί από τους διαχειριστές του πολύ λειτουργικά – μοναδικό μειονέκτημα συνολικά της περιοχής το κακό οδικό δικτυο – ειδικά τις μέρες που βρέχει, δεν ξέρεις σε ποια λίμνη θα βρεθείς…

Σπεύσατε όσοι δεν το έχετε κάνει, να δείτε τον Πλατόνοφ! Ακόμη κι αν δεν είστε φίλοι του κλασσικού ρεπερτορίου, αυτή η παράσταση θα σας αλλάξει πραγματικά τον τρόπο που αντιμετωπίζετε αυτά τα έργα.

Περισσότερα στη δημοσίευσή μας εδώ.