Είδαμε την παράσταση ‘Πατρίδα Τώρα – 8 ώρες και 35 λεπτά’ στο Θέατρο Σταθμός
Να πάρεις ένα καλογραμμένο βιβλίο, που έχει αποσπάσει θετικότατες κριτικές, και να το προσαρμόσεις ώστε να παρουσιαστεί ως θεατρικό έργο, ομολογώ ότι θέλει τόλμη! Το βιβλίο απλά το είχα ακουστά, είχα πληροφορηθεί και για το περσινό αναλόγιο στο Θέατρο Τέχνης, εκτιμώ βαθύτατα και τον Μάνο (Καρατζογιάννη) ως ηθοποιό, είπα πως οφείλω να τον δω και με την ιδιότητα του σκηνοθέτη πρώτη μου φορά.
Βράδυ Σαββάτου στο Μεταξουργείο, φιλικότατος ο νεαρός στο ταμείο που παραλαμβάνουμε τα εισιτήριά μας, το μάτι παίζει στον όμορφα διακοσμημένο προθάλαμο του θεάτρου, μετά επεξεργάζεται και τον εξωτερικό χώρο. “Μουγκρητό” ικανοποίησης (κολλητικό από τα γατιά μας) και συναίσθημα ότι κάτι πολύ καλό θα συντελεστεί μπροστά στα μάτια μας σε λίγο.
8 ώρες και 35 λεπτά, μαθαίνουμε πως είναι η διάρκεια του υπερατλαντικού ταξιδιού προς Αθήνα. Τελευταία πτήση του συγκεκριμένου δρομολογίου, τελευταίος και της οικογένειας ο κεντρικός μας ήρωας, που επιστρέφει στην Ελλάδα. Μάλλον γέρνει στο κάθισμα και σαν ζωντανό όνειρο, μπροστά μας, ξεδιπλώνεται η ιστορία της οικογένειάς του.
Μετανάστες στην Αμερική, πρόσφυγες για δεύτερη φορά μετά τον ξεριζωμό από τα παράλια της Μικράς Ασίας, οι πρόγονοί του. Μια ιδιαίτερη ερωτική ιστορία του ζευγαριού των παππούδων του, που ζωντανεύει μέσα από τη διήγηση της γιαγιάς Ερασμίας και στο κάδρο υπάρχει κι η περίεργη μητέρα του, που αλλάζει όνομα και διάθεση, μετά από κάποιο κομβικό γεγονός. Και η τρίτη γυναίκα της ζωής του, η αδερφή του Αμαλία, διόσκουρος και στήριγμά του. Ο μόνος άνδρας του σπιτιού, ο παππούς, μονάχα αναφέρεται, δεν τον βλέπουμε ποτέ.
Στη διάρκεια του ταξιδιού, μέσα απο τις αφηγήσεις του ήρωα και κατά βάση των γυναικών της ιστορίας, πέρα από το οικογενειακό κουβάρι, ξετυλίγεται και η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, μέσα απο τα μάτια των Ελλήνων της Αμερικής, που μαθαίνουν τα γεγονότα από εκείνους που ζουν εδώ. Με τη χρήση βίντεο (υπέροχα, τα λατρέψαμε) προβάλλονται όχι και τόσο ευχάριστες στιγμές της ιστορίας του τόπου, οι πληγές μας, αυτά που αναφέρονται ως γεγονότα από τους ήρωες.
Σταδιακά, οι γυναίκες “αποχωρούν” από την αφήγηση και τη ζωή του ήρωα, που μένει μόνος να αντιμετωπίσει τις αλήθειες που είναι υποχρεωμένος να ζήσει μαζί τους, εξόριστος στα πατρογονικά εδάφη, ευελπιστώντας σε ένα νέο, ίσως ξεκίνημα, με κάποιους που δεν έχουν καμία γνώση όσων κουβαλάει πίσω του…
Έντονα συναισθηματικά φορτισμένο ανέβασμα του έργου, που όμως δεν σε συντρίβει, παρόλα τα όσα άσχημα λέγονται, προβάλλονται ή υπονοούνται. Αντιθέτως, σου δίνει πολλή τροφή για σκέψη, άρα, σκηνοθετικά, αρχικά ο στόχος επετεύχθη. Ερμηνευτικά, ξεχώρισα την Αναστασία – Ραφαέλα Κονίδη, στον ρόλο της Αμαλίας, την οποία βάζω λιγάκι πιο μπροστά σε σχέση με τους υπόλοιπους συμπρωταγωνιστές της, για αυτό το αέρινο κορίτσι που είδα. Υπέροχη ως μάνα η Μάρω Παπαδοπούλου· συγκινήθηκα που είδα επι σκηνής την κυρία Κατερίνα Χέλμη, και ο Μάνος Καρατζογιάννης κλασικά ενδύθηκε τον ηρωά του και σε όλη την παράσταση ήταν ο Τζόναθαν.
Πολύ ωραία μουσική επένδυση (εξαίσιες επιλογές τραγουδιών), όμορφο και λειτουργικό το σκηνικό, ωραία και στο πνεύμα του έργου τα ρούχα των ηθοποιών. Τεχνικά δεν είδα κατι που να με χαλάσει, αντιθέτως μου άρεσαν και ο ήχος και οι φωτισμοί της παράστασης. Μοναδικό μου παράπονο οι θέσουλες, που είναι άνετες δεν λεω, αλλά μάλλον φτιάχτηκαν για Ασιάτες κι όχι για Ελληνες του 1,85!
Συνολικά, οι εντυπώσεις μου από αυτό που μου άφησε η παράσταση είναι απόλυτα θετικές. Χαίρομαι που επέλεξα να τη δω και που όσα περιμένα μέχρι να συμβεί αυτό, δικαιώθηκαν στον ύψιστο βαθμό. Προτείνεται ασυζητί σε όσους αγαπούν τα νεοελληνικά έργα και τις πολύ καλές θεατρικές δουλειές!
Περισσότερα εδώ.
Photo©DimitrisAsimakis
