Είδαμε την παράσταση ‘Παραλήπτης Άγνωστος’ στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων

Ήταν μια απο τις θεατρικές δουλειές που ήθελα οπωσδήποτε να δω (μια απο τις πολλές που έχω σε εκκρεμότητα). Δοθείσης ευκαιρίας, μια βροχερή Πέμπτη βρεθήκαμε στο ζεστό χώρο του Κ.Ε.Τ. 

Το σκηνικό λιτό… δυο παλιές καρέκλες κι ένας λευκός τοίχος – το μάτι πέφτει στον προτζέκτορα κι περιμένω να δω τι λειτουργικότητα θα έχει το βίντεο στην παράσταση.

Το έργο είναι στην ουσία μια νουβέλα, μια σχέση μέσα απο την αλληλογραφία 2 φίλων και συνεργατών, την εποχή της ανόδου του Χίτλερ στη Γερμανία. Οι 2 ήρωες Γερμανοί που ζουν στην Αμερική, με τον πρώτο να αποφασίζει να επιστρέψει στην Ευρώπη, επεκτείνοντας κι εκεί την πετυχημένη επαγγελματική τους δραστηριότητα ως έμποροι τέχνης. Σημαντική λεπτομέρεια, πως ο δεύτερος ήρωας είναι Γερμανός με εβραϊκές ρίζες.

Μέσα απο τα γράμματα που ανταλλάσσουν (προβάλλονται ως εικόνες στον τοίχο), παρακολουθούμε τη μετεξέλιξη της σχέσης των 2. Ο επαναπατρισμένος ήρωας σταδιακά αφομοιώνεται και γοητεύεται απο το επωαζόμενο αβγό του φιδιού, δηλώνοντας φανατικός υποστηρικτής των αρχών του ναζισμού. Φτάνει στο σημείο να απαρνηθεί, λόγω εθνολογικών κριτηρίων, το φίλο και συνεργάτη του και να οδηγήσει στο θάνατο την πρώην αγαπημένη του.

Ο έτερος, μακριά, στην Αμερική περνάει σταδιακά από την απόγνωση στην κατανόηση του παράλογου τρόπου λειτουργίας του συστήματος, που γρανάζι είναι ο πρωην φίλος του και το χρησιμοποιεί για να αποδώσει τη δική του δικαιοσύνη. Είναι ξεκάθαρος ο συμβολισμός και το νόημα που ανταποκρίνεται σε σύγχρονες διδαχές, ότι ταιζοντας το κτήνος δε γίνεσαι φίλος του -γιατί απλά το κτήνος δεν έχει φίλους- αλλά μπαίνεις στη γραμμή προτεραιότητας για τα προσεχή θύματα.

Ερμηνευτικά έχουμε 2 απο τις καλύτερες ερμηνείες που είδαμε φέτος -σε ένα ιδιαίτερο έργο που δεν υπάρχει κατ’ ουσίαν διάλογος και το σώμα κι οι εκφράσεις του ηθοποιού είναι κομμάτι της παράστασης- οι Δημήτρης Αγαρτζίδης και Αλμπέρτο Φάις δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους. Ειδικά στα κομμάτια που παίζει μουσική και στον τοίχο βλέπεις διάφορα βίντεο, ανάλογα με την εξέλιξη της ιστορίας (χρώμα μαύρο που διάλυεται στο νερό -όχι τόσο τυχαία φυσικά η επιλογή- και κόκκινο όταν υπάρχει απώλεια) κι οι ήρωες με την κίνησή τους αποδίδουν την κατασταση που βρίσκονται, ο ένας σου δίνει την εικόνα ενός ρομπότ που κάνει τις ίδιες μηχανικές-υπαγορευμένες κινήσεις κι ο άλλος “φωνάζει” ότι δεν μπορεί να δεχτεί, ούτε και να καταλάβει πώς τα πράγματα στραβώσαν τόσο πολύ.

Συγχαρητήρια αξίζουν και στην σκηνοθέτιδα της παράστασης, Ναντια Φώσκολου, που πήρε ενα βιβλίο-προϊόν μυθοπλασίας και μας παρουσιάζει κάτι τόσο παραστατικό και την σκηνογράφο Μικαέλα Λιακάτα που έχει κάνει υπέροχη δουλειά με το λιτό σκηνικό, και φυσικά τα βίντεο και τις διαφάνειες που προβάλλονται κατά την διάρκεια της παράστασης.

Σε μια περιοχή όπως η Κυψέλη, που έχει τους δικούς της συμβολισμούς & μια πολυσυλλεκτική κοινωνία κατοίκων πλέον, παρουσιάζεται για λίγο ακόμη, μια επίκαιρη παράσταση, η οποία παρουσιάζει χωρίς μεγαλοστομίες την αλήθεια για οτιδήποτε απολυταρχικό και ολοκληρωτικό. Το βαθύτερο νόημα που εγώ κράτησα είναι πως δεν έχει καμία σημασία η μόρφωση ή το πνευματικό επίπεδο, αλλά οι συνθήκες που θα βρεθείς κοντά στο κτήνος και πόσες άμυνες έχεις για να εκλογικεύσεις ότι αυτό που τρέφεται με αίμα αύριο, όταν πεινάσει και δε θα έχει στο τραπέζι τα συνήθη γεύματά του, θα επιλέξει ίσως εσένα για κύριο πιάτο…

Περισσότερα εδώ.