Είδαμε την παράσταση ‘Other Side’ στο Vault

Tι βρίσκεται στην άλλη πλευρά;

Ποια είναι η άλλη πλευρά;

4 άνθρωποι και 2 μαριονέτες σε μια πόλη, σε κάποια χώρα που έχει καταστραφεί από κάποιον πόλεμο, ψάχνουν να βρουν κάτι για να κρατηθούν, το στέρεο έδαφος για να χτίσουν.

Ο Λάκι, που με τις μαριονέτες του έχει φτιάξει τη δική του “οικογένεια”, η Λίλη που εκδίδεται και δηλώνει μητέρα ενός παιδιού που βρίσκεται κάπου, η Μάλα που ψάχνει έναν καλό λόγο να μην αυτοκτονήσει κι ο Τρίκυ, ένας κατα φαντασίαν ταχυδακτυλουργός που αναζητά το τέλειο τρικ που θα τον πάρει από αυτήν τη διάσταση.

Και μαζί τους ο Πικόνιο, μια μαριονέτα που δε μεγάλωνει η μύτη της, όταν λέει ψέματα, αλλά το μόριό της και η Μάλα η δεύτερη μαριονέτα κι αγαπημένη του Λάκι.

Όλοι αυτοί στροβιλίζονται σε μια πόλη-φάντασμα, μπερδεύονται μεταξύ τους, πίνουν βότκα αντί για νερό, δεν περιμένουν τίποτα… Στην άλλη πλευρά όλα γίνονται ανάποδα, δεν γερνάς και πεθαίνεις, ξαναγίνεσαι έμβρυο και επιστρέφεις στην αρχική σου μορφή.

Έργο με πάρα πολλούς συμβολισμούς και αρκετά τολμηρό. Σκληρό πολλές φορές, αλλά σκληρή δεν είναι η ίδια η αλήθεια;

Εξαιρετικές ερμηνείες από το σύνολο των συντελεστών που καθοδηγήθηκαν από την Φένια Αποστόλου, που βούτηξε μέσα στο κείμενο και αποτύπωσε στους ήρωες της παράστασης, με απόλυτη πιστότητα, όλη την νοσηρότητα που υπήρχε. Οι χορογραφίες της, με πολύ δύναμη, έδεσαν άψογα με την υπέροχη μουσική που έγραψε ο Μάνος Αντωνιάδης.

Δύσκολα ξεχωρίζεις κάποιον σε μια τόση καλοδουλεμένη δουλειά, αλλά προσωπικά 2 ρόλοι μου έμειναν περισσότερο. Η Λίλη που υποδύθηκε η Βιργινία Ταμπαροπούλου, η εκδιδόμενη μητέρα – όλο το στήσιμο της ηρωίδας ήταν τόσο πραγματικό που νόμιζες πώς έβλεπες στα αλήθεια μια τέτοια γυναίκα, που έχει φτάσει σε αυτό το σημείο από τις επιλογές της, σαν αυτές που θα συναντήσεις στο κέντρο της πόλης τα βράδια. Συγκλονιστική πραγματικά!

Ο Δημοσθένης Ελευθεριάδης ως Λάκι, ξεχωρίζει ως μέγεθος, αρχικά, και ως παρουσιαστικό. Πλάθει ένα ρόλο που, ενώ στην αρχή παρουσιάζεται πολύ αλέγκρος και σε στυλάκι “ζήσε το τώρα”, σταδιακά αποκτά μια εσωτερικότητα που καταλήγει σε κάτι φευγάτο – αέρινο (που είναι φυσικά σε πλήρη αντιδιαστολή με το παρουσιαστικό του).

Ο Παναγιώτης Μπρατάκος μου ήταν γνωστός ως συγγραφέας και τον είδα πρώτη φορά επί σκηνής. Απέδωσε πολύ πειστικά τον Τρίκυ και έβγαλε όλη αυτή την αφέλεια – παιδικότητά του, τόσο μα τόσο φυσικά. Η Μαρία Αποστολακέα σε μια άλλη διάσταση του όρου παιδικότητα, που κρύβεται κάτω απο την μάσκα της σκληρότητας, μας έπεισε πώς είχαμε απεναντί μας ένα κορίτσι που ψάχνει την αγάπη ως στήριγμα πριν την αυτοχειρία.

Οι 2 χορευτές, Κωστής Τσιαμάγκας κι Ανδριανή Θεοδωροπούλου, μας αφήσαν πολλές φορές με το στόμα ανοιχτό! Ειδικά ο πρώτος υπήρχαν στιγμές που νόμιζες ότι είναι φτιαγμένος από λάστιχο ή πως σε μια προηγούμενη ζωή ειχε υπάρξει ως αιλουροειδές. Πολύ αέρινος, σαν σκιά που κυκλοφορεί χωρίς τις κλωστές του μέσα στις ζωές των ηρώων, ενώ το κορίτσι – μαριονέτα είχε μια άλλη, διαφορετική, πιο δυναμική παρουσία στα τεκταινόμενα.

Αν με ρωτήσεις τι κατάλαβα συνολικά, μόλις βγήκα από το Vault, θα σου απαντησω ειλικρινώς, ελάχιστα. Βασανίστηκα 2 μέρες να βάλω σε σειρά όλες τις πληροφορίες, μίλησα και με κάποιους που το είχαν δει για να δω μπας και αυτοί είχαν βρει την άκρη και κατέληξα πως όντως είχα παρακολουθήσει μια απο τις καλύτερες δραματικές παραστάσεις της χρονιάς. Το γεγονός ότι δεν μου έδωσε όλη την τροφή στο χέρι, αλλά με έβαλε στη διαδικασία να ανακαλύψω πού την είχε κρύψει μέσα μου η παράσταση, είναι αυτό που με εξέπληξε ευχάριστα.

Δηλώνω δε ευθαρσώς πως τέτοιου είδους έργα με συγκινούν (παρότι με παιδεύουν μέρες μετά) και τα κρίνω κάπως ιδιοτελώς, πως δεν έχω συγγένεια – φιλική σχέση με κάνεναν από τους συντελεστές και, αν απορείς μήπως είδαμε την ίδια παράσταση, σκέψου το απλό – βρίσκομαι σε μια άλλη πλευρά (Οther Side) από τη δική σου! 

Περισσότερα εδώ.