Είδαμε την παράσταση ”Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας’ στο Θέατρο Θησείον
Η πρώτη μου επαφή με το συγκεκριμένο έργο στο θέατρο ήταν στο μακρινό 1994… Γκύζη, Ανοιχτό Θέατρο στην Κάλβου, με Μιχαηλίδη στη σκηνοθεσία και Χατζησάββα σε διπλό ρόλο (Όμπερον και Θησέας) και μετάφραση Βασίλη Ρώτα (του γνωστού λογοτέχνη). Έχω το πρόγραμμα της παράστασης εκείνης και το κοιτάζω, και συνειδητοποιώ ακόμα καλύτερα τώρα, τι εμπειρία ήταν εκείνη, 22 περίπου χρόνια μετά… Από εκείνη την μέρα έχουμε δει αρκετά ανεβάσματα του έργου, από ερασιτεχνικούς θιάσους, κατά βάση, και σίγουρα είναι ένα από τα αγαπημένα μας κείμενα του Σαίξπηρ.
Ένα ακόμη Όνειρο Καλοκαιρινής νύχτας ή κάτι άλλο; Ιδού η απορία…
Εγώ είχα διαβάσει για μια ‘άλλη’ προσέγγιση στο έργο από τη νέα αυτή ομάδα, το κορίτσι αμφέβαλε κάπως (τα φοβάται λίγο αυτά τα ‘διαφορετικά’, δεν έχει κι άδικο…), αλλά τολμήσαμε και επισκεφτήκαμε ξανά φέτος το Θησείον. Μπαινοντας στην αίθουσα, καθίσαμε σε πολύ ωραία σειρά (1η παρακαλώ! – ευχαριστίες στην κοπέλα στο ταμείο) και το μάτι, παίζοντας, ‘έκατσε’ στην απλωμένη κουβέρτα στην άκρη της σκηνής και τα καλούδια που είχε πάνω της. Μην υποψιαστείς κάτι σε extravaganza, του αντιθέτου μάλλον, κάτι σκουφιά, ένα λάπτοπ, κάτι άλλα είδη μεταμφίεσης και κάποια ‘παιδικά’ μουσικά όργανα. Παραπέρα, δυο μεγάλα κεφάλια ενός ανδρόγυνου… ‘οκ πού είναι το σκηνικό και σε τι χρησιμεύουν όλα αυτά’, η σκέψη των περισσοτέρων…
Με φόρα μπήκε η πρωταγωνιστική πεντάδα στην σκηνή, απαγγέλοντας το κείμενο και προϊδεάζοντάς μας για την παράσταση (‘μόνο 5 ανθρωποι για τόσους ρόλους;’, ψιθύρισε κάποιος πίσω μου). Κι όμως, αυτοί οι 5 υπέροχοι ηθοποιοί μάς παρέσυραν στην πιο ωραία θεατρική μεταφορά του έργου που έχουμε δει (εξαιρώ την πρώτη εκείνη). Μια καταπληκτική παράσταση, όπου ο θεατής μπαίνει στην ουσία του αυθεντικού θεατρικού θεάματος, που έχει ως σημείο αναφοράς τον ηθοποιό κι όχι τα γύρω γύρω… Δεν μας ξένισαν οι περικοπές στο κείμενο, ούτε οι νεωτερισμοί που εισήχθησαν στο έργο (χορός και rapping), τα βρήκαμε πολύ λειτουργικά και έξυπνα – μου θύμισε το όλον την πολύ αγαπημένη διασκευή του ‘Ρωμαίος κι Ιουλιέτα’ από την ομάδα Ιδέα (τυχαίο…; Πάλι Σαίξπηρ και πάλι στο Θησείον). Ούτε το εμφανές άγχος των παιδιών (είχε και αξιόλογους φτασμένους συναδέλφους εκείνη την μέρα που ήρθαν να τους δουν), λειτούργησε ανασταλτικά, φρόντισαν και το ενσωμάτωσαν μέσα στην παράσταση!
Άξιοι συγχαρητηρίων όλοι όσοι δούλεψαν γι’ αυτό το αποτέλεσμα, που μπορεί να μην είχε τη συνολική διδαχή και πλοκή μιας ‘συνηθισμένης’ παράστασης του συγκεκριμένου έργου, μας γέμισε, όμως, ευεξία και μας έκανε να φύγουμε από το Θησείον με δύο πελώρια χαμόγελα.
Περισσότερα εδώ.
