Είδαμε την παράσταση ‘Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας’ στο θέατρο Πέτρας
Αν με ρωτήσεις για το πιο αγαπημένο μου έργο του Σαίξπηρ, θα σου πω πολύ εύκολα το “Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας”. Έχω ξαναμιλήσει για τη συναισθηματική αλυσίδα που με δένει με αυτό το έργο, ως το πρώτο που παρακολούθησα ως ενήλικος, στο Ανοιχτό θέατρο του Γιώργου Μιχαηλίδη, με τον αξέχαστο Μηνά Χατζησάββα. Έκτοτε, το έχω ξαναδεί αρκετές φορές, από διάφορους συντελεστές, επαγγελματίες και ερασιτέχνες, και φυσικά έχω δει και τις κινηματογραφικές του εκδοχές και παραλλαγές.
Είναι, κατ’ εμέ, το πιο ιδανικό έργο για καλοκαίρι βράδυ, όπως αυτό της πρεμιέρας στο θέατρο Πέτρας. Είναι ένα πολυσύνθετο έργο, με πολλές αναφορές σε διαφορετικά ζητήματα, που ο συγγραφέας μας “κλείνει” το μάτι, μην παίρνοντας ξεκάθαρη στάση, αλλά δίνοντας μια πιθανή του θέση. Μην ξεχνάμε ότι το αρχικό κείμενο έχει γραφτεί περίπου στα 1600 μ.Χ., στην Αγγλία, σε μια άλλη εποχή που δεν είχαν και τόσο την άνεση οι συγγραφείς να μιλήσουν ανοιχτά για τίποτα σχεδόν και τα θέατρα που γίνονταν οι παραστάσεις, όπως και τα μέσα, καμιά σχέση δεν είχαν με το σήμερα, όπως και είχαν να κάνουν με άλλο κοινό, καθώς το θέατρο τότε ήταν μια καθαρά λαϊκή διασκέδαση, για τη μάζα και όχι για την αριστοκρατία.
Στην παράσταση που είδαμε, παρατηρήσαμε πολλές σημειολογικές αναφορές, στη σκηνοθεσία και την παρουσίαση των ηρώων. Φυσιολογική συνθήκη, αφού πλέον έχουν οι συντελεστές στα χέρια τους όλο το κείμενο του συγγραφέα, οπότε μπορούν να δουν καλύτερα τι πραγματεύεται μέσα σε αυτό· η χρονιά είναι το 2019 πλέον, και τα μάτια και το μυαλό των ανθρώπων λειτουργούν διαφορετικά.
Δεν υπάρχει ο ευτυχής γάμος του Θησέα και της Ιππολύτης, όπως παρουσιάζεται σε άλλες εκδοχές (ο μύθος λέει ότι ο βασιλιάς της Αθήνας κατέκτησε με τη βία τη χώρα των Αμαζόνων και υποχρέωσε τη βασίλισσα να τον παντρευτεί), και η γυναίκα ηρωίδα παρουσιάζεται ως θύμα ενός δυνάστη βασιλιά, που έχει εξουσία οριζόντια και κάθετα σε όλους τους κατοίκους της πόλης. Ακούμε για ιδιοκτησία κόρης από τον πατέρα της, που την ορίζει σαν αντικείμενο, χωρίς αυτή να έχει δικαίωμα άρνησης, και σε μια τέτοια περίπτωση να έχει να επιλέξει ανάμεσα σε εξορία και θάνατο – πράγματα αδιανόητα, αλλά όχι εξαφανισμένα ακόμη και σήμερα… Η Ιππολύτη παρουσιάζεται στην παράσταση ως φωνή της λογικής και περνάει το μήνυμα ότι μόνο με αγάπη αληθινή, οι άνθρωποι βρίσκουν κώδικες επικοινωνίας και συμβίωσης.
Στον κόσμο των ξωτικών, και σε αυτήν την παράσταση, βλέπουμε ότι τα πράγματα λειτουργούν αντίστροφα. Η Τιτάνια έχει τη δύναμη και χρειάζεται ο Όμπερον να επιστρατεύσει μάγια και κόλπα για να της τιθασεύσει τη θέληση. Έχει η ηρωίδα την επιλογή συντρόφου, ακόμη και μαγεμένη, αλλά και αμάγευτη, αφού ένα όμορφο νεαρό αγόρι είναι η πέτρα του σκανδάλου και η αιτία των καυγάδων μεταξύ του ζευγαριού (“προχωρημένος” για την εποχή του ο Σαίπξηρ, αφού βάζει ένα αρσενικό να διεκδικεί έναν όμορφο νέο από μια γυναίκα, δίνοντας ένα στίγμα αμφισεξουαλικότητας, σε μια εποχή που τέτοιες συμπεριφορές ήταν ποινικά κολάσιμες – όχι πως δεν γίνονταν, απλά δεν τα φωνάζανε κιόλας!).
Το ξένο στοιχείο προς τον σύγχρονο θεατή είναι οι συμπεριφορές των δύο νεαρών ζευγαριών, που, μετά την παρέμβαση του Πουκ, ανταλλάσσουν μέσα στο δάσος βαριές εκφράσεις και ζουν πολύ ιδιαίτερες καταστάσεις· και την επόμενη μέρα ξυπνάνε σαν να μην έχει συμβεί τίποτα και πάνε και παντρεύονται! Η εξήγηση ότι ήταν υπο την επήρεια μαγείας και μετά το λύσιμο αυτής θα ξέχναγαν τα πάντα, είναι μια πολύ βολική κατάσταση, αλλά ό,τι και να σου έχουν κάνει, αν δεν κουβαλάς κι ο ίδιος κάτι μέσα σου, δεν λες εύκολα τόσα πράγματα… ποιητική αδεία γαρ, οπότε λέμε πως γίνεται κι αυτό…
Ερμηνευτικά, για μένα, είχε πριν την έναρξη αξία, να δω πώς θα σταθεί ο Μιχάλης Σαράντης στον ρόλο του Πουκ, που είναι και ο πιο δύσκολος, κατ’εμε, και είναι κομβικός για την επιτυχία μας παράστασης. Ήταν εξαιρετικός!
Πάρα πολύ καλοί και οι Βλαδίμηρος Κυριακίδης (στον ρόλο του Πάτο, ο άνθρωπος πρόσφερε τις περισσότερες στιγμές γέλιου), Αθηνά Μαξίμου (διπλός ρόλος Τιτάνιας – Ιππολύτης) και Αιμίλιος Χειλάκης (Θησέας – Όμπερον, με αυτήν την απίστευτη φωνή…). Ωραίο το ταίριασμα στα νεαρά ζευγάρια – Αλέξανδρος Βάρθης, Λένα Δροσάκη, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη – που μάλλον είχαν λίγο περισσότερο το άγχος της πρεμιέρας, αλλά ήταν κι αυτοί πολύ καλοί. Οι Κρις Ραντάνοφ, Παναγιώτης Κλίνης, Τίτος Λίτινας, Μιχάλης Πανάδης και Κωνσταντίνος Μουταφτσής, στους ρόλους των μαστόρων (και σε ρόλους ξωτικών), ήταν ακριβείς και σωστοί, δίνοντας αυτό που τους ζητήθηκε.
Ενδιαφέρουσα η σκηνοθετική προσέγγιση των Αιμίλιου Χειλάκη και Μανώλη Δούνια, πολύ σύγχρονη και σίγουρα ευρηματική, που στηρίχτηκε πάνω στην πάρα πολύ καλή μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα. Έξυπνο και λειτουργικό το σκηνικό και λατρέψαμε τα κουστούμια – ειδικά αυτό της Τιτάνιας, το αποθεώσαν όλες οι κυρίες που κάθονταν πίσω μας! Ωραία η μουσική του αγαπημένου Κωνσταντίνου Βήτα και όμορφοι οι φωτισμοί της παράστασης.
Συνολικά ήταν μια παράσταση που δεν διέψευσε στο ελάχιστο τις προσδοκίες μας και είναι από τις ωραιότερες που έχω δει τα τελευταία καλοκαίρια. Εννοείται πως όπου βρεθεί στο διάβα σας, μιας και περιοδεύει πανελλαδικά, μην τη χάσετε!!!
Περισσότερα εδώ.
Theodore aka Evil Chef, Ιούλιος 2019
