Είδαμε την παράσταση ‘Όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα’ στο θέατρο του Νέου Κόσμου
Η ζωή είναι ωραία! Απλά κάπου-κάπου κάποιος πρέπει να μας το θυμίζει!
Η επίσκεψη στο θέατρο του Νέου Κόσμου ήταν για μια ιδιαίτερη παράσταση που έχει λάβει ενθουσιώδεις κριτικές ανά τον κόσμο, στον οποίον και περιοδεύει με μεγάλη επιτυχία. Το κείμενο «Every Brilliant Thing» του Duncan Macmillan και του Johnny Donahoe, ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, με ελληνικό τίτλο «Όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα», σε μετάφραση Αντώνη Γαλέου, ελεύθερη προσαρμογή από την Ιόλη Ανδρεάδη και τον Άρη Ασπρούλη και σκηνοθεσία από την Ιόλη Ανδρεάδη. Στον ρόλο της Μελίνας η ταλαντούχα και γλυκύτατη Μελίνα Θεοχαρίδου.
Αναμονή στο όμορφο φουαγιέ του θεάτρου μέχρι να περάσουμε στον κάτω χώρο, με το βλέμμα μας στην κλασική ασπρόμαυρη γατούλα του χώρου, που υποδέχεται τον κόσμο. Όμως, ξαφνικά, και ενώ έχουμε πιάσει την κουβέντα, μια κοπέλα μας πλησιάζει, μας ρωτά αν έχουμε έρθει για την εν λόγω παράσταση και μας δίνει από ένα ροζ post-it σε σχήμα καρδιάς με σημειώσεις επάνω τους και έναν αριθμό. Μας λέει ότι, όταν ακούσουμε τον αντίστοιχο αριθμό, θα πρέπει να διάβάσουμε δυνατά το κείμενο… Ωχ, η πρώτη αντίδραση! Δεν το’χουμε με κάτι τέτοια… Τελοσπάντων, μπαίνουμε στην αίθουσα και οι θέσεις μας είναι πάνω στη σκηνή. Δεύτερο ωχ! Περιμένουμε μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο, που αντίστοιχα έχει θέσεις πάνω στη σκηνή. Η κοπέλα μας μοιράζει και άλλα χαρτάκια… Τρίτο… ωχ!
Ενώ έχουμε σχηματίσει όλοι έναν κύκλο γύρω από τη σκηνή, η Μελίνα Θεοχαρίδου που μας είχε δώσει τους… ρόλους μας ξεκινά να μας αφηγείται την ιστορία της ηρωίδας. Μιας γυναίκας που στα 7 της χρόνια ήρθε αντιμέτωπη με μια τραγική οικογενειακή κατάσταση, την απόπειρα αυτοκτονίας της μητέρας της, και από τότε αποφάσισε να διατηρεί και να ενημερώνει τακτικά μια λίστα με πράγματα για τα οποία αξίζει να ζει κανείς και να μην παραδίδει τα όπλα. Οι θεατές συμμετέχουν, ξεκινώντας από το 1 και η λίστα προχωρά. Πράγματα απλά και καθημερινά, που συνήθως θεωρούμε δεδομένα, αλλά δεν έχουμε σκεφθεί πώς θα αισθανόμασταν αν δεν υπήρχαν στη ζωή μας. Μουσικές, ταινίες, φαγητά, βόλτες και αναμνήσεις, μυρωδιές και έρωτας! Η αρχική μας αμηχανία μετατρέπεται σε ένα γλυκό και ζεστό συναίσθημα, που μας αναπτερώνει το ηθικό και μας γεμίζει αισιοδοξία. Η ευτυχία είναι στιγμές και μάλιστα αυτές που δεν τις αναγνωρίζεις πάντα ως τέτοιες, αλλά τις εκτιμάς όταν γίνουν ανάμνηση ή όταν κάποιος στις θυμίσει. Στο τέλος, όλοι γίναμε μια όμορφη παρέα με παρόμοια συναισθήματα και αντιδράσεις· κάποιοι έκλαψαν ή γέλασαν λίγο περισσότερο, ανάλογα με τις προσωπικές τους εμπειρίες, αλλά σίγουρα όλοι μας νιώσαμε μια κάθαρση. Τόσο πολύ που μετά το τέλος της παράστασης, οι ίδιοι σπεύσαμε να γράψουμε τα δικά μας υπέροχα πράγματα, σε αυτοκόλλητα χαρτάκια, σε έναν τοίχο που υπήρχε, για τον σκοπό αυτό, στην έξοδο της αίθουσας.
Να σημειώσω ότι ποτέ δεν θα ξαναδώ το λευκό φλις σακάκι μου με τον ίδιο τρόπο… Κι αυτό, γιατί είχε ενεργό ρόλο στην παράσταση, ως ο σκύλος Γαβγαβγαβ, που οδηγείται από την Μελίνα στον κτηνίατρο για ευθανασία… Όσο για τον συνοδό μου, τον Θοδωρή, είναι αυτό που λένε, ότι αυτά που αποφεύγεις, σε βρίσκουνε… Επιλέχθηκε να «παίξει» τον ρόλο του πατέρα της Μελίνας, που ήταν και ο μεγαλύτερος από όσους δοθήκαν σε θεατές. Έβλεπα την απόγνωση στο πρόσωπό του… αλλά δεν είχε άλλη επιλογή! Η Μελίνα, φυσικά, κατηύθυνε όλη τη διαδικασία και ο ίδιος δεν είχε να κάνει πολλά, αλλά αυτή η έκθεση τον ζόρισε τόσο, που μου εξολομολογήθηκε ότι ήταν από τα δυσκολότερα πράγματα που έπρεπε να κάνει ποτέ. Αλλά παράλληλα, ένιωσε και μια λύτρωση, όπως αισθάνεσαι όταν απαλλάσσεσαι (σχεδόν) από μία φοβία σου.
Δεν έχω λόγια για την Μελίνα Θεοχαρίδου. Άμεση, με μεταδοτικότητα και πειθώ, κανείς δεν της αρνήθηκε τη συμμετοχή του και έτσι δημιουργήθηκε μια ατμόσφαιρα φιλική και ζεστή, που πιστεύω ότι όλοι – ακόμα και οι πιο διστακτικοί στην αρχή – θα την καταγράψουν στη δική τους λίστα ως μια μοναδική θεατρική εμπειρία ζωής.
Νο. 1.000.001: «Να βλέπεις υπέροχες παραστάσεις που σου αλλάζουν τη ζωή και σε βοηθούν να την επαναπροσδιορίσεις».
Περισσότερα εδώ.
