Είδαμε την παράσταση «Οιδίπους – Από την άγνοια στην επίγνωση» στο πολυχώρο Διέλευσις

Αν μου έλεγες το 1993 που τελείωνα το Λύκειο πως 21 χρόνια μετά θα έβλεπα Σοφοκλή για 2 ολόκληρες ώρες και θα το απολάμβανα, θα ζητούσα να μεταφερθώ στο μέλλον και να εξετάσω τι με ταίζουν και έχω μεταλλαχτεί τόσο πολύ! 

Πολυχώρος Διέλευσις – σε μια γειτονιά που τα τελευταία 22 σχεδόν χρόνια είναι δεύτερο σπίτι για μένα, εκεί πάνω από την Πλατεία Κολιάτσου. Πολύ ωραίος χώρος, σε λευκό χρωματισμό με αισθητική προσεγμένη και λειτουργικότητα. Δεν είναι ο τυπικός χώρος που γίνονται διάφορες εκδηλώσεις, δεν είναι καν θεατρικός ως χώρος.

Ενα υπόγειο δωμάτιο, με κολώνες που στην δική μου οπτική μεταμορφώθηκαν στους κίονες του ανακτόρου της Θήβας, χαμηλοτάβανο, ακατάλληλο για κλειστοφοβικούς σίγουρα, η σκηνή του δρώμενου.

4 ηθοποιοί να έχουν αναλάβει το φόρτο να ερμηνεύσουν όλους τους ρόλους στην παράσταση που είναι μια ένωση του Οιδίποδα Τύρρανου (ολοκληρό το έργο) και του Οιδίποδα επί Κολωνώ (μας πηγαίνει μέχρι την υποδοχή του τυφλού πλεον Οιδίποδα στην Αθήνα και την άδεια που παίρνει απο τον Θησέα να ζήσει πια στο λόφο του Κολωνού μέχρι να έρθει το τέλος του).

Με μια καταπληκτική σκηνοθεσία, οι 2 ώρες της παράστασης περάσαν σχεδόν σαν νερό! Ούτε κουράστηκα απο το εξαιρετικό κείμενο (μετ. Νικηφόρου Βρεττάκου), ούτε με ξένισε το γεγονός πως όλοι οι ήρωες πλην του Οιδίποδα μοιράστηκαν σε 3 πρόσωπα. Ζωντάνεψαν στα μάτια μου όλα όσα είχα ακούσει για το κείμενο ως μαθητής και, γνωρίζοντας τις τραγικές ειρωνίες του κειμένου, μπόρεσα να αντιληφθώ πολύ καλύτερα το εξαιρετικό παίξιμο όλων των ηθοποιών.

Απο τις δυσκολότερες απόπειρες – που πρέπει να έχω δει μέχρι τώρα – να παρουσιάσεις 2 τραγωδίες σε ένα έργο, σε μη θεατρική σκηνή καθ’ αυτή και με τόσο μικρή διανομή, με εξέπληξε ευχάριστα και πιστεύω πως το ίδιο συναίσθημα είχαν όλοι όσοι βρεθήκαν μαζί μας εκείνο το βράδυ στην Κυψέλη. Η διαδρομή απόλυτη ευτυχία -> ολοκληρωτική καταστροφή πέρασε τόσο ζωντανά και έντονα μέσα μας κι όλα τα διδάγματα του αρχαίου δράματος που τόσους αιώνες μετά παραμένουν επίκαιρα (μην αγνοούμε ότι το θέατρο είχε εκπαιδευτικό ρόλο για τους προγόνους μας, αν και συχνά οι τραγωδοί χρησιμοποιούνταν από τους εκάστοτε φορείς για να μεταδώσουν στο λαό, μέσω των παθημάτων των ηρώων, τον “απαραίτητο φόβο” έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η τάξη κι η ηρεμία στο δημόσιο βιο – κάτι σαν κι αυτό που κάνουν τώρα οι ειδήσεις και οι πολιτικές εκπομπές με εντελώς άκομψο όμως τρόπο).

Ξεχώρισα την Μαρία Βασιλλέλη στο ρόλο της Ιοκάστης που χωρίς υπερβολές, με το προσωπο και την φωνή στις σκηνές που αποκαλύπτεται η ζοφερή αλήθεια μας συγκλόνισε με την ερμηνεία της. Πάρα πολύ καλοί κι οι λοιποί 3 ηθοποιοί στη δύσκολη αποστολή που ανέλαβαν.

Είναι μια πράσταση που οι φίλοι του καλού θεάτρου πρέπει οπωσδήποτε να τη τιμήσουν με την παρουσία τους, έτσι ώστε τέτοιες παραστάσεις να συνεχίσουν να γίνονται!

Πληροφορίες για την παράσταση και τις νέες ημερομηνίες που παίζεται εδώ.