Είδαμε την παράσταση ‘Οι επιβάτες’ στο Studio Μαυρομιχάλη

Δύο άνδρες, ο γιατρός Σαμίρ και ο Ρικάρντο, επιβιβάζονται στο ασανσέρ που θα τους ανεβάσει στο ιατρείο του πρώτου. Ο Σαμίρ είναι ψυχαναλυτής και ο Ρικάρντο τον επισκέπτεται έναν χρόνο τώρα. Η σχέση τους είναι λιγάκι ιδιόμορφη, αυστηρή θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω. Ποιος άραγε να φταίει γι’αυτο, παρότι υπάρχει ένα έτος συνεδριών ως προϊστορία; Με πρώτη ματιά, μου δημιουργήθηκε η εντύπωση πως ο γιατρός είναι αυτός που βάζει τους όρους στο παιχνίδι και μάλλον τον ψιλοαντιπάθησα…

Όταν ξαφνικά το κουβούκλιο ακινητοποιείται και οι δύο ήρωες αντιλαμβάνονται πως παγιδεύτηκαν μέσα, ο εξωστρεφής Ρικάρντο προσπαθεί, με ό,τι μέσο διαθέτει, να ειδοποιήσει για το συμβάν. Ο γιατρός, ψύχραιμος, αντιμετωπίζει την κατάσταση, συμβουλεύοντας τον θεραπευόμενό του, και δίνοντας ο ίδιος το καλό παράδειγμα. Η καθαρίστρια του κτηρίου, που ενημερώνει πως θα διορθωθεί εν καιρώ η βλάβη, δίνει την ευκαιρία στον νεαρό Ρικάρντο, να παρουσιάσει στον γιατρό ένα διαφορετικό πρόσωπο από εκείνο των συνεδριών.

Ξεκινάει με κακόγουστα αστεία-προσβολές, συνεχίζει με ερωτήσεις που φέρνουν σε αμηχανία τον θεραπευτή του και σταδιακά αφιερώνει όλη του την ενέργεια στο να παρουσιάσει μια κρυμμένη περσόνα, αυτό που θεωρητικά ήρθε να βγάλει με τη βοήθεια των συνεδριών, αλλά δεν έκανε ποτέ. Ο γιατρός, τρομοκρατημένος από αυτά που διαδραματίζονται αρχικά, προσπαθεί να βρει τους σωστούς κώδικες χειρισμού του νεαρού. Δεν τα καταφέρνει πάντα, αγχώνεται, ανάβει τσιγάρο (πράγμα πολύ τραβηγμένο για τόσο μικρό χώρο), ιδρώνει, φυσάει-ξεφυσάει… και ο Ρικάρντο να αισθάνεται σαν τον απόλυτο θριαμβευτή και να εξωτερικεύει και τα υπολείμματα όσων έκρυβε, αλλάζοντας τη δυναμική του και κάνοντας το γιατρό να δείχνει αδύναμος και πιο συμπαθής στο κοινό.

Έπαρση, στρουθοκαμηλισμός, ένα τεράστιο ‘εγώ’, ένας άνθρωπος που δείχνει να γνωρίζει τα πάντα, που πιστεύει ότι αυτός βάζει τους κανόνες του παιχνιδιού, ο Ρικάρντο, χαμογελάει με έπαρση λίγο πριν σωριαστεί στο πάτωμα άδειος από τα πάντα. Αισθάνεται ακόμη κι έτσι νικητής, πως κρατάει αυτός το τιμόνι. Η ανατροπή από τον γιατρό Σαμίρ, όμως, που χτίζεται με μικρές κινήσεις, κάθε φορά, επαναφέρει λίγο πριν το τέλος την ισορροπία στη σχέση τους. Αυτός είναι ο θεραπευτής κι ο νεαρός ο θεραπευόμενος, αυτός ορίζει την εξέλιξη του πράγματος κι αυτός γνωρίζει πότε είναι η στιγμή για το επόμενο βήμα. Ο Ρικάρντο συνειδητοποιεί πως όλη αυτήν την ώρα, στην πραγματικότητα δεν αντιμετώπιζε τον γιατρό του, αλλά τον ίδιο του τον εαυτό… Ο γιατρός που είναι εμφανώς ταραγμένος, καθώς έλπιζε σε μια εξέλιξη της θεραπευτικής τους σχέσης, αλλά όχι σε κάτι τέτοιου μεγέθους και έντασης, στον τελευταίο διάλογό τους δείχνει τι πραγματικά συντελέστηκε στα 50 λεπτά της ιδιότυπης συνεδρίας τους…

– “Θα μπορούσαμε να είχαμε πεθάνει εκεί μέσα. Φθηνά τη γλιτώσαμε”.

– “Πεθάναμε”.

Ερμηνευτικός άθλος από τους δύο ηθοποιούς αυτή η παράσταση. Σε ένα κανονικό κουβούκλιο, που αλλάζει διαστάσεις και μικραίνει για να εντείνει, στα καίρια σημεία, τα ακραία συναισθήματα που προκαλεί ο εγκλεισμός, δίνουν όλον τον εαυτό τους, αποτυπώνοντας δύο ολοκληρωμένες προσωπικότητες. Ο Αλέξανδρος Σωτηρίου είναι ο γιατρός Σαμίρ, που καταφέρνει με τη στάση του, μετά το πρώτο ξάφνιασμά του, να κατεδαφίσει τα τείχη του Ρικάρντο, αναβαθμίζοντας τη σχέση τους με αυτόν τον ανορθόδοξο τρόπο. Απόλυτα πειστικός και ρεαλιστικός στην ερμηνεία του, έπεισε άπαντες ότι είναι πραγματικός ψυχαναλυτής. Ο Στέλιος Ξανθουδάκης, ένας ζωντανός χείμαρρος, ένιωθες πως με την ενέργειά του μετέτρεψε τον ανελκυστήρα σε μια τεράστια σάλα, καθώς όλη αυτή η ενέργεια που έβγαζε δύσκολα, αντικειμενικά, μπορεί να χωρέσει σε έναν τόσο μικρό χώρο. Με τις σωστές κορυφώσεις και την ερμηνεία του, με οδήγησε να κάνω τη διαδρομή συμπάθεια-απέχθεια-συμπάθεια, πολλές φορές, παρακολουθώντας τον ήρωά του. Στο τέλος, δεν είχα κανένα αρνητικό συναίσθημα για τους δύο ήρωες, κάτι που οφείλεται αρχικά στο κείμενο και βασικά στην εξαίσια σκηνοθεσία του Φίλιππου Μέντες Λάζαρη, που έδωσε όλο το πάθος και την εξωτερίκευση του ψυχισμού των ηρώων, οδηγώντας τους σε μια λυτρωτική για όλους κάθαρση.

Πολύ ωραία δουλειά με τον ανελκυστήρα και πολύ ωραίοι και οι φωτισμοί που συνέβαλαν, με τον τρόπο τους, στην εξέλιξη της παράστασης. Ενδυματολογικά μπερδεύτηκα λίγο, με τα ρούχα των ηρώων – συμβολίζουν κάτι τα χρώματα και ο σχεδιασμός των ρούχων ή είναι απλώς άποψη; Αθόρυβη, αλλά χρήσιμη, η  Άρτεμις Δούρου, στο ρόλο της καθαρίστριας.

Συμπερασματικά, από τις ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς η παράσταση – υποπτευόμουν ότι θα ήταν καλή, λόγω θεματολογίας, αλλά ξεπέρασε κατά πολύ τις όποιες προσδοκίες μου! Συστήνεται σε όσους τολμηρούς αψηφούν τις υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες και επιλέγουν να παρακολουθήσουν αξιολογότατες θεατρικές δουλειές.

Περισσότερα εδώ.