Είδαμε την παράσταση “Οι αναστατώσεις του οικότροφου Τέρλες” στο Θέατρο Πόρτα
Σε ένα οικοτροφείο της Αυστρίας, μια σχολή που εκπαιδεύει τους αυριανούς ‘ηγέτες’, επιλέγει η οικόγενεια του νεαρού Τέρλες να τον στείλει. Έφηβος, με πολλά ερωτηματικά μέσα στο μυαλό και την καρδιά του, ο νεαρός της ιστορίας βρίσκεται από την οικογενειακή θαλπωρή σε ένα πολύ ξένο γι’αυτόν περιβάλλον, και όλη αυτή η εμπειρία τον βάζει σε μια διαδικασία να σκεφτεί πολλά για τον εαυτό του, το μέλλον του και τον κόσμο συνολικά.
Η ένταξή του σε μια παρέα συμφοιτητών του, που είναι ‘δυναμικοί’ εκ φύσεως, λειτουργεί ως οδηγός, αρχικά, για το χωριατόπαιδο που βρέθηκε στην πόλη και, στη συνέχεια, ως μηχανισμός ένταξης και λήψης αποφάσεων. Παρότι, υποσυνείδητα, θεωρεί πως δεν είναι σωστό να τιμωρήσουν οι ίδιοι τον κλέφτη συμμαθητή τους, δεν κάνει και τίποτα για να το αποτρέψει, παρόλο που γνωρίζει πως σαν ψυχοσύνθεση δεν διάφερουν αρκετά. Είναι κι αυτός σαν κι εκείνον, θεωρεί πως ίσως να είναι ένα κορίτσι παγιδευμένο στο σώμα ενός αγοριού, όμως το ένστικτο της επιβίωσης και η γοητεία του ισχυρού, δεν τον αφήνουν να μιλήσει. Θαυμάζει τον βασανιστή του συμμαθητή, σχεδόν τον έχει ερωτευτεί και συναινεί στον ολοκληρωτικό εξευτελισμό του δράστη, όταν οι αρρωστημένες ορέξεις της παρέας έχουν κορεστεί. Και στην εξουσία που παρουσιάζεται με την μορφή της διεύθυνσης της σχολής, θα πει κι αυτός τα ίδια τσιτάτα περί ομοιομορφίας και παραδειγματισμού των αδυνάτων που δεν έχουν θέση εκεί, αν δεν προσπαθήσουν να βελτιωθούν την επόμενη μέρα…
110 χρόνια μετά, είναι ανατριχιαστικά επίκαιρο το θέμα που πραγματεύεται η παράσταση. Με τον ολοκληρωτισμό να επανέρχεται ως λύση στα μάτια των απογοητευμένων, ανά την Ευρώπη, τους αδύναμους που μόνη λογική επιλογή είναι η συντριβή τους κι όχι η δυνατότητα να καλυτερεύσουν τη μοίρα τους, και όλα εκείνα που μας τρομάζουν ως μια επανάληψη της ιστορίας…
Από τις συγκλονιστικότερες παραστάσεις που έχω δει ποτέ στην ζωή μου! Είχα ακούσει πολλά καλά λόγια απ’ όσους την είδαν πέρυσι και ευτυχώς που επαναλήφθηκε για εμάς που δεν την προλάβαμε. Άψογη σκηνοθετικά, με καταπληκτική δουλειά στους φωτισμούς, που σε βάζουν μέσα στο υγρό και σάπιο κλίμα του οικοτροφείου και του μυαλού των ηρώων, και με υπέροχη μουσική επένδυση.
Υποκριτικά δεν μπορεις να ξεχωρίσεις κάποιον από τα τέσσερα αγόρια που πρωταγωνιστούν, καθώς λειτουργούν ως σύνολο και δεν υστερεί κανένας!
Παρακολούθησα απνευστί το έργο, με τα μάτια σε διαρκή κίνηση, ώστε να μην μου ξεφύγει τίποτα! Καθώς τελειώνουν οι παραστάσεις προσεχώς, όσοι δεν την έχετε παρακολουθήσει, βάλτε την οπωσδήποτε στο καλεντάρι σας.
Περισσότερα εδώ.
