Είδαμε την παράσταση ‘Ο Θεος το θέλησε’ στο Τσάι στη Σαχάρα

Κυριακή βράδυ στο ζεστό χώρο στα Ιλίσια, μαζί με πλήθος κόσμου, παρακολουθήσαμε την πρεμιέρα της νέας παράστασης που φιλοξενείται εκεί, με τίτλο ‘Ο Θεός το θέλησε’. 

Από το δελτίο τύπου που πήρα στα χέρια μου, όταν προγραμματίστηκε το ανέβασμά της, είπα πως αυτή την παράσταση θα τη δω οπωσδήποτε. Κάτι η θεματολογία, κάτι τα στοιχεία του θρησκευτικού φανατισμού που υπάρχουν στο οικείο περιβάλλον, ήθελα να δω και την απόψη ένος τρίτου πάνω στο θέμα.

Κι εδώ η παράσταση με ξάφνιασε ευχάριστα, καθώς η κεντρική ηρωίδα που χρησιμοποιεί τη φράση “ο Θεός το θέλησε” είναι ένα πολύ ενδιαφέρον άτομο συνολικά, που ενδύεται το μανδύα της ευσέβειας για να αποκτήσει την προσωπική της λύτρωση, αδιαφορώντας για τις ζωές όσων επηρεάζει. Δεν είναι μια γυναίκα που δογματικά ακολουθεί τους κανόνες της εκκλησίας, αλλά ένας άνθρωπος που χρησιμοποιεί τον Θεο ως όπλο και απειλή για να ελέγχει και να διεκπεραιώνει όσα αποφασίζει.

Θύμα, ο γιος της, καρπός ενός παράνομου δεσμού, που θεωρεί ότι φέρει την ευθύνη για όσα άσχημα έχει βιώσει η ίδια. Με την απειλή της αέναης τιμωρίας που θα συμπαρασύρει κι την ίδια, ο τραγικός ήρωας ακολουθεί τη μοναχική του πορεία, που το τέλος της είναι περίπου προδιαγεγραμμένο. Στο διάβα του παρασύρει κι ακόμα μια δυστυχισμένη ύπαρξη κι όλο αυτό το κακό δικαιολογείται και καθαγιάζεται με τη φράση “ο Θεός το θέλησε”…

Στιβαρό και σκληρό, γεμάτο νόημα, το κείμενο του Γιώργη Κοντοπόδη, που έχει και τη σκηνοθεσία της παράστασης. Χωρίς εξάρσεις, επιλέγοντας μια λιτή προσέγγιση και οδηγούμενος απο αυτά που τον ώθησαν στη συγγραφή του έργου, αφήνει χώρο στους ηθοποιούς του να δημιουργήσουν. 

Από την τριάδα των πρωταγωνιστών, τα βλέμματα κλέβει η μητέρα, που ερμηνεύει η κυρία Μαυρομιχάλη. Αρκετά σκληρή, ορισμένες φορές τρομακτική, είναι η ιδανική δεσποτική μάνα του Ουίλλιαμ που ερμηνεύει ο Λευτέρης Παπαδημητρίου. Σπαρακτικός στο τέλος, απεγνωσμένος στην αρχή, αθώος και συνάμα υποψιασμένος μετά, τα πήγε πολύ καλά. Εξίσου πολύ καλή κι η παρουσία της Δώρας Πανταζοπούλου, που δίνει ένα άλλο χρώμα, ως Λίζα, στην παράσταση και ως σημείο αναφοράς έχει το μονόλογο της δικής της ιστορίας.

Αντικειμενικά, για πρώτη παράσταση πήγε πολύ καλά και, αφού παιχτούν ορισμένες παραστάσεις ακόμα, θα επισκεφτώ πάλι το χώρο για να την ξαναδώ, όταν θα δέσει ακόμα καλύτερα το πρωταγωνιστικό τρίο.

Περισσότερα εδώ.