Είδαμε την παράσταση ‘Ο Ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ’ στο Θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης
Τομ Ρίπλεϊ, ένα όνομα, μια ιστορία. Ή μήπως όχι;
Τι είναι αυτό που κάνει συναρπαστικό αυτόν τον νεαρό άνδρα;
Το ευγενικό παρουσιαστικό; Οι καλοί του τρόποι; Το ταλέντο να υιοθετεί διαφορετικές προσωπικότητες – να πλαστογραφεί πιστά, όποιον επιθυμεί;
Η πρώτη γνωριμία των περισσοτέρων από εμάς με τον κύριο Ρίπλεϊ, έγινε το 1999, με την ταινία του Άντονι Μιγκέλα. Οι ρίζες του βρίσκονται πολύ πιο πίσω, στα 1955, όταν κυκλοφορεί το πρώτο βιβλίο με τίτλο “Ο Ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ” της Πατρίσια Χάισμιθ, που θα γεννήσει ακόμη τέσσερα βιβλία, με το τελευταίο να κυκλοφορεί το 1991. Ο Τομ Ρίπλεϊ είναι ένα άκρως γοητευτικό πρόσωπο, που, παρότι όλοι γνωρίζουν το ποιόν του και σε τι κακουργήματα εμπλέκεται, τον συμπαθούν ιδιαίτερα.
Αυτός ο ήρωας έχει γίνει και θεατρικό έργο, βασισμένο στα βιβλία της σειράς, περισσότερες από μια φορές, καθώς κάθε φορά παρουσιάζεται και μια διαφορετική ιστορία.
Εμείς φέτος έχουμε την ευτυχία ο Πέτρος Ζούλιας να διασκευάζει το πρώτο βιβλίο σε θεατρικό κείμενο και να σκηνοθετεί την παράσταση στο Θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης, όπου είχαμε την ευκαιρία να την παρακολουθήσουμε κι εμείς.
Ο Τομ Ρίπλεϊ έχει μια ανεξήγητη φοβία με το νερό. Τρέμει τη θάλασσα και, όταν γνωρίζει τον βιομήχανο Χέρμπερτ Γκρίνλιφ, σε μια εκδήλωση αποφοίτων του Πρίνστον (δεν φοίτησε ποτέ εκεί, απλά μπήκε λαθραία με ένα δανεικό σακάκι, για να φάει και να πιει δωρεάν) και ακούει την πρότασή του, να προσπαθήσει να πείσει τον, υποτιθέμενο συμμαθητή του, Ντίκι, γιο και κληρονόμο του, να επιστρέψει επιτέλους από την Ιταλία, που περνάει την ώρα του ξοδεύοντας αφειδώς την περιουσία του, για να αναλάβει θέση στη διοίκηση των εργαστηρίων τους, βρίσκεται σε μεγάλο δίλημμα, καθώς η ευκαιρία που του παρουσιάζεται είναι απίστευτη, αλλά η φοβία του μπορεί να τον κρατήσει πίσω.
Αφού δεχτεί, έναντι φυσικά μιας πολύ μεγάλης αμοιβής, θα βρεθεί στη Νότια Ιταλία και στο χωριό που ζει ο νεαρός κληρονόμος, με τη συντροφιά της επίσης Αμερικανίδας πλούσιας γόνου, Μάρτζι Σέργουντ.
Θα καταφέρει να γίνει φίλος με τον Ντίκι, παρόλες τις ενστάσεις της Μάρτζι και πολύ σύντομα θα μετακομίσει στο σπίτι του, επιδιώκοντας να αποκτήσει μια πιο κοντινή σχέση μαζί του. Με τα χρήματα του γέρου Γκρίνλιφ και τη φροντίδα του νεαρού Ντίκι, ζει επιτελούς το όνειρό του, που δεν ήταν άλλο από το να ξεφύγει από τη μίζερη και δίχως νόημα ζωή του και να αποκτήσει όσα οι ευκατάστατοι αυτής της γης.
Όμως, διαπιστώνει πως αυτό που του συμβαίνει δεν είναι αρκετό και αποφασίζει ότι θα πρέπει να γίνει αυτός ο Ντίκι Γκρίνλιφ… σε αυτήν τη μετάβαση, τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου, ενώνονται και στο μυαλό του Τομ γίνονται δυσδιάκριτα. Κατασκευάζει παράλληλα σύμπαντα και ιστορίες, έτσι ώστε να εξαπατήσει τους πάντες και να μην τον υποψιαστούν, πως ο ίδιος είναι ο μοναδικος ένοχος. Όμως, αυτό που δεν έχει υπολογίσει είναι ο ίδιος ο εαυτός του και η κοιμισμένη συνείδησή του.
Ο Πέτρος Ζούλιας επιλέγει να κρατήσει αρκετά στοιχεία από το βιβλιο και να διαμορφώσει τη δράση της παράστασης σε ένα κλειστοφοβικό περιβάλλον, που ταιριάζει με τη θεατρική σκηνή και όχι με τη φωτεινή Νότια Ιταλία, που συμβαίνουν κατά κόρον τα γεγονότα. Φέρνει μπροστά το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας και το κατά πόσο αναγνωρίζει κάποιος ότι έχει αυτήν την προτίμηση, κλείνει το μάτι στο κοινό, προβάλλοντας λογικοφανείς αιτιάσεις για την ηθική και το πώς μπορεί “αντικειμενικά” να οριστεί το κακό και το καλό, μέσα από έναν ήρωα, όπως ο Ρίπλεϊ, που ομολογουμένως είναι ένας αρνητικός πρωταγωνιστής και ταυτόχρονα ερωτεύσιμος…
Ο Μιχάλης Συριόπουλος, στον ομώνυμο ρόλο, γίνεται ένα με τον χαρακτήρα που ερμηνεύει, δίνοντάς μας έναν κυνικό, αλλά ταυτόχρονα συμπαθή νεαρό άνδρα, που ξεχειλώνει, κατά πώς τον εξυπηρετεί, τα όρια κάθε φορά και δεν έχει πολλές ηθικές αναστολές, όταν κάτι του καρφωθεί στο μυαλό. Το σπουδαιότερο επίτευγμα, όμως, είναι ότι οι εσωτερικές του συγκρούσεις βγαίνουν αληθινά μπροστά στα μάτια μας και εκεί που παρακολουθούμε έναν αγέρωχο άνθρωπο, αμέσως μεταλλάσσεται σε ένα ράκος και σε κάποιον που προφανώς βρίσκεται σε πολύ έντονη συναισθηματική σύγχυση. Με μια λέξη ήταν ΥΠΕΡΟΧΟΣ.
Ο Μιχαήλ Ταμπακάκης έχει μια φοβερή σκηνική χημεία μαζί του, ειδικά στις σκηνές που ο Ρίπλεϊ φαντάζεται πως όσα κάνει ως Ντίκι, καθρεπτίζονται από το “φάντασμα” του νεκρού πλέον νεαρού. Με άνεση υποδύθηκε τον πλούσιο γόνο που, άνευ ενδιαφέροντος, ψάχνει κάτι να του φτιάξει τη μέρα και πέτυχε να προσδώσει στον ήρωα μια αρνητική χροιά, παρότι είναι θύμα.
Οι Ιωάννης Αθανασόπουλος (Φρέντι Μάιλς – Αστυνόμος) και Ήβη Νικολαΐδου (Μάρτζι Σέργουντ), σωστά χρονισμένοι και συμπαθείς σε όντι τους ζητήθηκε στην ερμηνεία των χαρακτήρων τους.
Πολύ όμορφο το σκηνικό, δια χειρός Άννας Ζούλια, που δημιουργεί σε έναν μικρό χώρο όλα τα μέρη που διαδραματίζονται τα γεγονότα, και αξιολάτρευτα τα κοστούμια του Νίκου Αποστολόπουλου.
Η παράσταση στο Θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης πετυχαίνει να δημιουργήσει την ατμόσφαιρα που απαιτούν τα ψυχολογικά θρίλερ, που κλιμακώνεται σταδιακά και βάζει μέσα της το κοινό, προβληματίζοντάς το ταυτόχρονα, για το πόσο πολιτικώς ορθό είναι να συμπαθεί έναν τόσο σκοτεινό ήρωα, αφού η “εκλογίκευση” κάποιων κακών δεν απέχει πολύ από τον μηχανισμό που μας ωθεί σε μικρές αμαρτίες, που μπορεί να κάνουμε καθημερινά (χωρίς φυσικά να καταστρέφουμε τη ζωή κάποιων) στον βωμό διαφόρων σκοπιμοτήτων. Το τράβηγμα του χαλιού κάτω από τα πόδια μας, με το τέλος της παράστασης, μεγεθύνει αυτό το συναίσθημα, αφού, παράλληλα με την απορία για το τι πραγματικά συνέβη, έχεις να αντιμετωπίσεις και μια συνείδηση που σε ελέγχει, γιατί “ερωτεύτηκες” τον επί σκηνής Ρίπλεϊ!
Εξαιρετική δουλειά, φοβερές ερμηνείες, καταπληκτική ατμόσφαιρα σε ένα από τα πιο όμορφα μικρά θέατρα της πόλης, που προλαβαίνετε να δείτε, πριν ολοκληρώσει τον κύκλο της, αν το έχετε αμελήσει μέχρι τώρα.
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Μάρτιος 2024
