play_arrow

keyboard_arrow_right

Listeners:

Top listeners:

skip_previous skip_next
00:00 00:00
chevron_left
volume_up
  • play_arrow

    Sin Radio Listen, don't just hear!

ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΗ

Είδαμε την παράσταση ‘Ο Συνεργός’ στο Θέατρο Επί Κολωνώ

today17 Απριλίου, 2024

Φόντο
share close

Ο Αποστόλης και η Τασούλα, ένα τυπικό ζευγάρι σε μια επαρχιακή πόλη, αράζουν στο σαλόνι τους και βλέπουν το βίντεο από τα τελευταία γενέθλια της Βίκυς, της κοπέλας του ξαδέρφου του πρώτου, Φάνη.

Η ζωή τους, τα χρόνια που ζουν μαζί, δεν έχει κάτι το αξιοσημείωτο – ο Αποστόλης δουλεύει και η Τασούλα μένει στο σπίτι, φροντίζοντας για τα της εστίας.

Παιδιά δεν έχουν ακόμη και δείχνουν πολύ ευτυχισμένοι.

Το μόνο πρόβλημά τους είναι ο Φάνης, που έχει απίστευτες κρίσεις ζήλιας και συνέχεια δημιουργει εντάσεις στη σχέση του με τη Βίκυ και στο ζευγάρι, που έχει πολύ καλή σχέση με την κοπέλα.

Η τελευταία εξέλιξη που πληροφορούνται, είναι πως το κορίτσι απηύδησε από την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του ξαδέρφου και τον έχει χωρίσει – ομολογούν πως ίσως αυτό να βγει σε καλό, αφού όλοι φυσιολογικά κάποια στιγμή θα πάρουν τον δρόμο τους και θα ηρεμήσουν.

Λίγες μέρες μετά, ένα τηλεφώνημα του Φάνη στον Αποστόλη, αφού θα χαλάσει την ερωτική τους διάθεση, θα τον αναγκάσει να φύγει από το σπίτι, καθώς ο ξάδερφος ακούστηκε πολύ τρελαμένος, σαν να είχε συμβεί κάτι που δεν μπορούσε να διαχειριστεί…

Στη συνάντηση των δύο, θα ομολογήσει στον Αποστόλη ότι η Βίκυ είναι νεκρή στον καναπέ του σπιτιού του, στραγγαλισμένη από τον ίδιο, μετά από μια έκρηξη αλλοφροσύνης και ζήλιας, που τον έβγαλε από τη νόρμα και τον οδήγησε στο έγκλημα. Η κοπέλα είχε βρεθεί εκεί για να μαζέψει κάποια πράγματα και να οριστικοποιήσει το τέλος της σχέσης τους, όμως αποκαμωμένη κοιμήθηκε στον καναπέ – ο Φάνης θα ψάξει το τηλέφωνό της, θα δει ένα γραπτό μήνυμα, που θα ερμηνεύσει κατά το δοκούν, και πάνω στον καυγά που θα ακολουθήσει με τη μισοκοιμισμένη νεαρή, θα συμβεί το κακό.

Η πρώτη αντίδραση του Αποστόλη είναι να του πει να παραδοθεί και να ομολογήσει. Δεν σκοπεύει επ’ουδενί να τον βοηθήσει είτε να τον καλύψει, έφταιξε και πρέπει να πληρώσει.

Ο Φάνης, που είναι, πέραν από βίαιος, και πολύ χειριστικός, πείθει τελικά τον ξάδερφο να τον βοηθήσει να εξαφανίσουν το σώμα της νεκρής κοπέλας.

Το επόμενο πρωί, όλα δείχνουν σαν να μην έχει συμβεί απολύτως τίποτα και η Βίκυ δηλώνεται ως εξαφανισμένη…

Όλο αυτό το λάθος, “τρώει” τον Αποστόλη, που δεν την παλεύει με τις ενοχές και μοιραία αλλάζει άρδην συμπεριφορά, κάτι που δεν περνάει απαρατήρητο από τη γυναίκα του, που επιμένει να μάθει τι έχει συμβεί (αναρωτιέται μήπως φταίει κάπου η ίδια;) και να βρούνε μια λύση.

Μετά τα πολλά, ο Αποστόλης θα σπάσει και θα φανερώσει στη γυναίκα του τα πάντα. Το σοκ θα είναι ισχυρό για τη νεαρή γυναίκα, που βρίσκεται σε μια κατάσταση που προσπαθεί να καταλάβει σε τι κυκεώνα βρέθηκαν μπλεγμένοι. Με όλα τα χαρτιά ανοιγμένα στο τραπέζι, η Τασούλα αποφασίζει να παίξει επιθετικά και, ενώ η λογική τής υπαγορεύει να καταθέσει και να λύσει το μυστήριο, παίρνει το μέρος του Αποστόλη, αποδεχόμενη να γίνει κι αυτή συνένοχος.

Η απόφασή της αυτή, τη φέρνει σε πολύ άβολη θέση, ιδίως με τη μητέρα της Βίκυς, που γνωρίζονται από παλιά και που συχνά την επισκέπτεται στο σπίτι, αφού πιστεύει ότι η Τασούλα, ως φίλη της, ίσως γνωρίζει πού κρύβεται το κορίτσι.

Ταυτόχρονα, ο Φάνης απολαμβάνει τον ρόλο του αρραβωνιάρη, που η μνηστή εγκατέλειψε ξαφνικά και χάθηκε, εμφανιζόμενος διαρκώς σε τηλεοπτικές εκπομπές, που έχουν βρει την καλύτερή τους, με αυτήν την υπόθεση.

Η τοπική αστυνομική διεύθυνση έχει αμφιβολίες για το κατά πόσο η ιστορία του Φάνη είναι αληθινή και στα μάτια τους, λόγω και του βεβαρημένου παρελθόντος του, φαντάζει ως ο νούμερο ένα ύποπτος για οτιδήποτε συνέβη στη Βίκυ, καθώς ούτε το σενάριο της εξαφάνισης έχει πείσει.

Λίγους μήνες μετά, από την επιμονή τους και τις συνεχείς καταθέσεις του Φάνη, θα τον “σπάσουν” και θα ομολογήσει την αλήθεια, αποκαλύπτωντας και τη συνεργία του Αποστόλη, στην εξαφάνιση του πτώματος. Το γεγονός αυτό, θα οδηγήσει σε αλυσιδωτά γεγονότα, με τη φυλάκιση των δύο και τη μη εμπλοκή της Τασούλας, κάτι που δεν θα αποδεχτεί πότε η μητέρα της Βίκυς και, σε μια έκρηξη ειλικρίνειας, θα το παραδεχτεί ενώπιόν της και η ίδια.

Η επόμενη μέρα θα βρει δυο σπίτια ρημαγμένα και άπαντες να προσπαθούν να αντιληφθούν για ποιον λόγο, κάποιοι καλοί άνθρωποι, έκαναν τα πάντα λάθος…

Bασισμένο σε μια αληθινή ιστορία, το έργο, που έγραψε και σκηνοθετεί ο Γιώργος Χριστοδούλου,  δεν ψάχνει τι συνέβη και έγινε το κακό, αλλά φωτίζει τη νοοτροπία μιας ολόκληρης κοινωνίας σε μια σειρά από θέματα και εμμέσως, πλην σαφώς, θέτει το ζήτημα της συνεργίας σε μια σειρά από “εγκλήματα”, που γίνονται καθημερινά και δεν αντιλαμβανόμαστε, όσο θα έπρεπε, τη σοβαρότητά τους.

Οικογένεια, έρωτας, φιλία, συγγένεια, κάποια από τα θέματα που προσεγγίζει με το ερώτημα – τι θυσίες κάνουμε για όλα αυτά και πόσες πραγματικά αξίζουν;

Άνθρωποι που εγκαταλείπουν τα όνειρά τους και υιοθετούν κάποιου άλλου, πώς μπορούν να κερδίζουν το χειροκρότημά μας και παράλληλα γιατί να γίνονται “μαύρα πρόβατα” όσοι δεν δέχονται να συμβιβαστούν; (ρητορικό το ερώτημα)

Η παράσταση ακολουθεί τη διαδρομή μιας αρχετυπικής αρχαίας τραγωδίας – ύβρις, άτις, νέμεσις, τίσης και κάθαρσις στο τέλος, που αποδίδει το δίκαιο και τιμωρεί τους ενόχους. Μόνο που στην περίπτωσή μας οι ηθικοί αυτουργοί όσων συνέβησαν, δεν τιμωρήθηκαν και δεν θα τιμωρηθούν ποτέ… ίσως γιατί δεν είναι πλέον εν ζωή ή γιατί, ενώ αντιλαμβανόμαστε τι έχουν κάνει, δεν γνωρίζουμε την ταυτότητά τους ή δεν επιθυμούμε να τιμωρήσουμε, γιατί ακολούθως θα πρέπει να κάνουμε κάτι που θα αφορά και εμάς;

Ο Χρήστος Κοντογιώργης είναι ο Αποστόλης, ένας απλός καθημερινός άνθρωπος της διπλανής πόρτας και με ειλικρίνεια μας έδειξε το πόσο εύκολο είναι, αν παρακούσεις τη λογική και μπεις στη φάση “είμαστε αίμα-συγγενείς-φίλοι”(συμπληρώνεις ό,τι άλλο μπορεί να ειπωθεί), να γίνεις συνεργός σε μια πράξη που νομοτελειακά κάποια στιγμή θα σε “καταπιεί”, γιατί δεν θα την παλέψεις από τις ενοχές-τύψεις.

Ο Γιώργος Τριανταφυλλίδης, στον ρόλο του Φάνη, αποδίδει με πιστότητα αυτόν τον χειριστικό-κενό συναισθημάτων άνδρα, που καταφέρνει να σου βγάλει, πέραν του θυμού, και μια σειρά αρνητικών συναισθημάτων.

Η Μαρία Προϊστάκη, ως Τασούλα, αρχικά μοιάζει να βρίσκεται στη μέση των καταστάσεων και σε μια προφανή εσωτερική σύγκρουση – σταδιακά αντιληφθήκαμε πως, πέρα από το λογικοφανές “προστατεύω τον άνδρα μου”, υπάρχει και μια υποβόσκουσα ζήλια για τη νεαρή κοπέλα, που κάποτε την είχε πρότυπο, γιατί εκεινη δεν θα πουλήσει τα όνειρά της για να γίνει σύζυγος και νοικοκυρά. Με την ερμηνεία της, κατάφερε την αρχική μας συμπάθεια και καλή διάθεση, να τη μεταστρέψει σε κάτι ανάμεικτο λύπησης και αδιαφορίας μαζί.

Τέλος, η μάνα της Φανής Παναγιωτίδου, αποδιδεται με όλη την τραγικότητα του ρόλου, στις στιγμές που την παρακολουθούμε να ρωτάει τι γνωρίζουν για το παιδί της, τους συνεργούς και τον δολοφόνο, και σε εκείνες που, έχοντας αποκαλυφθεί τα πάντα, προσπαθεί να καταλάβει το γιατί…

Σκηνοθετικά, ο Γιώργος Χριστοδούλου εκμεταλλεύεται όλη τη σκηνή, για να δημιουργήσει τους χώρους που συμβαίνουν τα γεγονότα, χρησιμοποιώντας συμβολικά αντικείμενα για να ορίσει τις τοποθεσίες. Μας άρεσε πολύ το λευκό σπίτι του ζευγαριού (σύμβολο της καθαρότητας), που έρχεται σε αντίθεση με την πραγματικότητα, και η χρήση συμβατικών τηλεοράσεων για τις προβολές των βίντεο.

Χωρίς να χρησιμοποιεί πολύπλοκες τεχνικές, αποδίδει όλη τη δραματικότητα του κειμένου, καθιστώντας συνένοχο, τρόπον τινα, και τον θεατή, που γνωρίζει την αλήθεια και υποχρεώνεται σε ηθελημένη σιωπή, μέχρι την αποκάλυψη της αλήθειας, πράγμα που λειτούργησε λυτρωτικά σε εμάς.

Πολύ ταιριαστή η μουσική και οι ήχοι του Γιάννη Λατουσάκη που, σε συνδυασμό με τους φωτισμούς της Ναυσικάς Χριστοδουλάκου, διαμορφώνουν το ιδανικό μικροκλίμα κάθε σκηνής.

Σίγουρα από τις εξαιρετικές παραστάσεις που παίχτηκαν φέτος, ‘Ο Συνεργός’ δικαιολόγησε, μετά τη θέασή της, το ορθόν όλων των βραβεύσεών της και των διθυραμβικών σχολίων που έχει αποσπάσει. Πολύ ευτυχείς που, έστω και στο παρά πέντε, την είδαμε!

Περισσότερα εδώ.

Θοδωρής Κ., Απρίλιος 2024

Written by: Sin Radio

Sin Radio
0%