Eίδαμε την παράσταση ‘Ο μάγος του Οζ’ στο Θέατρον του Κέντρου Πολιτισμού ‘Ελληνικός Κόσμος’
Σάββατο πρωί, τηλέφωνο από το Μιχάλη-παιδικός φίλος.
-“Αύριο σου έρχομαι για φαΐ”
– “Αύριο, forget, θα πάω στον Ελληνικό Κόσμο να δω το Μάγο του Οζ”.
– “Αδερφέ, έχεις συνειδητοποιήσει πως είσαι 40 χρονών, χωρίς παιδιά, και έχεις δει φέτος περισσότερο παιδικό θέατρο απ’ όταν ήμασταν παιδάκια, και ακόμη περισσότερο από τα δικά μου;”
– “Φυσικά και το ξέρω και το απολαμβάνω μάλιστα!”
Τον απόλαυσα αυτόν τον Μαγο του Οζ στο Θέατρον.
Θες γιατί ο χώρος είναι από τους πολύ αγαπημένους μου, γιατί ήταν μια καλοδουλεμένη παράσταση, γιατί ίσως κρύβω ένα παιδάκι μέσα μου… Πάμε να το δούμε αναλυτικά.
Αρχικά, οι συντελεστές της παράστασης είναι εγγύηση ότι θα δεις κάτι πολύ καλό. Μετά, όλες οι παραγωγές στο συγκεκριμένο φορέα είναι προσεγμένες στην παραμικρή τους λεπτομέρεια και σχετικά ακριβές για τα δεδομένα της εποχής (δε φείδονται χρημάτων, προκειμένου να πετύχουν το αποτέλεσμα που επιθυμούν).
Κλασικό παραμύθι με τη μικρή Ντόροθυ και τη συντροφιά της να ψάχνουν τη Σμαραγδένια Πολιτεία, για να πάρουν όσα τους λείπουν από το μάγο που κατοικεί εκεί. Οι ήρωες και οι μικροί θεατές δε γνωρίζουν πως δεν τους λείπει τίποτα, αλλά πως το ταξίδι καθαυτό, ένα ταξίδι αυτογνωσίας, είναι το μεγάλο κέρδος τους. Εμείς οι ‘αρχαιότεροι’ που γνωρίζουμε την υπόθεση, περιμέναμε να δουμε τη σκηνική απόδοση και τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών.
Στα θετικά της παράστασης:
– Όλες οι ερμηνείες των ηθοποιών. Απρόσμενα πολύ καλή, για μένα, η Νάντια Μπουλέ, στο ρόλο της Ντόροθυ, με τον Παναγιώτη Μπουρδούμη να βρίσκει απίστευτη επικοινωνιακή χημεία με τα παιδάκια, αλλά κορυφαία ήταν η κακιά μάγισσα, που ενσάρκωσε μαγικά η Πελαγία Αγγελίδου. Στα περισσότερα παιδάκια, όπως άκουσα φεύγοντας, άρεσε το λιοντάρι που υποδύεται ο Άγγελος Μπούρας.
– Η υπέροχη μουσική του Μίμη Πλέσσα και τα τραγούδια της παράστασης. Επίσης, οι χορογραφίες και η συνολική κίνηση όλου του θιάσου.
– Τα σκηνικά και τα προσεγμένα κοστούμια.
– Οι μικροί θεατές που με τα σχόλιά τους, στη διάρκεια της παράστασης, χρωμάτιζαν τα δρώμενα (και μας θύμισαν ότι ο άνθρωπος γεννιέται αγνός – στην πορεία χαλάει…)
Αρνητικά, δεν μπορεί να βρει κανείς για μια τέτοια παράσταση. Όχι πως δεν υπάρχουν, αλλά δεν αφορούν το καθαρά θεατρικό κομμάτι. Επειδή η παρακολούθηση μιας παράστασης είναι κάτι μοναδικό και αρχή της είναι ο θεατής να σέβεται τους ηθοποιούς και αυτό που κάνουν, μετά φυσικά και τους υπόλοιπους θεατές, υπήρχαν ξανά κάποιοι που φρόντισαν να μας σπάσουν αρκετές φορές τα νεύρα.
– Δε σεβάστηκαν τον κανόνα ‘Όχι τρόφιμα και ποτά στην αίθουσα’.
– Έκαναν, μεγαλοφώνως, διάλογο με τα… ‘ζιζάνιά’ τους για το έργο, αγνοώντας τις ευγενικές παρατηρήσεις του προσωπικού και τα βλέμματα από τους γύρω τους.
– Τραβούσαν βίντεο και φωτογραφίες, αναγκάζοντας πάλι το προσωπικό να ασχοληθεί μαζί τους (παρότι υπάρχει και γι’ αυτό ρητή απαγόρευση).
– Δεν είχαν απενεργοποιήσει τα κινητά τους, οπότε απάντησαν και 2-3 κλήσεις!
– Τάραξαν στην κλωτσιά τις πλάτες όλων των μπροστινών, γιατί είχαν, μέσα σε όλα τ’αλλα, και τον αβόλευτο!
– Φυσικά, για σεβασμό, με όλα τα ανωτέρω, στους ηθοποιούς και όσους μοχθούσαν εκείνη την ώρα πάνω και κάτω και πίσω από την σκηνή, ούτε λόγος!
Όπως αντιλαμβάνεσαι από τα προαναφερθέντα και τις συνθήκες που παρακολουθήσαμε την παράσταση, το γεγονός ότι, με όσο μυαλό είχαμε συγκεντρωμένο, απολαύσαμε και διακρίναμε πολλά θετικά σε αυτήν, σημαίνει πως αξίζει κάποιος να πάρει το παιδάκι του και να κατέβει στη γειτονιά μας, ώστε να την παρακολουθήσει (χωρίς τους κάφρους φυσικά που μας ‘κλήρωσαν’ εμάς). Είναι από τις αρτιότερες παιδικές παραστάσεις που έχω δει στη ζωή μου και μαζί με την Πέτρα του Βορρά σίγουρα οι 2 καλύτερες φετινές.
Υ.Γ. 1. Δε θα σταματήσω να το λέω ποτέ, για το ευγενέστατο προσωπικό του θεάτρου!
Υ.Γ.2. Να δώσουμε τα εύσημα και στην πλειοψηφία των γονιών-συνοδών των μικρών θεατών, που βρισκόταν στην αίθουσα, για τη συμπεριφορά τους. Ειδική μνεία στους μπαμπάδες, που στα δικά μου παιδικά χρόνια, τα “macho” πρότυπα δεν τους ‘επέτρεπαν’ να συνοδεύσουν τα παιδιά σε μια παιδική παράσταση (καλά, εμένα ούτε η μάνα μου με πήγαινε, γι’αυτό μάλλον τώρα ό,τι καλό εντοπίσω, το παρακολουθώ… Μιχάλη έχω απωθημένα, αδερφέ μου!).
Περισσότερα για την παράσταση εδώ.
