Είδαμε την παράσταση ‘Ο ληστής’ στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Δευτέρα βράδυ, το γνώριμο δεκάλεπτο περπάτημα μέχρι την Πειραιώς και μετά στο ευγενικό προσωπικό του Ιδρύματος Κακογιάννη, για να παραλάβουμε την πρόσκλησή μας για την επίσημη πρεμιέρα της παράστασης.
– Τέταρτη βραδιά θεάτρου στον Κακογιάννη…
– Τέσσερις φορές έχουμε έρθει φέτος εδώ;
– Για θεατρική παράσταση ναι, ας ελπίσουμε πως κι αυτή την φορά να κάναμε καλή επιλογή…
Και βγαίνοντας από το Black box, ήμασταν απόλυτα βέβαιοι, ότι είχαμε κάνει ακόμη μία σωστή επιλογή!
Τι είναι ο Ληστής;
Είναι ένας μονόλογος, μια αφήγηση ενός νεκρού, ενός πνεύματος… ποιο είναι το όνομά του δεν το μαθαίνουμε ποτέ. Θα μπορούσε να είναι ο καθένας από εκείνους τους θρυλικούς ληστές των αρχών του 20ου αιώνα, που έδρασαν στην ελληνική ύπαιθρο. Σε μια μεταβατική εποχή ανάμεσα στην αγροτική οικονομία και στη “νέα” εποχή της βιομηχανοποίησης & των αστικών κέντρων.
Ένας άνθρωπος αγράμματος, που βγαίνει στο βουνό, ακολουθώντας εναν άλλο ληστή, μέχρι να φτιάξει κι αυτός το δικό του ασκέρι. Μια παραβατική φυσιογνωμία, που έχει κάποιους ηθικούς κανόνες. Όμως δεν είναι ένας “ελληνικός” Ρομπέν των δασών. Προσωπικότητα σεβαστή και συναμά σιαστερή για τους κατοίκους των περιοχών που δρα, με τον μύθο να μπερδεύεται συχνά με την πραγματικότητα. Κι όμως, κάτω απο το αγρίμι, βρίσκεται ένας άνθρωπος που θα ερωτευτεί και θα κάνει όνειρα… το αναμενόμενο τέλος θα επαναφέρει (;) τη ζωή στη νόρμα της.
Ένας εκπληκτικός Πασχάλης Τσαρούχας, που νομίζεις ότι είναι πράγματι το πνεύμα που επέστρεψε από τα σκοτάδια του Άδη, για να διηγηθεί την ιστορία του. Διαφορετικός από ό,τι τον έχουμε συνηθίσει, δίνει μια υπέροχη ερμηνεία και νομίζεις ότι τα 60 λεπτά της παράστασης κρατάνε πολύ περισσότερο – σου παρουσιάζει τόσο παραστατικά τα γεγονότα, που ο χρόνος χάνει το μέτρο και αισθάνεσαι ότι τα ζεις εκείνη την ώρα. Σκληρός, όταν πρέπει, και πολύ ανθρώπινος την επόμενη στιγμή, χτίζει έναν ήρωα που δεν μπορείς να μην αγαπήσεις, παρόλη την παραβατικότητά του.
Για να δημιουργήσει όλο αυτό, πατάει στο ποιητικό κείμενο του Δημήτρη Μανιάτη και στην εξαιρετική σκηνοθεσία του Σταμάτη Κραουνάκη. Πολυ φροντισμένη η δουλειά στα φώτα, που μου δημιούργησαν το αίσθημα ότι βρίσκομαι σε κάποιο νεκροταφείο, παρέα με το πνεύμα του ήρωα, και απόλυτα λειτουργικό το δωρικό σκηνικό.
Συνοπτικά, μια ξεχωριστή παράσταση, που μιλάει στην ψυχή του κοινού, μέσα απο τον ωμό, και όχι “καθώς πρέπει”, λόγο του ήρωα, που οι αλήθειες που κρύβει η δεύτερη ανάγνωσή της είναι πολύ σημερινές και αποδεικνύουν πως σε αυτό τον έρμο τόπο τα θεμέλια για πολλά στραβά μπήκαν πολύ πιο παλιά από όσο πιστεύουμε. Οι εν Αθήναις προλαβαίνουν μέχρι 2 Απριλίου, γιατί μετα η παράσταση ταξιδεύει στην Ελλάδα, κάνοντας κι άλλους να αισθάνθούν την ίδια ευλογία, όπως κι εμείς εκείνη την Δευτεριάτικη νύχτα.
Περισσότερα εδώ.
