Είδαμε την παράσταση ‘Ο Κανίβαλος. Η ανείπωτη ιστορία ενός οικονομικού δολοφόνου’ στο Vault

Μπαίνοντας στη μικρή σκηνή του Vault, βλέπεις μια μπάρα και κορνίζες που χρησιμοποιούνται ως ράφια και κύπελλα-τρόπαια που χρησιμοποιούνται ως ποτήρια! Ακούς ένα πολύ ωραίο jazz κομμάτι και δεν μπορείς να μην προσέξεις τον ακέφαλο μπάρμαν! Σουρρεαλιστικό σκηνικό κι απορείς τι δουλειά έχει ένας κανίβαλος σε έναν τέτοιο χώρο και πώς συνδέεται το όλον με ένα οικονομικό έγκλημα…

Ενας μπάρμαν με μικρά πόδια που αγαπάει τα παιδιά κι ο πλούσιος φίλος του που έχει την εντύπωση ότι είναι κάτι ανάμεσα σε γιατρό και σύγχρονο Σωκράτη, φλυαρούν και οι εξωφρενικά παράλογοι διάλογοι και τα συμπεράσματα που εξάγονται από αυτούς, σε βάζουν στο πνεύμα – οι άνθρωποι πάσχουν σχεδόν όλοι απο καρκίνο (και δεν το ξέρουν) κι οι σκύλοι από το σύνδρομο του μεγάλου φορτηγού, τα αβίαστα συμπεράσματα του Μέλχιοτ-γιατρού.

Στην πλοκή θα μπουν οι Ινάννα-κοπέλα του Ένκι (μπάρμαν) κι ο αρχιυπεύθυνος των υπεύθυνων επιτροπών που έχουν την ευθύνη για τις τύχες του κόσμου τούτου. Ενας μικρός θεός δλδ, που με τις αποφάσεις του κρίνει τις ζωές όλων… αυτός ο απίθανος τύπος, στη λογική της εξέλιξης, θα προτείνει το παγκόσμιο νόμισμα να αντικατασταθεί με παιδάκια – όποια χώρα έχει τα περισσότερα θα είναι κι η ισχυρότερη!

Αυτόν τον τύπο θα σκοτώσει ο κανίβαλος, μόλις βγει απο το μπαρ, και, με αφορμή αυτό, θα ξεκινήσει μια νέα παράλογη συζήτηση για το αν έχει κόκκαλο στη μύτη ο λεγάμενος κι, αν ναι, πώς το στηρίζει… οι απίθανοι τύποι δεν τελειώνουν ποτέ στο μπαρ της ιστορίας μας, όπου εμφανίζεται ένα “ορφανό” για ελεημοσύνη, το ΣΔΟΕ που ψάχνει τους νέους πλουσίους, δλδ τους πολύτεκνους, κι ο μπαμπάς του ορφανού, δημιουργώντας ένα ιδανικό περιβάλλον για να δράσει η μορφή που ακούει στο όνομα Μέλχιοτ! Το τέλος δεν σου λύνει καμία απορία, αφού ο φιλόσοφος-γιατρός-νεόπλουτος ήρωας θεωρεί ότι, όλα όσα έγιναν, αποτελούν την επιβεβαίωση των θεότρελων ισχυρισμών του.

Αποκάλυψη η Έλενα Τυρέα ως Μέλχιοτ, που ξεχωρίζει από το σύνολο των ηθοποιών. Πολύ καλός κι ο Γιώργος Αγγελόπουλος ως Ένκι, ενώ κι οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές δεν υστέρησαν, δίνοντας το καλύτερο εαυτό τους – αλλά μοιραία οι προβολείς πέφτουν στους 2 κύριους ρόλους. Αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο από τις ερμηνείες είναι η συνολική σκηνοθετική προσέγγιση του έργου – είπα για την σκηνογραφία πριν. Τα κουστούμια και το μακιγιαζ-απεικόνιση των ηρώων, δημιουργούν παραμορφωμένα όντα που σαν πρώτη εικόνα μου θύμισαν την οικογένεια Adams και σε δεύτερη ανάγνωση γαλλικά καρτούν και σκίτσα.

Η αίσθηση που μου άφησε η παράσταση είναι πως μέσα από την αλληγορία της, ήθελε να δείξει πως ο κανίβαλος – ο οικονομικός δολοφόνος ζει δίπλα μας και μέσα μας. Όλοι επιθυμούμε το κοινό καλό, του οποίου πάντα ο δρόμος οφείλει να περάσει από το “οικοπεδάκι” μας και μας ενοχλεί αν αργεί αυτό να συμβεί! Για τα χρήματα και την αφθονία, όλα τα ηθικά μένουν στις εκθέσεις που γράφαμε ως παιδιά, αν μας δοθεί η ευκαιρία, και στην αντίθετη περίπτωση κατακεραυνώνουμε όσους το πετυχαίνουν, γιατί τους ζηλεύουμε κι όχι για την ηθική του πράγματος.

Ενα μικρό διαμαντάκι η παράσταση αυτή, μέσα στις εκατοντάδες που παίχτηκαν φέτος, και τυχαίο δεν νομίζω το γεγονός ότι φιλοξενήθηκε κι αυτή στο Βοτανικό.

Περισσότερα εδώ.