Είδαμε την παράσταση ‘O Εραστής’ στο Θέατρο Olvio
Σε μια εποχή που οι σχέσεις δοκιμάζονται από την οικονομική κρίση, αλλά και τη γενικότερη κρίση αξιών, και πολλοί δεν κάνουν καν την προσπάθεια να δουλέψουν πάνω στη σχέση τους και προχωράνε, σε ένα διαρκές παιχνίδι αναζήτησης του ιδανικού συντρόφου (που δεν υπάρχει παρά μόνο στο μυαλό τους), το πιντερικό ζευγάρι του ‘Εραστή’ μοιάζει αφάνταστα και… ανέλπιστα υγιές!
Η εταιρεία θεάτρου X-Act Art παρουσιάζει στο θέατρο Olvio την παράσταση «Ο Εραστής» του Χάρολντ Πίντερ σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ. Μια κωμωδία που περιστρέφεται γύρω από ένα κλασικό ζευγάρι που ζει μια συμβατική, ρουτινιάρικη ζωή στο Λονδίνο. Μία από τις συζητήσεις της ημέρας τους είναι πάντα η συνάντηση της γυναίκας με τον εραστή της, μέσα στο ίδιο τους το σπίτι! Ο σύζυγος, στην αρχή, φαίνεται δεκτικός, σαν να μην συμβαίνει τίποτα, αλλά στην πορεία γίνεται πιο περιέργος και δείχνει από ενοχλημένος, έως και σχεδόν νευριασμένος. Αυτή η κλιμάκωση του συναισθήματος ναι μεν μας φάνηκε δικαιολογημένη και ίσως και με καθυστέρηση, δεδομένης της ιδιόμορφης κατάστασης, αλλά μας πονήρεψε κιόλας. Ποιος είναι αυτός ο εραστής; Υπάρχει ή είναι φανταστικό πρόσωπο που η γυναίκα χρησιμοποιεί για να ιντριγκάρει το σύζυγό της; Ή μήπως είναι κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρον…;
Μια παράσταση που θίγει το αιώνιο θέμα των σχέσεων, μέσα από μια προσέγγιση που ξεκινά από την απόλυτη σύμβαση και φθάνει στη γοητευτική ανατροπή. Οι ρυθμοί της από αργοί και χαλαροί γίνονται έντονοι και… ροκ! Μην σας ξεγελά το σοβαρό προσωπείο… Οι ήρωές μας έχουν πάθη και επιθυμίες, αλλά ταυτόχρονα αμφισβητούν την καθημερινή τους εικόνα και αναζητούν το διαφορετικό για τον εαυτό τους, χωρίς συναισθηματικό κόστος ή απώλεια. Κατά πόσο, όμως, οι πρακτικές που ακολουθούν σέβονται, κυρίως τον εαυτό τους, και κατ’ επέκταση και το σύντροφό τους; Λαμβάνουν ουσιαστική ικανοποίηση ή όλο αυτό είναι καθαρά επιφανειακό και προσωρινό; Βλέπουμε τη γοητεία του ερωτικού παιχνιδιού, αλλά μας λείπει το συναίσθημα στο ζευγάρι – η ανάγκη να τροφοδοτούν τον εγωισμό τους ξεπερνά το βάθος του τυχόν υπάρχοντος συναισθήματος. Και στο τέλος τι μένει, παρά μια επανάληψη που σίγουρα κάποτε θα κουράσει…
Πολύ καλή σκηνοθεσία από το πρωταγωνιστικό δίδυμο, καθώς και ερμηνείες. Έδειχναν πραγματικά να διασκεδάζουν αυτό που υπηρετούν, παρόλο που ήταν η πρεμιέρα τους, με το εύλογο άγχος της αποδοχής της παράστασης. Μια δουλειά που απογειώνεται, όσο περνά η ώρα, και έχει και κάποιες πινελιές που προσωπικά με ενθουσίασαν (βλ. σκηνή ‘Whole Lotta Love’). Ροκ ήταν και το κλείσιμο της παράστασης, στο χειροκρότημα, όπου οι ηθοποιοί, με ένα μεγάλο χαμόγελο, μας αποχαιρέτησαν με ελαφρύ… headbanging. Φύγαμε από το θέατρο με εξαιρετική διάθεση και σας προτείνουμε να περάσετε κι εσείς από το Olvio και ίσως πάρετε και… ιδέες για την ανανέωση της σχέσης σας (ή θα προβληματιστείτε, ανάλογα).
Περισσότερα εδώ.
