Είδαμε την παράσταση ‘Νυφικό Κρεβάτι’ στο Από Μηχανής Θέατρο

Τα έργα που μιλάνε για σχέσεις, μοιραία, πάντα έχουν ένα προβάδισμα στη συνείδηση του κοινού, καθώς ως “ζώον κοινωνικό και σύμβιο”, ο άνθρωπος απολαμβάνει να παρακολουθεί στιγμές στη θεατρική σκηνή, που έχουν κάτι που μπορεί να τον φέρουν σε μια κατάσταση deja vu.

Μια τέτοια παράσταση είναι και το ‘Νυφικό Κρεβάτι’, που παίζεται στο Από Μηχανής Θέατρο. Τη σημείωσα, από την συνέντευξη για την παρουσίαση του προγράμματος του θεάτρου, αρχές φθινοπώρου. Γιατί, θα με ρωτήσεις;

Για τον απλούστατο λόγο ότι είδα ένα ζευγάρι στη ζωή να μας λέει ότι επέλεξαν να συνυπάρξουν θεατρικά, με ένα κείμενο, που η ανάγνωσή του τους θύμισε πολλά από τη δική τους συνύπαρξη κι ας μην έχουν πίσω τους 30 χρόνια κοινής πορείας, όπως το πρωταγωνιστικό ζευγάρι της παράστασης. Ταύτιση, γιατί εγώ και η σύντροφός μου έχουμε διανύσει μια μεγάλη απόσταση ως ζευγάρι, και περιέργεια ταυτόχρονα, να βρω κι εγώ κοινούς τόπους με τους δύο ήρωες.

Η παράσταση ξεκινά από την πρώτη βραδιά μετά τον γάμο. Σε κατάσταση μέθης και ευτυχίας μαζί, οι δύο, σύζυγοι πλέον, προσπαθούν να διαχειριστούν, τον ενιαίο πια χώρο που οριοθετεί το νυφικό τους κρεβάτι. Δεν έχει αλλάξει κάτι μεταξύ τους· απλά υπάρχει αυτός ο φόβος για το άγνωστο που είναι μπροστά, για αυτά που σέρνουν μαζί τους τα “ταμπελάκια” που σου προσάπτουν μετά από μια γαμήλια τελετή και πολύ άγχος, γιατί αυτό που ονειρεύτηκες έγινε πραγματικότητα και δεν μπορείς απόλυτα να το συνειδητοποιήσεις και να το διαχειριστείς ίσως (από χαρά το παθαίνουν αρκετοί!).

Το ζευγάρι μας κάνει, με αφετηρία εκείνη τη νύχτα, ένα ταξίδι 30 ετών στον χρόνο, με στιγμιότυπα από σκηνές της ζωής τους. Γεννήσεις δύο παιδιών, μεγάλωμά τους, πρώτες έξοδοί τους, σπουδές, οι γάμοι τους, ξανά οι δυο τους – επιτυχία επαγγελματική, κούραση καθημερινότητας, ρουτίνα, αίσθημα δεδομένου, άρα και, μέχρι ενός ορίου, αδιαφορία, ζήλεια… κάποια ακόμη από αυτά που διαπραγματεύονται επί σκηνής, γνώριμα σε αρκετά ζευγάρια εκεί έξω που έχουν την ηλικία μας, αλλά και των γονιών μας. Μη λησμονούμε ότι στην αρχή του έργου ήταν δύο άνθρωποι στη δεύτερη προς τρίτη δεκαετία της ζωης τους και το έργο τους αφήνει στην πέμπτη προς έκτη. Ξεκινάνε από μια αφετήρια ως παιδιά και καταλήγουν στη θέση των δικών τους γονιών, επιβεβαιώνοντας όσα λέγονται για τους κύκλους της ζωής. 

Το κλείσιμο της παράστασης, με το ζευγάρι να αποφασίζει πως το μεγάλο σπίτι είναι η ώρα να περάσει στο επόμενο νεόνυμφο ζευγάρι και εκείνοι να βρουν το επόμενό τους καταφύγιο σε κάτι πιο “μικρό”, με τα δώρα που αφήνουν στους νέους οικοδεσπότες και το κλίμα μεταξύ τους, κορυφώνει το συναίσθημα της γλύκας και της αγάπης που σου έχει αφήσει η παράσταση – και εντελώς κρυόπλαστος να είσαι και να σε κουβάλησαν με το ζόρι στο θέατρο, δεν γίνεται να μην συγκινηθείς!

Είναι από αυτές τις βραδιές που το έργο, ο σκηνικός χώρος, οι ηθοποιοί, τα φώτα, η ενέργεια, είναι όλα τόσο υπέροχα στα μάτια σου, που λες “τελειώσε τόσο γρήγορα;”. Απόλυτα επιτυχής σκηνοθετική προσέγγιση από τον Γιώργο Χριστοδούλου, με τη χρήση μικρών σημειολογικών αντικειμένων στον χώρο, που δίνουν, χωρίς πολλές φανφάρες, αυτό ακριβώς που πρέπει να λάβει ο θεατής και πολύ καλές και οι δύο ερμηνείες του πρωταγωνιστικού ζεύγους. Τεχνικά, δεν μπορείς να βρεις κατι κακό να προσάψεις, σε κερδίζει η σκηνογραφία με την είσοδο στην αίθουσα.

Το ‘Νυφικό Κρεβάτι’ σίγουρα δεν είναι μια παράσταση που θα ήθελε να περάσει στο κοινό ως ’90 λεπτά διδαχής’ και το επιτυγχάνει απόλυτα. Μέσα από την παρακολούθησή της, οσμίζεσαι στιγμές από τα 30 χρόνια κοινής ζωής δύο ανθρώπων, που δε διαφέρουν και τόσο από σένα. Αν θα πάρεις κάτι για το σπίτι ή όχι, είναι δική σου επιλογή, δεν θα στο επιβάλλει. Σίγουρα θα ψυχαγωγηθείς, θα συγκινηθείς, κάπου θα ταυτιστείς, θα περάσεις καλά εντέλει – αυτό δεν ψάχνουμε σε μια χαλαρή θεατρική έξοδο, άλλωστε; Σπεύσατε, όσοι δεν το έχετε ακόμη παρακολουθήσει γιατί τελειώνει οσονούπω!

Περισσότερα εδώ.

Theodore a.k.a. Evil Chef, Δεκέμβριος 2019