Είδαμε τη παράσταση ‘Nordost’ στο Θέατρο Άβατον

Πρεμιέρα πριν λίγες μέρες, εν μέσω απεργιών και κοινωνικών εντάσεων, για το ‘Nordost’ στο Θέατρο Άβατον. Αγαπημένος χώρος, κοντά στο σπίτι μας (με τη γνωστή ταλαιπωρία στο παρκάρισμα, λόγω περιοχής), που φέτος έχουμε ευτυχήσει να δούμε εκεί αρκετά καλές δουλειές.

Το συγκεκριμένο έργο το είχαμε ξαναδεί και πέρυσι στο Vault κι είναι απο τις πολύ αγαπημένες μας παραστάσεις, διαχρονικά. Χωρίς καμία διάθεση σύγκρισης των δύο, προσήλθα στο θέατρο και περίμενα με ανυπομονησία να δω την, κατα Δημήτρη Μακαλιά, εκδοχή του έργου.

Προσπερνάω τα του κειμένου (που είναι εξαίρετο) και μένω στα κομμάτια των ερμηνειών και της σκηνοθεσίας. Σκηνοθετικά, έχουμε μια πιο ‘λυρική’ προσέγγιση του θέματος, με το συναίσθημα να είναι αυτό που οδηγεί τις τρεις ηρωίδες στην όποια απόφαση θα πάρουν. Επίσης, βρήκα πολύ εύστοχο να έχουν ηλικιακή διαφορά οι τρεις γυναίκες, δείχνοντας με αυτό το τρόπο ανάγλυφα τα μηνύματα του έργου – τόσο τα ανθρωπιστικά όσο και τα πολιτικά – μέσα από τρεις διαφορετικές γενιές που γίνονται κοινωνοί ενός κοινού θέματος.

Μου άρεσε, επίσης, που το άγχος της πρεμιέρας βγήκε σε ‘σπάσιμο’ της φωνής και σ’ έναν κρυμμένο φόβο, κάνοντας ακόμα πιο έντονο, όταν χρειαζόταν, το κλειστοφοβικό κλίμα (μην ξεχνάς ότι η υπόθεση αφορά σε μια κατάσταση ομηρίας και τις παράπλευρες δράσεις όλων όσων εμπλέκονται, ως φυσικά πρόσωπα και ως πρόσωπα που λαμβάνουν αποφάσεις) και την αγωνία των ηρώων για το μέλλον, το άμεσο, αλλά και το πιο μακρινό.

Κρατήθηκαν οι γραμμές μεταξύ των τριών ηρωίδων, χωρίς καμία να γίνει περισσότερο συμπαθής ή το αντίστροφο, στο κοινό, αφήνοντάς μας ξανά να βγάλουμε τα δικά μας συμπεράσματα (τα ίδια με την πρώτη φορά για μένα, έχοντας, ίσως, λίγο πιο έντονο, και λόγω των ημερών, το αίσθημα ότι οι ηγέτες, στο βωμό των προσωπικών & πολιτικών παιγνίων τους, δε διστάζουν να χρησιμοποιήσουν τους πολίτες-ακροατές-ακολούθους τους, ντύνοντάς τους με έναν ψευτοηρωικό μανδύα, και οι μεν και οι δε… και εν μέρει μια απόγνωση για το αν ακόμη οι άνθρωποι έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τον κόσμο ή ήταν κι αυτή μια ‘καραμελίτσα’ που έλιωσε απο το πιπίλημα όλα αυτά τα χρόνια, και η οδυνηρή διαπίστωση είναι πως είμαστε έρμαια της τύχης…)

Ερμηνευτικά εξαιρετικές και οι τρεις πρωταγωνίστριες – μου άρεσε λίγο παραπάνω η κοπελιά που παίζει τη μαύρη χήρα, συγγνώμη, αλλά δε θυμάμαι όνομα! Σκηνογραφία δωρική, που ταίριαζε με την παράσταση, ωραία τα ρούχα και αρκετά καλή η μουσική επένδυση. Σίγουρα ευχάριστη έκπληξη η σκηνοθεσία του Δημήτρη Μακαλιά, που τόλμησε με την επιλογή αυτού του έργου.

Αξίζει να κατεβείτε στο Γκάζι και να περάσετε από το θέατρο Άβατον για να δείτε κι εσείς αυτήν την πολύ καλή παράσταση. Δεν είναι σκληρή, όπως μπορεί να σας προϊδεάζει η υπόθεσή της και, με τον τρόπο της, είναι αρκούντως επίκαιρη (λες και ποτέ θα εκλείψουν οι λόγοι που χωρίζουν σε στρατόπεδα τον απλό κόσμο ή θα τελειώσει η λαχτάρα του ανθρώπου για ζωή και όμορφες καταστάσεις).

Περισσότερα εδώ.