Είδαμε την παράσταση ‘NINE’ στο Pantheon Theater

Φίλος των μιούζικαλ δε θα πω ότι είμαι… Τελευταία, όμως, άρχισα να παρακολουθώ, αρχικά τις ξένες παραγωγές που έρχονται και φιλοξενούνται στη χώρα μας, ενώ τις εγχώριες τις αντιμετωπίζω με δυσπιστία. Ο λόγος είναι πως ακόμη εδώ δεν έχουμε διαμορφωμένο ένα τέτοιο κοινό που να παρακολουθεί αυτές τις παραγωγές και να γνωρίζει τι θέλει να δει, οπότε ό,τι ανεβαίνει έχει συνήθως κάστ με προβεβλημένα ονόματα, ασχέτως αν κάνουν για το ρόλο, αφού το πρώτο μέλημα είναι η παραγωγή να είναι επικερδής. Έχουμε δρόμο μπροστά μας και σιγά σιγά ίσως κάποτε φτάσουμε και τις ξένες παραγωγές.

Για την εν λόγω παράσταση, αν διαβάσεις κάπου σχόλια θεατών, θα νομίσεις ότι όλος αυτός ο κόσμος βρίσκεται στην αυλή ενός τρελοκομείου και προσπαθεί, χωρισμένος σε στραπόπεδα, να υπερασπιστεί τη θέση του. Τόσο ακραίες κριτικές είχα καιρό να δω. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση και λίγο προς την πλευρά αυτών που κρίνουν θετικά. Δεν είναι η απόλυτα κακή παράσταση, αλλά ταυτόχρονα δε θα το στείλουμε στο Broadway. Θα πω, με όση αντικειμενικότητα έχω, τι μου άφησε η θέαση του NINE.

– Kαλός ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, αλλά δεν του ‘πήγε’ αυτή η επιλογή. Δε με ενόχλησε τόσο το τραγουδιστικό κομμάτι (το προσπαθεί πολύ κι αυτό οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε), αλλά ήθελα κάποιο άλλο πρόσωπο να δω, κάτι διαφορετικό…

– Κατερίνα Παπουτσάκη, Κατερίνα Λέχου, πέρα απο όμορφες παρουσίες, δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα στην παράσταση, στο δε τραγουδιστικό κομμάτι, δεν μπορούν….

– Η Τάνια Τρύπη, φωνάρα, αλλά γιατί μου έβγαλε την αίσθηση της ‘αγγαρείας’; Πολύ ξύλινη ρε γμτ, όπως παρατήρησε εύστοχα κάποιος απο την συντροφιά μας στο τέλος.

– Η Αγορίτσα Οικονόμου μου άρεσε πάρα πολύ! Γελάσαμε πολύ με την περσόνα της και φωνητικά τα πήγε περίφημα.

– Η κ. Μάρω Κοντού έβγαλε αυτή την αίγλη των παλιών ηθοποιών και την αρχοντιά, μόνο που θα την ήθελα λιγάκι πιο τρυφερή σε κάποιες σκηνές. Φωνή το ξέρουμε ότι δεν έχει, αλλά από άλλες τα κατάφερε σαφώς καλύτερα.

– Η Νάντια Μπουλέ, που την είδα και σε ‘ενήλικο’ μιούζικαλ φέτος (μετά το ‘Μάγο του Οζ’), ήταν αρκετά καλή σε αυτό που έκανε. Έχει και τη φωνή και την κίνηση και μου φαίνεται ότι συνεχώς προοδεύει υποκριτικά.

– Η Έλενα Παπαρίζου είναι αυτό που για πάντα θα κρατήσω από την παράσταση (από το κάστ). Φωνάρα, όπως την ξέρουμε, ωραίο σώμα και κίνηση (έτρεξε αρκετό σαλάκι από τους ασυνόδευτους της παρέας, οι λοιποί προσπαθούσαν να μη δώσουν δικαιώματα!), υποκριτικά δε χρειάστηκε να κάνει κάτι, ούτε και χρειαζόταν!

– Ο σκηνοθετης Γιάννης Κακλέας έστησε μια παράσταση που ακροβατεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία, όπως ακριβώς συμβαίνει στο μυαλό του ήρωα. Σίγουρα δεν τον βοήθησε το σχετικά αδύναμο σενάριο του ξένου μιούζικαλ, ώστε να κάνει κάτι παραπάνω, αλλά, με την πολύτιμη βοήθεια των Μανώλη Παντελιδάκη στη σκηνογραφία (φανταστική δουλειά!) και του φωτιστή Χρήστου Τζιόκα, έδωσε το ρυθμό που χρειάζοταν η παράσταση και την οπτική αυτή που χαίρεσαι να βλέπεις. Δικαίως θεωρείται από τα δυνατά ονόματα στο χώρο και, με τέτοιες δουλειές, το αποδεικνύει.

– Μου άρεσαν αρκετά οι χορογραφίες και τα ρούχα της παράστασης. Γενικότερα, στο τεχνικό κομμάτι δύσκολα θα βρει κάποιος ψεγάδι.

– Φοβερή η απόδοση της ζωντανής ορχήστρας με τον Αλέξανδρο Πρίφτη στη διεύθυνσή της.

– Πολύ καλές εντυπώσεις από τις χορεύτριες που συμμετείχαν στην παράσταση, τόσο ως κίνηση όσο κι ως παρουσίες (είδαμε πραγματικές γυναίκες κι όχι τις κόρες του Skeletor!). Ειδικά στη σκηνή με την Έλενα Παπαρίζου, βρήκαν πολλά ματάκια τη χαρά τους.

– Το δεύτερο μέρος με κούρασε και παρακάλαγα να τελειώσει… αυτή η επανάληψη όσων ήδη έχουν λεχθεί δεν μπόρεσα να καταλάβω τι ακριβώς εξυπηρετεί.

Συμπερασματικά, με τα καλά του και τα λιγότερα καλά, το ΝΙΝΕ είναι μια προσπάθεια πολύ κοντά στο επίπεδο ξένων παραγωγών. Αν υπήρχαν κάποια άλλα πρόσωπα, που θα υπηρετούσαν καλύτερα τους σκοπούς του, οι μόνες ενστάσεις όσων βλέπουν παραστάσεις (κι όχι πρόσωπα) θα ήταν για τα γνωστά σεναριακά προβλήματά του. 

Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τη δουλειά που έχει γίνει για το ανέβασμά του και την προσπάθεια των περισσοτέρων συντελεστών, και είναι ενθαρυντικό που, όσοι το παρακολούθησαν, έχουν κάτι να πουν – άσχετα από το θετικό ή αρνητικό, κάτι όλοι έμαθαν από αυτή την εμπειρία (σίγουρα η παραγωγή θα αντιλήφθηκε πως ήδη υπάρχει κοινό που έχει απαιτήσεις και θέλει να βλέπει διαρκώς βελτιούμενες παραστάσεις του είδους). Ευχή μου είναι οι παραγωγοί τέτοιων θεαμάτων να επενδύουν σε πρόσωπα που κάνουν εξαιρετικά τη δουλειά τους κι ας μην έχουν τη μεγάλη τηλεοπτική προβολή. Ο κόσμος, όταν θα ακουστεί ότι κάτι είναι καλό, θα σπεύσει να το παρακολουθήσει (άλλες οι αμοιβές -συν αυτώ- των λιγότερο ‘λαμπερών’ πρωταγωνιστών, που θα συμπαρασύρουν και τις τιμές των εισιτηρίων πιο χαμηλά, κάνοντας ακόμη πιο ελκυστικές τέτοιες προτάσεις).

Περισσότερα για την παράσταση εδώ.