Είδαμε την παράσταση ‘Μικρές Ιστορίες Φόνων’ στο Vault
Kαι μου το είχε πει η Τασία..
– Να το ακούς το κορίτσι όταν σου λέει κάτι, μην κάνεις πάντα το δικό σου.
Ε, μια από τις πολλές φορές που δεν την άκουσα ήταν για την παράσταση ‘Μικρές Ιστορίες Φόνων’. Επέμενε να πάμε νωρίς να τη δούμε, γιατί μετά μπορεί να μπλέξουμε ή να γίνει καμιά αλλαγή (αυτό πια, με το στόμα της να λέει κάτι και να βγαίνει στο 80%…) και θα χάσουμε την ευκαιρία. Και μπλέξαμε, με συνεχή καλέσματα, και οι ανάσες ήταν απαραίτητες – και αλλαγή στη διανομή έγινε και στις μέρες που παίζεται…
Η παράσταση παιζόταν με 2 διαφορετικές διανομές και 2 διαφορετικά κλεισίματα. Σκοπός του σκηνοθέτη ήταν να αποδώσει με διαφορετικό τρόπο τους ήρωες του κειμένου – στις εκδοχές που παίζονται τώρα 3 ρόλοι είναι κοινοί, οπότε είδαμε το 60% της αρχικής σύλληψης του Δημήτρη Καρατζιά.
Έχοντας δει την Πνιγμονή, περίμενα κάτι εξίσου δυνατό, τουλάχιστον σκηνοθετικά – δεν διαψεύστηκα στο ελάχιστο! Δεν μπορεί σε 2 παραστάσεις να αποδίδουν όλοι οι συντελεστές τα μέγιστα κι ο σκηνοθέτης να μην έχει μέρος της ευθύνης. Από τους πιο ‘αθόρυβους’ ανθρώπους που έχουμε γνωρίσει, που μιλάνε δυνατά με τη δουλειά τους και μόνο.
5 ιστορίες, σε κείμενα του Παναγιώτη Μπρατάκου, που μιλούν για τα πάθη που, ορισμένες φορές, οδηγούν σε αλλοπρόσαλλα μονοπάτια τους ανθρώπους. Από τα καλύτερα κείμενα που έχουμε δει στο θέατρο το συγκεκριμένο, υλικό για μεγάλα πράγματα στα κατάλληλα χέρια.
– Η παρουσιάστρια που βρίσκεται στη φυλακή και μιλάει με το συνάδελφο που την επισκέπτεται, δίνοντας στο τέλος και τη δική της ιστορία. Αιλουροειδές, με τη δίψα για αίμα στα μάτια, η Μυρτώ Γκόνη στην πρώτη εκδοχή, αδίστακτη και αμετανόητη. Η Ιωάννα Πηλιχού στην έτερη… πιο ψυχρή, εξίσου αδίστακτη, θυμίζει βαμπίρ, αλλά αποδεικνύεται πιο εύθραυστη από αυτό που βγάζει στον κόσμο.
– Ο Στέλιος Ψαρουδάκης μάς άρεσε ως Κρητικός φαντάρος (το θύμα) που έψαχνε το σεξ μιας βραδιάς, αλλά κατέληξε στο νεκροτομείο. Η Βάνα Παρθενιάδου έδωσε μια Μαρία (η θύτης) πολύ αθώα και ευαίσθητη και μας “έβαλε” μέσα στην τραγωδία της ηρωίδας, ενώ η Δήμητρα Κολλά παρουσίασε μια Μαρία, ράκος από τα φάρμακα, ένα ανθρώπινο ερείπιο που σπαράζει, αφηγούμενη τα γεγονότα που την οδήγησαν ως εδώ. Κι η Τζένη Διαγούπη υπέροχη, ως γειτόνισσα που όλα τα ξέρει, αλλά δε μιλάει… (μου θύμισε γειτόνισσες στο νησί που έφεραν τον τίτλο “πρακτορείο ειδήσεων” και που, όταν γινόταν κάτι, ήξεραν όλες τις λεπτομέρειες από πριν, αλλά ποτε δεν έκαναν τίποτα για να το αποτρέψουν).
– Ο Νίκος Γκέλια είναι απλά σούπερ ως σύντροφος-θύμα της Νάρκισσου, που κάποια στιγμή του γυρνάει η βίδα και τη σκοτώνει. Η Τριανταφυλλιά Ταμπαλιάκη ήταν η έκπληξη της ιστορίας, αφού όλοι θέλαμε να σηκωθούμε και την πλακώσουμε στις φάπες! Εξαιρετική ερμηνεία ως γυναίκα-αράχνη-νάρκισσος! Η Αλέξανδρα Κόνιακ έδωσε μια πιο σκοτεινή ηρωίδα, που μισήσαμε λιγότερο από την προηγούμενη. Η Δώρα Χρυσικού, ως ερωμένη του θύτη, σε μια παγωμένη και σκληρή ερμηνεία, σταδιακά μετατρέπεται σε μια γυναίκα σε απόγνωση κι έδωσε το περίγραμμα της παράλληλης καταστροφής απο την ιστορία, αφού το δικό της πάθος τής στοίχισε την οικογένειά της και την εγκλώβισε.
– Ως νεαρός gay ο Πωλ Ζαχαριάδης ήταν συγκλονιστικός! Από τις πιο αψεγάδιστες ερμηνείες που είδαμε φέτος. Στον αντίποδα ο Γιάννης Καραούλης έδωσε έναν πιο χαμηλών τόνων χαρακτήρα, σε μια πιο “εσωτερική” ερμηνεία. Η Τζένη Διαγούπη ως μητέρα υπέροχη, έπλασε ένα πλάσμα με τις αγωνίες και τα ερωτηματικά μιας γυναίκας της διπλανής πόρτας, που με τον δύσκολο τρόπο δέχεται την πραγματικότητα. Τέλος, η Βανα Παρθενιάδου και η Δήμητρα Κολλά, ως γειτόνισσες που βρεθήκαν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, έβγαλαν, μέσα από την καφρίλα τους, γέλιο στο κοινό και μου θύμισαν πρόσωπα οικεία με αντίστοιχες αντιδράσεις…
– Η επόμενη ιστορία είναι η αγαπημένη μου – Νίκος Γκέλια, που νομίζεις ότι τον “ψαρέψαν” από την Ομόνοια και τον πετάξαν στη σκηνή, σε μια εξαιρετικά δυνατή ερμηνεία, που, σε συνδυασμό με το κείμενο, σε ξέσκιζε εσωτερικά κι εσύ μαζοχιστικά το ευχαριστιόσουν. Η Τριανταφυλλιά Ταμπαλιάκη ως σύντροφος στάθηκε πολύ καλά στο ρόλο της, αλλά η Αλεξάνδρα Κόνιακ, με την εύθραυστη ηρωίδα της, με κέρδισε.
– Ο ψυχάκιας του Στέλιου Ψαρουδάκη, με έκανε να σκεφτώ πως όλο αυτό που περιέγραφε ήταν μια επινόηση για να δικαιολογήσει το μίσος του για τους μη Έλληνες και η σύζυγός του Δώρα Χρυσικού, που, μετά την απώλειά του, καταλήγει πόρνη, σε μια πολύ καλή ερμηνεία, επίσης, ήταν το μισό της προτελευταίας ιστορίας. Το άλλο κομμάτι ανήκε στους Ζαχαριάδη-Καραούλη που ενσαρκώνουν τον ‘Μπατμαν’, ένα απο τα θύματα του ψυχοπαθή ήρωα. Συγκινητικός ο πρώτος, αποθέωση για τον δεύτερο, ίσως στην καλύτερη ερμηνεία της παράστασης.
Μουσική του Μάνου Αντωνιάδη (μαζί με τη μουσικη των Silence για το Βασιλιά Ληρ, ίσως ό,τι καλύτερο έχω ακούσει φέτος σε πρωτότυπη σύνθεση για έργο), σε στίχους Μπρατάκου, που έχουν την ευτυχία να τους τραγουδάει η Αλεξάνδρα Κόνιακ.
Βγήκαμε ακόμη μια φορά από το Vault γεμάτοι και τις 2 βραδιές, από πολλά συναισθήματα και υλικό για κουβέντα. Προλαβαίνεις, αν κι εσύ το έχεις αφήσει γι’αργότερα, μέχρι τέλος του μήνα, να δεις αυτή την καταπληκτική δουλειά.
Περισσότερες πληροφορίες εδώ.
