Είδαμε την παράσταση ‘Μεσαίες Προσδοκίες’ στο Θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος

Ενα νεοελληνικό έργο, με σαφείς ρίζες στο κλασικό βιβλίο του Ντίκενς, είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω ένα Σαββατόβραδο. 

Για ορισμένους, το να ‘επεμβαίνουν’ νέοι συγγραφείς σε κλασικά κείμενα και να παίρνουν στοιχεία τους, έτσι ώστε να παρουσιάσουν κάτι νέο, δικό τους, είναι πράξη που ισοδυναμεί με ιεροσυλία. Προσωπικά, δεν είμαι τόσο αυστηρός, αλλά έχω τις μικρές επιφυλάξεις μου, πρότου δω το τελικό αποτέλεσμα.

Το έργο θα μπορούσε να έχει άλλο τίτλο που θα λειτουργούσε καλύτερα, όπως έκρινα μετά την θέασή του. Μιλάει για μια εποχή, κάποια χρόνια μακριά από έμας, που ο χρυσός είναι το μόνο ανταλλάξιμο ‘νόμισμα’ και η κατοχή του ορίζει τον πλούτο (κάτι σαν αρχαϊκές συνήθειες δλδ). Οικογένειες, με την παραδοσιακή έννοια, για τους πολύ πλούσιους δεν υπάρχουν, αφού μπορούν να νοικιάζουν όσα παιδιά επιθυμούν και να τα διαμορφώνουν κατά το δοκούν. Ένα επιπλεον στοιχείο του έργου είναι πως οι κατέχοντες ζουν σε μια απόλυτη απομόνωση από τον έξω κόσμο που ορίζουν και καθορίζουν τη μοίρα του, αναλόγως με τις διαθέσεις τους.

Κι εδώ έχουμε μια πλούσια κυρία που έχει δύο παιδιά στην κατοικία της, για να τα ‘βοήθησει’, όπως διατείνεται, τα alter ego του Πιπ και της Εστέλλα, που μάλλον δυστυχούν στο περιβάλλον που ζούνε. Στην παράσταση υπάρχουν όμως και οι δύο ήρωες του Ντίκενς, που παρεμβαίνουν με τα σχόλιά τους, παράλληλα με την υπόλοιπη δράση, και ενσωματώνονται σε αυτήν κάποια στιγμή, ανακατεύοντας την ήδη μπερδεμένη τράπουλα, ακόμη περισσότερο. Στην εξίσωση, αν προσθέσεις και έναν καλλιτέχνη με φυλετική-διαπροσωπική κρίση, αντιλαμβάνεσαι πως υπάρχει πολλή πληροφορία και υπέρμετρη σημειολογία, πάνω στη σκηνή.

Αυτό, κατ’εμέ, είναι και το πρόβλημα της παράστασης… υπάρχουν πολλά ζητήματα που δεν επεξηγούνται επαρκώς ή παρουσιάζονται μέσα απο αλληγορίες και συμβολισμούς, που ο μέσος θεατής μοιραία κάποια στιγμή θα ‘το τερματίσει’ και δεν θα είναι σε θέση να αντιληφθεί το σύνολο όσων συμβαίνουν επί σκηνής, πόσο μάλλον να τα αποκωδικοποιήσει…

Ξεχωρίσαμε την πολύ καλή σκηνογραφία της παράστασης, τις ερμηνείες όλων των ηθοποιών, τη μουσική, τη συνολική αισθητική αυτής της δουλειάς, τα ωραία ελληνικά του κειμένου. Προσωπικά, όμως, ‘πνίγηκα’ από τη συμφόρηση όλων αυτών των πληροφοριών και έμεινα απορημένος με το πολύ απότομο τέλος. Ίσως να μην ήμουν σε καλή μέρα, πνευματικά, και δεν μπόρεσα να αντιληφθώ την παράσταση, αλλά τόσον καιρό μετά, εξακολουθώ να μνημονεύω τα ίδια θετικά στοιχεία και να αναζητώ κάποιον που είδε την παρασταση για να μου γεμίσει, αν μπορεί τα κενά που έχω, μέσω ένος όμορφου διαλόγου…

Περισσότερα εδώ.