Είδαμε την παράσταση ‘Μarvin’s Room’ στο Vault
Ακόμη ένα έργο, που αρκετοί μπορεί να το γνωρίζουν από την κινηματογραφική του μεταφορά, ανεβαίνει φέτος στην πόλη. Κι αυτό δεν το έχω δει στη μεγάλη οθόνη, οπότε δεν μπαίνω στο τρυπάκι να ψάχνω αναφορές στο φιλμ και να κάνω συγκρίσεις ανόμοιων πραγμάτων. Κυριακή απόγευμα στο Vault και είμαστε από τους δύο νεότερους θεατές ανάμεσα σε group που έχει κλείσει όλες σχεδόν τις θέσεις της αίθουσας και η ηλικία τους ξεκινάει λίγο πριν τα πρώτα -ηντα και προχωράει μέχρι τις παρυφές των τρίτων -ήντα. Κοινό-μελίσσι που είχε το γούστο του και με ανησυχούσε για το πώς θα συμπεριφερόταν. Αφού τακτοποιήθηκαν οι κυρίες στις θέσεις τους (ένας έπαινος υπομονής στην γλυκύτατη Δήμητρα, παρακαλώ!), έσβησαν τα φώτα και τα τελευταία κινητά (όχι όλα, γιατί κάποιοι ξέχασαν πώς κλείνει!) κι άρχισε να ξετυλίγεται το κουβάρι της ιστορίας μας.
Τι είναι, λοιπόν, το δωμάτιο του Marvin; Είναι μια ιστορία με πλούσια συναισθήματα, που δύσκολα θα σε αφήσει αδιάφορο. Η θυσία/επιλογή της κεντρικής ηρωίδας να γεμίσει τη ζωή της, μέχρι την δύση της, με τη φροντίδα του άρρωστου υπερήλικα πατέρα και της θείας της, και οι σχέσεις που αναπτύσσει με την υπόλοιπη οικογένειά της, ειδικά την αδελφή που κάνει μια διαφορετική επιλογή ζωής – πιο “εγωιστική”, είναι ο άξονας που κινείται η ιστορία. Ο συγγραφέας έχει κρατήσει την ισορροπία ανάμεσα στο δραματικό και το κωμικό στοιχείο, με προφανή σκοπό να μην καταπλακώσει την ψυχή μας και επίσης δεν αφορίζει ή προτείνει καμία από τις επιλογές των ηρώων του – το αφήνει σε μας. Αντιλαμβάνεσαι πόσο δύσκολο είναι για τον σκηνοθέτη να εντοπίσει και να διατηρήσει όλες αυτές τις ισορροπίες και να παρουσιάσει το τελικό αποτέλεσμα επί σκηνής. Αν έχει όμως τα σωστά “υλικά”, τότε πρέπει να προσπαθήσει πολύ για να αποτύχει.
Κεντρική ηρωίδα μας η Μπέσσυ που ερμηνεύει μοναδικά η Αθηνά Τσιλύρα και που σε κάνει να ξεχνάς ότι βλέπεις θεατρική παράσταση, αλλά νιώθεις ότι παρακολουθεις τη ζωή μιας κυρίας στο απέναντι σπίτι. Τρομερή φυσικότητα και ρόλος, που παραδίδει ξανά μαθήματα υποκριτικής. Η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου είναι η αδερφή που λατρεύεις να μισείς, με τα πέρα-δώθε του χαρακτήρα που υποδύεται, με τις συναισθηματικές εξάρσεις και την πιο εγωκεντρική στάση ζωής, που, ενώ θες να την κατακρίνεις, κάπου σκέφτεσαι τι θα έκανες εσύ σε μια αντίστοιχη περίπτωση… και φρενάρεις… Η τρίτη κυρία της παράστασης, η θεία Ρουθ, με την Γιάννα Σταυράκη στην ερμηνεία της, σου βγάζει μια απίστευτη τρυφερότητα και σου φέρνει ένα χαμόγελο στα χείλη, καθώς όλοι μάλλον έχουμε κάποιο τέτοιον άνθρωπο στις οικογένειές μας. Ο “βιονικός” Ιωσήφ Ιωσηφίδης ‘γράφει’ φοβερά ως γιατρός (σε διάφορες ειδικότητες μάλιστα) και δίνει στις περισσότερες σκηνές του μια χιουμοριστική-ευχάριστη νότα, υπεραπαραίτητη για να ελαφρύνει το κλίμα από τα παράλληλα, όχι τόσο ευχάριστα (πόσο ευχάριστα μπορούν να είναι η γνωμάτευση μιας ασθένειας ή μια θεραπεία;) γεγόνοτα. Ο μικρός (στην κυριολεξία όμως) Στράτος Στρατηγαρέας, πάρα πολύ πειστικός ως το σεμνό αγόρι που διαβάζει διαρκώς και προσπαθεί να πετύχει κάτι καλό. Πολύ ελπιδοφόρος για το μέλλον στην πρώτη του θεατρική δουλειά.
Τέλος, τα δύσκολα… αφηγητής, πρωταγωνιστής και σκηνοθέτης ο Δημήτρης Καρατζιάς. Τρίτη δουλειά του που παρακολουθώ στο Vault και πρώτη φορά που τον συναντώ κι ως ηθοποιό. Ας ξεκίνησω από το τελευταίο. Ερμηνεύει ένα 18χρονο αγόρι και τον ήρωα που αφηγείται την ιστορία της οικογενειάς του. Αν το διαβάζεις αυτό, θα σκεφτείς πως αυτά δε γίνονται, γιατί υπάρχει μεγάλη διαφορά ηλικίας και με τους δύο ήρωες… Έλα που γίνεται! Με την υπέροχη φωνή του και τη φυσικοτητά του, σε κάνει να ξεχνάς την εικόνα του και να βλέπεις τον ήρωα που ενσαρκώνει – πολύ καλός και ως ηθοποιός! Ως σκηνοθέτης, τι μπορώ να πω εγώ τώρα; Μετά την εξαιρετική “Πνιγμονή” και το περσινό “Μικρές ιστορίες φόνων“, φέτος με το “Marvin’s Room” μού μεγάλωσε την απορία πώς αυτόν τον άνθρωπο δεν έχει τολμήσει κανείς να του προσφέρει την ευκαιρία να κάνει κάτι κι εκτός της φωλιάς, που λέγεται Vault. Eπίσης, θέλω να δω αν και φέτος θα τον αγνοήσουν πάλι προκλητικά στα όποια ‘αναγνωρίσιμα’ θεατρικά βραβεία … (στο στοίχημα, αν παιζόταν, θα έβαζα όλα μου τα λεφτά στο ‘δεν τον προτείνουμε ούτε φέτος‘).
Φανταστική μουσική από τον έτερο Διόσκουρο, Μάνο Αντωνιάδη, για ακόμη μια φορά (θα ορκίζομουνα ότι ήταν η μουσική από την ταινία, το αυθεντικό OST, που πιθανόν έχει υπογράψει κάποιος πολύ γνωστός συνθέτης, πχ. ο James Horner). Πολύ λειτουργικό το σκηνικό και εξαιρετικός ο σχεδιασμός στα φώτα της παράστασης.
Μια παράσταση must-see σε έναν χώρο-εγγύηση για ποιοτικές παραστάσεις! Περισσότερα εδώ.
