Είδαμε την πρεμιέρα της παράστασης ‘Mάνα θα πάω στο Hollywood’ στο Θέατρο Iλίσια
Με μια μύτη διαλυμένη από μια φρικτή ίωση, ξεκίνησα εκείνη την Παρασκευή για το θέατρο Ιλίσια. Και βρήκα να παρκάρω σε επιτρεπόμενη ζώνη αμέσως και χάρηκα….! “Αρχηγέ μου καλά ξεκίνησε η βραδιά”, σκέφτηκα. Στο ταμείο πήραμε και εξαιρετικές θέσεις, οπότε βάλε κάμποσα ‘επί’ στη χαρά μου, τόσα που δεν με ενοχλούσε πλέον η κούτα των χαρτομάντηλων που κουβαλούσα μαζί μου!
Ωραίο το θέατρο, δεν το είχα ξαναεπισκεφθεί κιόλας, υποσχόμενη η παράσταση (είχα κάνει το ολέθριο σφάλμα να διαβάσω τι είχαν γράψει, όταν παίζοταν πέρυσι), Δήμητρα Παπαδοπούλου είναι αυτή, πολυαγαπημένη – ό,τι είχα ξαναδεί στο θέατρο, δικό της, απλά το λάτρεψα. Ο θίασος με προβλημάτιζε λίγο κι αυτό γιατί δεν ήξερα πως θα δέσουν όλοι αυτοί μεταξύ τους, αλλά, είπαμε, η περσινή αποθέωση και το γεγονός ότι συνεχίζουν, κάπως με χαλάρωνε.
Με την έναρξη της παράστασης υποψιάζομαι πως ο Θανάσης Αλευράς είναι ο ιστός γύρω από τον οποίο θα πλεχτεί όλη η δράση, πράγμα όχι κακό, γιατί είχα ως μπούσουλα την παρουσία του στους υπέροχους “Ήρωες” και μπορούσε να το υποστηρίξει.
Όσο προχωράει η δράση, διαπιστώνω πως το πράγμα κάπου κάνει κύκλους γύρω απο τον εαυτό του και δεν με περνάει στο επόμενο επίπεδο. Εδώ θα σταθώ στο κείμενο και τα ερεθίσματα της δημιουργού του.
Καλώς ή κακώς, ζούμε σε μια μεταβατική εποχή, που πολλά έχουν αλλάξει και κάποια που ελπίζαμε αποδείχτηκαν κατώτερα των συνθηκών. Σε αυτό το περιβάλλον, γράφεται ένα έργο για το σήμερα, που προσπαθεί να δείξει τα κακώς κείμενα και την ατομική ευθύνη του καθενός γι’αυτά, με χιουμοριστικό τρόπο. Και χτίζει μια ιστορία με προοπτικές, πανω σε πολύ στερεότυπους χαρακτήρες, που αποδίδονται πολλές φορές ως καρικατούρες. Και το κείμενο, ενώ ξεκινάει καλά, στην πορεία αισθάνεσαι πως το έχεις ακούσει παλιά και με καλύτερη ‘άρθρωση’-ερμηνεία. Μοιραία, πέφτεις στην παγίδα της αγγαρείας και του ‘αφού ήρθαμε, ας πιούμε το πικρό τούτο ποτήρι’. Και παράλληλα βάζεις θερμόμετρο, γιατί ακούς την πίσω σειρά να λέει “Καλά, φοβερό, έχω λιώσει στο γέλιο” και σκέφτεσαι πως πέρασε η επιδράση του αντιπυρετικού και ίσως έχεις περιορισμένη αντίληψη ή παραισθήσεις.
Το όλον δεν υποστηρίζεται και σκηνοθετικά, αφού έχει δοθεί το ‘ελευθέρας’ στον Θανάση Αλευρά να μετατρέψει σε προσωπική υπόθεση όλη την παράσταση, χωρίς αυτό που εκπέμπει να είναι κάτι το τόσο φωτεινό ή το ξεχωριστό (σαν μια επανάληψη της εκπομπής μεταμορφώσεων που έλαβε κάποτε μέρος, συμπυκνωμένη σε δύο και κάτι ώρες). Έχει τις καλές στιγμές του, αλλά είναι πολύ μακριά από την τελευταία, πριν από τούτη, δική του θεατρική παρουσία, στα μάτια μου.
Από τους λοιπούς πρωταγωνιστές, ξεχώρισα την κα Ελένη Ροδά, που μας θύμισε ωραίες εποχές με τα κομμάτια που τραγουδούσε, τον Jerome Kaluta, που ανταποκρίθηκε αρκετά καλά, και τον Αντώνη Κρόμπα, που ήταν αρκετά πειστικός στην ερμηνεία του. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί δεν μου άφησαν τίποτα το αξιομνημόνευτο, δυστυχώς…
Σκηνογραφία και κοστούμια μου άρεσαν αρκετά, όπως και η μουσική που έντυσε την παράσταση. Με κούρασε λίγο η διάρκειά της και ειδικά το τέλος που το βρήκα υπερβολικά μεγάλο σε διάρκεια.
Συμπερασματικά, και σε καλύτερη φάση από υγεία να έβλεπα την παράσταση, η αποψή μου θα ήταν η ίδια σχεδόν. Ενα εύπεπτο έργο για μαζική κατανάλωση, που έχει καλές προθέσεις και ορισμένα σωστά διδάγματα, αλλά για κάποιο λόγο δεν τα καταφέρνει, αν σκοπός του είναι να αφήσει κάτι στο κοινό του. Για όσους μπορούν να γελάνε με επαναλήψεις των ίδιων αστείων προ 20ετίας και καρικατούρες Ελληναράδων, τότε είναι υπέροχη παράσταση και να σπεύσουν. Εγώ, επειδή έχω απαιτήσεις από τη Δήμητρα Παπαδοπούλου, λόγω των παλιών της δουλειών, δεν χάρηκα αυτό που είδα, αλλά όλοι δικαιούμαστε και την κακιά στιγμή (στη ζωή είναι, τι να κάνουμε; Το θετικό που μπορώ να βρω είναι ότι, ακόμα κι έτσι, το έργο έχει εμπορική απήχηση και κάνει ευτυχείς τους παραγωγούς του).
Περισσότερα εδώ.
