Είδαμε την παράσταση ‘Λεωφορείον ο Πόθος’ στο Θέατρο Άνεσις

Αν θες να δεις τον Μπράντο να ερμηνεύει τον Στάνλεϋ Κοβάλσκι και τη Βίβιαν Λη ως Μπλανς Ντυμπουά, πήγαινε μέχρι το μαγαζί με τα dvd στη γωνία να νοικιάσεις το δισκάκι ή, αν το έχεις ήδη στη συλλογή σου, βάλτο να παίξει. Στην ίδια λογική, θα έπρεπε να βγουν όσοι έχουν δει την παράσταση με τη Μελίνα και να συγκρίνουν ή άλλοι πιο τυχεροί από εμάς που το έχουν δει σε κανένα Broadway.

Έχοντας διαβάσει τα πιο αντιφατικά των σχολίων για την παράσταση, ξεκίνησα για τους Αμπελόκηπους, μια Τετάρτη απόγευμα. Έφτασα σχετικά γρήγορα και πάρκαρα και σχεδόν δίπλα στο θέατρο, σημάδι που το εξέλαβα ως θετικό. Θετικό και το γεγονός ότι υπήρχε αρκετός κόσμος στο μικρό φουαγιέ του θεάτρου και περίμενε.

Μπαίνοντας στη αίθουσα το μάτι έπεσε στο σκηνικό (επιμέλεια Σταύρος Λίτινας), που φαινόταν πολύ διαφορετικό από ό,τι φανταζόμασταν. Αρχίζοντας η παράσταση, υποψιαστήκαμε πως ο σκηνοθέτης έχει κάνει μια άλλη προσέγγιση στο έργο, αφού καποια στοιχεία δεν συμβάδιζαν με την εποχή που υποτίθεται ότι λαμβάνουν χώρα τα γεγονότα, το 1947. 

Τα πρώτα λεπτά πέρασαν αναγνωριστικά και μάλλον άνευρα, αλλά όσο περνούσε η ώρα – με σταθερή πρόοδο – ανέβαινε και το ενδιαφέρον μας. Η επιλογή του Λεβάν Τσουλάτζε να φωτίσει τους διαφορετικούς χαρακτήρες, έτσι ώστε να προετοιμάσει καλύτερα την τελική σύγκρουση, υποβάθμισε την ερωτική ένταση μεταξύ Στάνλευ και Μπλανς (δεν είδαμε και κάποια ιδιαίτερη χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών). Οι ‘προβληματικοί’ χαρακτήρες του έργου αποδόθηκαν αρκετά καλά, με τους θεωρούμενους δεύτερους ρόλους να κερδίζουν τις εντυπώσεις μας.

Ο Δημήτρης Καπετανάκος, ως Μιτς, για μένα ήταν η καλύτερη ερμηνεία – απέδωσε πολύ καλά τον αγαθό ερωτοχτυπημένο γίγαντα, που παλεύει με την ντροπαλότητά του, την εξάρτηση από την άρρωστη μητέρα του, την ατολμία του και ήταν μια έκπληξη για μένα.

Πολύ καλή κι η Τζωρτζίνα Παλαιοθοδώρου, ως η αδερφή της Μπλάνς, Στέλλα. Ακροβατώντας ανάμεσα στον απολυτο έρωτά της για τον σύντροφό της και την αδελφική αγάπη, περνούσε από διάφορες συναισθηματικές καταστάσεις με άνεση, μεταδίδοντάς τις παράλληλα στο κοινό. Μου άφησε την αίσθηση, ως ηρωίδα, ότι κάπου αμφιβάλλει για τις επιλογές της, αλλά εχει εγκλωβιστεί σε αυτές και οφείλει να επιδιώξει να βελτιώσει, όσο μπορεί, την κατάσταση.

Ο Τάσος Ιορδανίδης έπλασε ένα λιγότερο αψύ Στάνλευ από αυτό που έχουμε στο μυαλό μας, με τα βίαιά του ξεσπάσματα να είναι αρκούντως πειστικά, σε μια ερμηνεία που της έλειψαν τα στοιχεία αυτά που δείχνουν ότι νιώθει πως χάνει σταδιακά την συντροφό του, άρα μοιραία οδηγείται σε συγκρουσιακό περιβάλλον με την Μπλανς.

Η Κατερίνα Λέχου ως Μπλανς, μου άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις στο δεύτερο μέρος της παράστασης, όταν άρχιζε η αντίστροφη μέτρηση για την ηρωίδα. Στο πρώτο κομμάτι κάτι μου έλειπε, κάτι δεν υπήρχε στο χαρακτήρα, ενώ υποκριτικά ήταν αρκετά καλή. Υποθέτω πως οι σκηνοθετικές οδηγίες ήταν αυτές που καθόρισαν το πνεύμα των ηρώων, άρα εκεί πρέπει να εστιάσουμε.

Ο Λεβάν Τσουλάτζε ανέλαβε το πολύ δύσκολο εγχείρημα να σκηνοθετήσει σε μια άλλη γλώσσα από τη δική του, ένα απο τα κλασικότερα δραματικά έργα και κατάφερε με όμορφο – γλυκό τρόπο να ενσωματώσει κάποιες καινοτομίες, που και δεν ξένισαν και βοήθησαν την παράσταση (βρήκα εξαιρετικό το εύρημα της μουσικής που ακούει η Μπλανς, όποτε θυμάται το θάνατο του συζύγου της). Ελέγχεται για όσα αναφέρω για τις ερμηνείες παραπάνω, όμως σε γενικές γραμμές τα κατάφερε μια χαρά.

Φροντισμένη η μουσική του Θάνου Μικρούτσικου και τα κουστούμια, που επιμελήθηκε κι αυτά ο Σταύρος Λίτινας.

Συνολικά είναι μια πολύ προσεγμένη παραγωγή που προσεγγίζει ένα κλασικό έργο με ευσέβεια (ίσως και με περισσότερη από όση χρειαζόταν) που την παρακολουθείς πολύ ευχάριστα, χωρίς να σου αφήνει όμως αυτό  το ‘ανεξίτηλο’ στο κεφάλι.

Περισσότερα εδώ.