Είδαμε την παράσταση ‘Κομμώτριες / Η σιωπή δεν ταιριάζει στα κομμωτήρια’ στο θέατρο 104
Ένα μικρό μαγαζί σε μια γειτονιά, ένα κομμωτήριο, είναι το σκηνικό της παράστασης που είδα στο θέατρο 104. Πείστηκα με την πρώτη ματιά ότι θα δω την καθημερινότητα μιας τέτοιας επιχείρησης, μιας και ο αδερφός μου είναι κομμωτής και έχω μια κάποια γνώση τέτοιων μικρών μαγαζιών.
Τρεις ηρωίδες, δύο επί σκηνής και μία για την οποία μόνο ακούμε. Η μια νέα και με ενέργεια για τη ζωή, η άλλη μεγάλυτερη και όχι και τόσο ενεργητική και η τρίτη μια μαθητευόμενη. Οι δύο τελευταίες έχουν μια σύνδεση, που ηλεκτρίζει την ατμόσφαιρα, και μας κάνει να απορούμε μέχρι να αποκαλυφθεί. Δεν είναι πολύ λογικό να αντιμετωπίζεται τόσο εχθρικά η “απούσα επί σκηνής” μαθητευόμενη, από την επίσης νέα κοπελιά.
Η αποκάλυψη που έρχεται, ότι οι δύο νεαρές κοπέλες έχουν υπάρξει συμμαθήτριες και γειτόνισσες, μέχρι που ένα τραγικό γεγονός άλλαξε τη ρότα της μίας, έρχεται να βάλει στη διαδικασία της έρευνας, από τη δική τους σκοπιά όμως, τις δύο πρωταγωνίστριες. Η νέα λειτουργεί κριτικά και αφοριστικά, ενώ η μεγαλύτερη βρίσκει κομμάτια από το παρελθόν της στο κορίτσι αυτό και την προσεγγίζει με κατανόηση και συμπάθεια. Καθώς οι πληροφορίες πολλαπλασιάζονται, τροφοδοτούνται και τα αντίστοιχα σενάρια, μιας και η ζωή της μαθητευόμενης νεαρής είναι ο μεγάλος άγνωστος Χ, αφού η ίδια ούτε μιλάει ούτε ανοίγεται. Η δε φυγή της, μια μέρα ξαφνικά, χωρίς καμία προειδοποίηση, σε συνδυασμό με άλλα γεγονότα σε γειτονικές επιχειρήσεις, που εργαζόταν φίλοι και συγγενείς, μεγαλώνει τον κύκλο του μυστηρίου.
Όταν, κάποια στιγμή, οι αντιστάσεις χαλαρώσουν, τα χαρτιά ανοίξουν όλα πάνω στο τραπέζι, θα δούμε τη σύνδεση των δύο νεαρών γυναικών και σε μια άλλη διασταση, θα ανακαλύψουμε και πώς συνδέεται με τη μεγαλύτερη σε ηλικία γυναίκα, όταν δημιουργείται εμπλοκή με πρόσωπο από το πονεμένο παρελθόν της. Η σκληρή ιστορία με τις πολλές απώλειες, μας δικαιολογεί τη στάση και τον χαρακτήρα της και μας κάνει να τη συμπαθήσουμε ακόμα περισσότερο. Κοινοί γνωστοί που επανέρχονται από τα παλιά, ξύνοντας πληγές και αποκαλύπτοντας ιστορίες, που η ηρωίδα πιθανόν νιώθει τύψεις ή αισθάνεται ότι κάπου έφταιξε-δεν προστάτευσε….
Το τέλος της επιχείρησης, με την παράλληλη μετακόμιση σε νέο χώρο, πιο μεγάλο και πιο φωτεινό, σηματοδοτεί και το τέλος των ιστοριών των δύο ηρωίδων. Ό,τι αφορά την γειτονιά εκεί, μένει μέσα στο μαγαζί και δεν πρόκειται να τις ακολουθήσει. Απαλλαγμένες από τα βάρη του παρελθόντος, η νεότερη ηρωίδα απλώνει το χέρι στη μέχρι τότε μέντορά της, για να την πάρει μαζί της σε μια νέα αρχή, που δεν είναι απαγορευτική, ούτε αργά για να συμβεί για καμιά από τις δύο. Στο κλείσιμο της αυλαίας, η τρίτη-άφαντη πρωταγωνίστρια αποκαλύπτει τι ακριβώς έψαχνε στο κομμωτήριο και τον δύσβατο δρόμο που πήρε… από επιλογή ή όχι, εγώ είδα και το προδιαγραμμένο τέλος του….
Κωμωδία δεν το λες το έργο, παρότι έχει κάποιες αστείες στιγμές. Αν ήθελαν οι συντελεστές να το παρουσιάσουν ως κωμωδία, η συνταγή δεν πέτυχε, γιατί αυτό που είδαμε είναι μια λυρική ιστορία. Το κείμενο δεν δείχνει ομοιογενές και ορισμένες φορές σε μπερδεύει, και σε αυτό έχει μερίδιο ευθύνης και η σκηνοθεσία, που μοιάζει κάποιες φορές πως μοντάρει διάφορες σκηνές από μια καθημερινότητα κάποιων μηνών, που δεν έχουν απολύτη σύνδεση μεταξύ τους. Σου δημιουργεί, προς στιγμή, την απορία για το πώς βρέθηκε εκεί η ιστορία, ενώ προηγουμένως σου χτίζει κάπως πιο “ορθόδοξα” τη δράση.
Ερμηνευτικά, ήταν αρκετά καλές και οι δύο πρωταγωνίστριες, δεν τις βοήθησε καθόλου η ζέστη της βραδιάς (εδώ μουλιάσαμε εμείς, πόσο μάλλον οι ηθοποιοί κάτω από τα φώτα) και η τεχνική υποστήριξη της παράστασης, αφού τη συγκεκριμένη βραδιά έγιναν σχεδόν όλα στραβά (ανάποδα βίντεο, προβολές που δεν έπρεπε να βλέπουμε, λάθη στα φώτα), που, όσο να’ναι, μαλλον τις ψιλοαποσυντόνισαν.
Από αυτό που είδα και, λαμβάνοντας υπόψιν όλα τα στραβά και απίθανα που συνέβησαν, καταλήγω στο συμπέρασμα, ότι η συγκεκριμένη παράσταση, ίσως ήθελε να δουλευτεί λιγάκι ακόμη και πως θα ταίριαζε καλύτερα σε πιο χειμερινή περίοδο, με πιο καλές θερμοκρασίες στο περιβάλλον. Έχει να πει πράγματα και είναι αρκετά ενδιαφέρουσα ως ιδέα (πάντα οι ανθρώπινες σχέσεις και το χτίσιμό τους είναι ωραίο θέμα), όμως ο τόπος, ο χρόνος και οι συγκυρίες μάλλον την αδικούν. Παρόλα αυτά, και με γνώμονα όλα όσα προανέφερα, θα πω ότι μου άρεσε ως σκηνικό στήσιμο, ως ερμηνείες και εκτίμησα την προσπάθειων των δύο κυριών σε μια τέτοια μέρα “καταστροφής” να παίξουν και να προσπαθήσουν να μας κάνουν να μην προσέξουμε τις όποιες αστοχίες. Κακές μέρες υπάρχουν για όλους και ο επαγγελματίας που δουλεύει με τέτοιες συνθήκες και τιμάει το κόσμο που ήρθε να τον δει, αξίζει, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, συγχαρητήρια και το πιο ζεστό μας χειροκρότημα.
Περισσότερα εδώ.
Theodore a.k.a. Evil Chef, Μάιος 2019
