Είδαμε την παράσταση ‘Κι εγώ σ’αγαπώ’ στο Χυτήριο
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν το “χάρισμα” να μην μπορέσουν να αποκτήσουν ποτέ αυτό που θέλουν. Μια τέτοια περίπτωση είναι η Ρος – πολύ αξιολόγος χαρακτήρας, πονόψυχη, ευγενική, εργαζόμενη σε μια πολύ καλή εταιρεία, με ικανοποιητικό μισθό, καριέρα και μεγάλο όνειρο να γνωρίσει έναν άνθρωπο και να κάνει μαζί του οικογένεια και παιδιά. Το ψάχνει, αλλά φευ… οι άνδρες περνούν μαμά… και η Ρος αγοράζει δώρα για το μωρό της αδερφής της.
Έτσι κάπως μας συστήνεται η μια εκ των δύο ηρωίδων του έργου – η έτερη είναι η Σέλεϊ. Τη συναντάμε, φιλοξενούμενη στο σπίτι της Ρος… προσωρινά, όπως συνηθίζει. Όχι πως δεν έχει τη δυνατότητα να μείνει κάπου μόνη της, απλά χρειάζεται κάποιον να τη φροντίζει μέχρι να βρει μια επόμενη στέγη, πριν βαρεθεί και ξαναεπιστρέψει. Ναι, σωστά κατάλαβες, στον ατέρμονο κύκλο, οι ρόλοι του θύτη και του θύματος είναι μοιρασμένοι… Η Σέλεϊ έχει ένα αρκετά εύπορο ηλικιωμένο πατέρα που την “χρηματοδοτεί” όσο αυτή ψάχνει για μια δουλειά να της ταιριάζει, που δυστυχώς δεν βρίσκεται ποτέ. Α, και μην το ξεχάσω, είναι η καλύτερη φίλη της Ρος από τα σχολικά τους χρόνια. Με απλά λόγια, η δεύτερη ηρωίδα είναι ένα παράσιτο!
Ο πρώτος άνδρας που γνωρίζουμε είναι ο Τζιμ – συνάδελφος της Ρος, που είχαν βγει μια φορά παλιότερα, αλλά κάτι δεν κόλλησε μεταξύ τους και τώρα επανέρχεται για μια δεύτερη προσπάθεια. Στο διαμέρισμά της μιλά στη φίλη της Σέλεϊ με ενθουσιασμό, για την ευκαιρία που επαναλαμβάνεται και χάθηκε τότε χωρίς να καταλάβει τι έφταιξε… λίγο αργότερα, όταν ο Τζιμ και η Σέλεϊ μείνουν για λίγο μόνοι, θα μάθουμε γιατί…
Οι δύο συναδέλφοι θα τα βρουν τελικά και θα γίνουν και συγκάτοικοι, ενώ η Σέλεϊ θα γνωρίσει τον Μικ, ένα ταλαντούχο ροκ μουσικό, που σαγηνευμένος από τις σεξουαλικές επαφές μαζί της, θα την παντρευτεί και θα κάνουν κι ένα μωρό! Τα δύο ζευγάρια θα κρατήσουν φιλικές σχέσεις, αλλά μυστικά που ενώνουν την Σέλεϊ με τον Τζιμ, με την ταυτόχρονη ανάγκη της, όταν βαρεθεί την οικογενειακή ζωή, για μια νεα περιπέτεια, θα τινάξουν τα πάντα στον αέρα… Θα ξανασυναντήσουμε τους ήρωες λίγο καιρό μετά – χωρισμένοι όλοι πλεον, η Ρος να ψάχνει ακόμη τον κύριο Τέλειο, ο Τζιμ στα χαμένα, ο Μικ να αγνοείται κι η Σέλεϊ ξανασπιτωμένη στης κολλητής της, με ένα δεύτερο μωρό στα “έρχεται προσεχώς” (από κάποιον που υποπτεύεται ως πατέρα), με μια δική της δουλειά και ένα καλό εισόδημα που της εξασφάλισε ο θάνατος του πλούσιου μπαμπά της… η Ρος δεν είναι μόνη… έχει την φιλενάδα της παρέα και δύο μωρά σαν αυτά που πάντα λαχταρούσε στο σπίτι της… μπορεί να δηλώσει και ευχαριστημένη….
Ένα πολύ δυνατό και ταυτόχρονα σκληρό έργο, που, με όχημα τις ανθρώπινες σχέσεις και την ανάγκη για συντροφικότητα, μιλάει για προδοσία, ψέμα, εκμετάλλευση, για αυτά που λέμε από συνήθεια και επ’ουδενί εννοούμε. Η τετράδα χρησιμοποιεί συχνά τις φράσεις “Σ’αγαπώ” & “Κι εγώ σ’αγαπώ”, αλλά ως θεατές αντιλαμβανόμαστε ότι από κάποια στιγμή και μετά λέγονται έτσι, επειδή μαλλον πρέπει να ειπωθούν, χωρίς να τις πιστεύει κανείς. Διαπιστώνουμε πως ένας τοξικός άνθρωπος είναι ικανός να δηλητηριάσει τους πάντες, ειδικά όταν όλο του το είναι συντάσσεται στο πώς θα αποκομίσει από παντού τα πάντα, επιστρέφοντας τα λιγότερα ή ακόμη χειρότερα, τίποτα. Αυτό που είναι η Σέλεϊ στο έργο, που κάποιες φορές μου θύμισε αντίστοιχους ανθρώπους που έχω γνωρίσει – ευτυχώς δεν έμπλεξα μαζί τους – κι άλλες φορές μου έβγαζε πολύ αρνητικές σκέψεις που φτάνανε ως την εξάλειψή της απο τα έμβια όντα, ως χάρη στον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό το όμορφο κορίτσι με τον πλέον αμοραλιστικό χαρακτήρα, που σχεδόν όλοι μισήσαμε, ερμηνεύει η Φωτεινή Λεβογιάννη, στην πιο δυνατή ερμηνεία της παράστασης.
Η Χριστίνα Δαλαμάγκα μάς έδωσε μια πολύ γλυκειά και βαθειά συναισθηματική Ρος, που στο τέλος της παράστασης υποπτεύτηκα ότι μάλλον κρύβει ένα μεγάλο πόνο μέσα της, καθώς πιθανότατα γνωρίζει τι σκ@τ@νθρωπος είναι η φίλη της, αλλά την δέχεται εξαιτίας του φόβου της μη μείνει μόνη της… ξέρω, κάπου τον έχεις δει κι εσύ ξανά αυτόν τον ρόλο· στην πραγματική ζωή όμως.
Ο Βασίλης Κούκουρας με εξέπληξε πολύ ευχάριστα ως Τζιμ, καθότι τον έβλεπα πρώτη φορά σε μη κωμικό ρόλο και ήταν απλά υπέροχος. Και ο Παναγιώτης Καρμάτης, ο ροκ σταρ του έργου, Μικ, με έπεισε για τον χαρακτήρα του ήρωά του, που, εξαιτίας του λάθους ανθρώπου, κάνει το δρομολόγιο παράδεισος-κόλαση, χωρίς να του αξίζει πραγματικά καθόλου και που κάποια στιγμη τρομάζει κι ο ίδιος με τη μεταστροφή του σε κάτι ξένο προς αυτόν.
Ο Γιάννης Αϊβάζης είχε τη μεγάλη ευτυχία να έχει μια πολύ καλή τετράδα ηθοποιών να δουλέψει μαζί τους. Και ένα πολύ καλό κείμενο να διαχειριστεί. Και με την εξαιρετική του ματιά στο έργο και την καθοδήγηση στην ομάδα του, έβγαλε μπροστά στα μάτια μας όλη τη φρίκη της απανθρωπιάς που συχνά αποφεύγουμε να δούμε, γιατί μας τρομάζει και την αντιπαρέβαλε με την καλοσύνη, δίνοντας ένα πολύ δυνατό μήνυμα στο κοινό της παράστασης, που είναι πολύ δύσκολο, μέρες μετά την θέαση της παράστασης, να μην σε απασχολεί. Προσωπικά, ακόμη και σήμερα, σκέφτομαι αν θα μπορούσα, αν μου δινόταν ποτέ η ευκαιρία, να φερθώ αντιστοίχως – αναρωτιέμαι αν όλο αυτό που είδα και με συγκλόνισε είναι θέμα γονιδίων ή επιλογής; Κλείνω προς το δεύτερο….
Σκηνογραφία, φώτα, ήχοι και λοιπά τεχνικά, θυμίζουν ελβετικό ρολόι ως προς τη λειτουργία και τη λειτουργικότητα τους. Πολύ καλή η μετάφραση του κειμένου από την Βάσια Παναγοπούλου!
Η παράσταση “Κι εγώ σ’αγαπώ”, στο κήπο του Χυτηρίου, είναι μια πολύ δυνατή πρόταση και συνάμα αρκετά διδακτική για όσους συνηθίζουν να “παίρνουν δουλειά για το σπίτι”, μετά απο τις θεατρικές παραστάσεις που παρακολουθούν και κάτι τους μιλάει μέσα τους. Είναι ένα ηχηρό μήνυμα για τις επιλογές που κάνουμε και τις συνέπειες του κακού που βλέπουμε ολόγυρα καθημερινά και συχνά πιστεύουμε ότι δεν μας αφορούν. Παράλληλα, όμως, είναι και μια υπενθύμιση ότι σπουδαία αισθήματα, όπως η αγάπη, δεν μπορούν να πετάγονται στον αέρα δίκην ευκολίας ή χωρίς λόγο και να χρησιμοποιούνται για τους αντίθετους σκοπούς από εκείνους που το DNA τους εμπεριέχει. Να πάτε οπωσδήποτε να το δείτε!
Περισσότερα εδώ.
Theodore a.k.a. Evil Chef, Αύγουστος 2020
