Είδαμε την παράσταση ‘Καλιφόρνια Ντρίμιν’ στο Θέατρο Βράχων
Θυμάμαι όταν μου ήρθε το χαρτί για να πάω στον στρατό – ήταν την περίοδο που έδινα δεύτερη χρονιά πανελλήνιες. Πήρα αναβολή και μου έχει μείνει στο μυαλό η στραβόφατσα του τύπου στο στρατολογικό στο Ρουφ, όταν κατέθετα τα δικαιολογητικά… “Ήρεμα ρε φίλε, μια αναβολή λόγω σπουδών ζητάμε, δε σου σκοτώσαμε την οικογένεια!”, ήθελα να του πω. Και όταν ήρθε η ώρα να παρουσιαστώ, σκεφτόμουν πόσος χαμένος χρόνος είναι οι 18 μήνες της θητείας (τόσο υπηρετούσαμε στα μέσα της δεκατίας του ’90) και τι θα χάσω από τη ζωή μου (χαμένος χρόνος δεν ήταν απόλυτα, γιατί γνώρισα ενδιαφέροντες ανθρώπους και έμαθα να είμαι υπεύθυνος, καθώς μεγάλο μέρος της θητείας το πέρασα σε γραφεία, ως βοηθός των αξιωματικών που υπηρετούσαν μαζί μας, εκεί στο τάγμα επιστράτευσης στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα).
Για τον Ντίνο, τον κεντρικό ήρωα της παράστασης, η θητεία μοιάζει με το Κολαστήριο της Θείας Κωμωδίας του Δάντη. Δε γουστάρει καθόλου όλο αυτό που συμβολίζει ο στρατός και καθότι, ως νέος του σήμερα, δεν βλέπει και κανένα σημάδι αισιοδοξίας για το μέλλον, ψάχνει γενικότερα μια φυγή για κάτι καλύτερο, κάτι διαφορετικό. Μαζί του κι ο Άρης, ο κολλητός του, που δουλεύει ως ντελιβεράς σε μια πιτσαρία. Με λιγότερους προβληματισμούς από τον φίλο του, κι αυτός δεν πολυτρελαίνεται με την ιδέα της στράτευσης, αλλά την αποδέχεται ως κάτι που δεν μπορεί να αποφευχθεί και προσπαθεί να το εξωραΐσει.
Από κοντά και τα κορίτσια τους, η Κική και η Γιούλη, που ψάχνουνε κι αυτές να βρουν, μέσα από σχολές και δοκιμασίες, τη θέση τους στη – μετά το λύκειο – πραγματικότητα. Διαφορετικές από τα δύο αγόρια, ίσως λίγο περισσότερο συνειδητοποιημένες, αλλά όχι πολύ μακριά από την κατάσταση των σύγχρονων μετα-εφήβων που κοιτάζουν το αύριο και το μόνο που αντικρίζουν είναι μια θολούρα…
Ένα γράμμα από τον “Μεγάλο”, ένα είδος μέντορα-είδωλο για τα αγόρια, με την περιγραφή για ένα κοινόβιο στην Καλιφόρνια, όπου υπάρχει σε επάρκεια η ελευθερία όλων των ειδών, βάζει σε σκέψεις την παρέα για το πώς θα εξασφαλίσουν τα έξοδα αυτού του ταξιδιού. Η αναφορά στα πρόσωπά τους ως οι εκλεκτοί που επιλέχθηκαν από τον “Δάσκαλο” (έναν Ινδό γκουρού που είναι υπεύθυνος για το κοινόβιο), τους γεμίζει περηφάνεια, αφού αυτό είναι το μοναδικό καλό πράγμα που έχουν ακούσει από κάποιον τρίτο για το άτομό τους.
Η χρηματοδότηση βρίσκεται στο στρώμα του θείου του Ντίνου, όπου φυλάει χρήματα ο μυστηριώδης θείος Πέπο, που ο ήρωάς μας δεν γνωρίζει καθόλου, παρά μόνο ως μακρινό συγγενή. Συλλαμβάνει μεγαλοπρεπή σχέδια με εκτελεστές τους λοιπούς της παρέας, τα οποία αποτυγχάνουν παταγωδώς, γιατί ο θείος είναι πολύ πιο ενδιαφέρων τύπος από όσο φαντάζεται ο ανηψιός, και σίγουρα πολύ εξυπνότερος. Όλη αυτή η κατάσταση οδηγεί σε ρήξη την παρέα, αφού ο Ντίνος κατηγορεί συλλήβδην, για την αποτυχία των δικών του επιδιώξεων, όλους τους υπόλοιπους, αδυνατώντας να δεχτεί τις ευθύνες του.
Καθώς οι μέρες περνούν και φτάνει ο χρόνος που πρέπει να παρουσιαστούν οι δύο φίλοι στον στρατό, βρίσκεται η λύση στο πρόβλημα της χρηματοδότησης, αλλά η σαπουνόφουσκα έχει σπάσει, καθώς ο “Δάσκαλος” ήταν καιροσκόπος που, με το κόλπο των “εκλεκτών”, αφού ξεγέλασε αρκετούς, “παντελώνιασε” τα λεφτά και την έκανε για άλλους τόπους. Όσο για τον “Μεγάλο”; Επέστρεψε στην πλούσια οικογένειά του, “έφαγε” το κορίτσι του Ντίνου και δουλεύει σε κυβερνητική υπηρεσία, αφού έχει τα μέσα και τον τρόπο του…. Μοιραία, οι δύο κολλητοί θα δεχτούν το μοιραίο και ο Αρης θα πείσει το φιλαράκι του ότι ίσως δεν είναι και τόσο άσχημα τελικά, όπως εξελίχθηκε το πράγμα….
Μια παράσταση που τα παιδιά που βρίσκονται στην ηλικιακή ομάδα 19-25, θα τη νιώσουν πολύ περισσότερο από εμάς τους 40+. Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν είναι απλώς ένα επίκαιρο θεατρικό έργο (παρότι γραμμένο πριν σχεδόν 20 χρόνια το 2001), αλλά γιατί καθρεφτίζει απόλυτα αυτό που ζούνε. Ένα μέλλον που υπάρχει μόνο ως λήμμα στο λεξιλόγιο και πουθενά ως ουσία. Πόρτες κλειστές για τους μη εκλεκτούς, από εκείνους που ορίζουν ποιοι παίρνουν τον τίτλο και ποιοι όχι, ανισομέρεια, εκμετάλλευση….
Αυτή την αρρωστημένη κατάσταση κι εμείς ως νέοι τη ζήσαμε, με τη διαφορά ότι προλάβαμε και την τεχνητή ευμάρεια της εποχής των διακοποδανείων και των κατοικιών που αξίζαν 10 και πωλούνταν 50, χωρίς κανείς να αναρωτιέται τι θα συμβεί στη μεγάλη πλειοψηφία όσων ακολούθησαν το ρεύμα. Και κάπως γελαστήκαμε και δεν είδαμε ότι στηνόταν μια μεγάλη κιμαδομηχανή για όσους είχαν την άγνοια να δουν το τυρί κι όχι την φάκα, ώστε κάπως να τους προειδοποιήσουμε, και δεν μας πολυενοχλούσε, γιατί είχαμε την καλά αμοιβόμενη δουλειά μας και τα λελογισμένα κουμάντα και κάπως έτσι δούλεψε μια χαρά το σύστημα. Το σύστημα, που “ξεβλάχεψε” τη χώρα και στόχος του είναι να παράγει αναλώσιμους-καταναλωτές χωρίς κρίση και λίγες γνώσεις που θα τους “χαρίζει” κάποια σύμβολα σε ντουβάρια δωματίων ή στην ψηφιακή τους μορφή, για να εκτονώνει η πλέμπα τις όποιες επαναστατικές της διαθέσεις. Και λίγο χορταράκι του Θεού για να ξεχνιέται καμιά φορά, δεν είναι κακό…
Προϊόν όλου αυτού είναι οι τέσσερις ήρωες της παραστάσης. Ο Ντίνος, που ενσαρκώθηκε από τον Χρήστο Χρήστου, που έδωσε στον ρόλο αυτόν το φευγάτο και το αντιδραστικό που προκύπτει από το περιβάλλον που ζει, τις προοπτικές που υπάρχουν για άλλους κι όχι γι’αυτόν, αλλά για τους τύπους με τις “βαθιές” φιλοσοφίες και τα ακριβά αυτοκίνητα, που μπορούν να κυκλοφορούν στα χλιδάτα μαγαζιά, συνοδεύομενοι από όμορφα κορίτσια που εντόπισαν στην αγκαλιά των υποτακτικών-φίλων. Ο Διονύσης Λάνης, όπως πληροφορηθήκαμε, ήταν ο πιο “φρέσκος” στην παράσταση, με μόλις τέσσερις πρόβες, μετά από αντικατάσταση, και προσωπικά με συγκίνησε πολύ, γιατί σε τόσο λίγο χρόνο, κατάφερε να προσεγγίσει τον Άρη με πολλή συνέπεια και να βγάλει όλη αυτήν την καλοσύνη του χαρακτήρα, μαζί με την αθωότητα της ηλικίας. Αυτόν τον Άρη, εκείνο τον βράδυ, δεν ξερω γιατί, αλλά τον ένιωσα πολύ δικό μου άνθρωπο….
Η Δανάη Σταματοπούλου και η Αναστασία Τζελέπη, που ήταν οι δύο ηρωίδες, Κική και Γιούλη, τα κορίτσια της παράστασης, έχουν μικρά, αλλά ουσιαστικά περάσματα στην εξέλιξη της ιστορίας και ήταν επίσης πολύ καλές σε αυτό έκαναν (την επόμενη μέρα θυμήθηκα γιατί μου φαίνονταν πολύ οικεία τα πρόσωπά τους – τις εχουμε φιλοξενήσει ζωντανά στο στούντιο για την υπέροχη δουλειά τους “Όταν η Κάλλας συνάντησε την Μονρόε”).
Ο Λευτέρης Πλασκοβίτης (που μοιράζεται τη σκηνοθετική επιμέλεια με τον Χρήστο Χρήστου), εκείνο το βράδυ καθόταν πολύ κοντά μας και μπορούσαμε να δούμε στο πρόσωπό του την ευχαρίστηση και την υπερηφάνεια για την παράσταση που έδιναν οι ηθοποιοί του. Κράτησε όλους τους συμβολισμούς του έργου και τη δροσιά του, αφήνοντας τους νεαρούς πρωταγωνιστές του να δώσουν δυνατό το μήνυμα του κειμένου, ένα σχόλιο για την κατάσταση που διαμορφώνεται στο σήμερα, με θύματα τα νέα παιδιά και οδηγεί σε έναν κόσμο που δεν μπορούμε να φανταστούμε πόσο χειρότερος μπορεί να γίνει.
Πολύ όμορφο το σκηνικό και οι φωτισμοί της παράστασης, ενώ και τα κοστούμια των παιδιών ήταν ολόσωστα εναρμονισμένα με τους χαρακτήρες του έργου.
Το έργο το γνώριζα, αλλά δεν το είχαμε παρακολουθήσει ποτέ μέχρι σήμερα. Αισθάνομαι ευτυχής που η πρώτη παράσταση που το είδαμε ήταν η συγκεκριμένη, στο θέατρο Βράχων, με τις ειδικές συνθήκες σωφρονισμού, λόγω πανδημίας, και από τους συγκεκριμένους συντελεστές. Οφείλω να πω, από αυτό το βήμα, ένα μεγάλο μπράβο στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Ιωαννίνων, που επέλεξε αυτό το έργο και, σε πείσμα των καιρών, το έβγαλε περιοδεία και έδωσε και σε μας εδώ στο κλεινόν άστυ την ευκαιρία να το παρακολουθήσουμε.
Περισσότερα εδώ.
Theodore a.k.a. Evil Chef, 30 Αυγούστου 2020
