Είδαμε την παράσταση ‘Και τα αγόρια κλαίνε’ στο Τσάι στη Σαχάρα
Κοίτα να δεις τι μου συμβαίνει – όταν πρέπει να γράψω για ηθοποιούς και τη δουλειά τους, που γνωρίζω προσωπικά και έχω απεριόριστο θαυμασμό στο ταλέντο τους και τους εκτιμώ και ως άτομα, έχω πολυ μεγάλο πρόβλημα! Γιατί φοβάμαι πως θα φανώ υπερβολικός ή πως θα παραβλέψω ό,τι αρνητικό μπορεί να υπάρχει και να χάσω το “στέμμα” της αντικειμενικότητας που καυχιέμαι ότι φορώ…
Βραδάκι στα Ιλίσια ξανά, η βραδιά γλυκιά για χειμώνα (και θα ομόρφαινε ακόμη περισσότερο), οι χαιρετούρες στην είσοδο, ο ζεστός καφές που πάντα προτιμώ και αγωνία στον μηδέν – αν υπήρχε και υπό του μηδενός εκεί θα βρισκόταν. Γιατί να αγχωθώ για το τι θα παρακολουθήσω; Είναι εγγύηση το δίδυμο Λιακόπουλος-Κοντοπόδης (έχω ακούσει και τα καλύτερα τις προηγούμενες μέρες), σε ό,τι δουλειά τους έχω δει μέχρι τώρα.
Κι όμως, ευτυχώς που πάντα υπάρχει το στοιχείο της έκπληξης στη ζωή και δε βαριόμαστε! Βγαίνει στη σκηνή κάποιος που μοιάζει εξωτερικά στον Γιώργη, αλλά είναι κάποιος άλλος… Με ένα μάτι τρελό, με σπασμένη φωνή, αρχίζει να διηγείται την ιστορία του, λίγο πριν τελειώσει η ζωή του. Ένας άνθρωπος που τον λυπάμαι, γιατί βρέθηκε στη λάθος οικογένεια και τα όποια μη θετικά στοιχεία της προσωπικότητάς του γιγαντώθηκαν και αυτή η διαρκής αγωνία να αποδείξει την αξία του, κάτι παλιότερο δικό μου μου θυμίζει…
Μια βιτρίνα που θα κομματιαστεί από ένα στιγμιαίο λάθος, η φυλακή που θα μεγενθύνει σε βαθμό τέρατος την κακή πλευρά του ήρωα και μια νέα βιτρίνα, πιο όμορφα στημένη. Οικογενειάρχης, μετανιωμένος για τα λάθη του παρελθόντος ο ήρωας, αλλά με μια διπλή ζωή αρκούντως εφιαλτική. Τις νύχτες βγαίνει και “ψαρεύει” όμορφα αγόρια και, αφού διασκεδάσει μαζί τους, τα σκοτώνει και τα θάβει στο υπόγειο του σπιτιού του. Ηδονίζεται με το κλάμα τους, ενώ τον εκλιπαρούν για τη ζωή τους και απολαμβάνει κάθε στιγμή της θανάτωσής τους.
Δεν ξέρεις αυτόν τον άνθρωπο αν τον μισείς μέχρι το άπειρο ή αντιστοίχως τον λυπάσαι… σίγουρα τον φοβάσαι, σε τρομάζει το βλέμμα του, αυτή η σοκαριστική ηρεμία που σου διηγείται τα πάντα, αυτός ο μανδύας του φυσιολογικού που ντύνει ο ίδιος όλη τη ζωή του. Αυτός ο άνθρωπος που για 80 λεπτά έχει μπει στο σώμα του ανθρώπου που γνωρίζεις και τον έχει κυριεύσει, που σου δημιουργεί έναν “ηλίθιο” φόβο πως, όταν ανάψουν τα φώτα και θα έρθει, όπως πάντα να μιλήσετε, θα σε καλέσει κι εσένα στο υπόγειο να σου δείξει κάτι… τι κι αν δεν είσαι πλέον ένα μικρό αγόρι· κι εσύ μπορείς να κλάψεις κι αυτό τον ερεθίζει απόλυτα.
Νομίζω ότι αν ξαναπώ ότι αυτός ο άνθρωπος έχει αδικηθεί κατάφορα και πως αξίζει μιας ευκαιρίας σε μια μεγαλύτερη σκηνή, θα γίνω κουραστικός… Ένα διαμαντάκι της φετινής χρονιάς αυτή η παράσταση, που τα έχει όλα. Εξαιρετικό κείμενο, ωραία μουσική, καταπληκτική σκηνοθεσία και έναν ΤΕΡΑΣΤΙΟ πρωταγωνιστή. Ίσως να είναι και ρόλος ζωής για τον Γιώργη, που αποδεικνύει ξανά πως έχει και το ταλέντο και τις ικανότητες να παίξει τα πάντα και να τα κάνει δικά του. Όσοι φοβάστε τη θεματολογία ή σας τρομάζει η επισήμανση της ακαταλληλότητας για ανηλίκους, ξεπεράστε τους φόβους σας και επισκεφθείτε το ‘Τσάι στη Σαχάρα’ για να παρακολουθήσετε αυτήν την παράσταση – και αν δε γνωρίζετε τον πρωταγωνιστή της, να του επιτρέψετε να σας συστηθεί.
Περισσότερα εδώ.
