Είδαμε την παράσταση “Ή πόρνη απο πάνω” στο Θέατρο Βρετάνια

Μέρες γιορτών και χωρίς διάθεση για στολίσματα στο σπίτι – τραπεζώματα σε σόγια και λοιπούς, η απόφαση να βγαίνουμε έξω ήταν απαραίτητη. Και φυσικά κυρίαρχο λόγο στις αποφάσεις μας είχαν θεατρικές σκηνές και παραστάσεις. 

Κάπως έτσι, ξανανεβήκαμε στο κέντρο, στο θέατρο Βρετάνια. Το χιουμοράκι πως θα με αναγνωρίζαν, επειδή την προηγούμενη φορά έγραψα πως ένα “φρεσκαρισματάκι” ο χώρος το χρειάζεται, και ως εκ τούτου θα μας απαγόρευαν την είσοδο με εμένα να προβάλλω τις πιο απίθανες δικαιολογίες-αιτιολογήσεις-απαντήσεις, μας έφτιαξε κι άλλο την διάθεση (γτ αν περιμέναμε απο την “εορταστική” Αθήνα, τα είχαμε πιάσει τα λεφτά μας…).

Αρκετός κόσμος, δείγμα πως το καλό θέατρο συγκινεί τους Αθηναίους, η απαραίτητη υπομονή με τους μεγαλύτερους σε ηλικία που βιάζονται να μπουν, οι γνωστές “κλασικές” ταξιθέτριες αλλά ευτυχώς είχαμε πάρει καλές θέσεις!

Το έργο είναι η ιστορία της Ερατώς – κορίτσι στην περιφέρεια (Πρέβεζα), με όσα συνεπάγεται. Αυστηρό οικογενειακό περιβάλλον, ηρωίδα με αισθήματα ασφύξιας που ψάχνει να πιαστεί απο κάπου να βγει απο το τέλμα. Κι όπως γίνεται συνήθως ο πανικός είναι ο χείριστος σύμβουλος… Ο αστυνομικός που γνωρίζει και παντρεύεται αποδεικνύεται νέος δεσμοφύλακας, αυτήν την φορά στην πρωτεύουσα. Κλεισμένη στο σπίτι, σε ένα ιδιότυπο καθεστώς υπηρεσίας, σιωπής και επιλεκτικής όρασης στις “δουλειές” του συζύγου, η Ερατώ αφηγείται πώς βρίσκει σιγά σιγά τρόπους να διασκεδάζει την πλήξη της.

Αρχικά, προσφέροντας στους ενοίκους του πάνω ορόφου (λαθρομετανάστες που κρύβει η παρέα του συζύγου) και μετά, όταν στο επάνω σπίτι μετακομιζει μια πόρνη, αυτό λειτουργεί για την ίδια ως θάλαμος αποσυμπίεσης και καταλύτης.

Παρακολουθώντας “αναγκαστικά” τη ζωή της νεας ενοίκου, μέσα απο τους θορύβους που δημιουργεί, βιώνει μαζί της την ελευθεριότητα και όλα εκείνα που την εμπόδιζε η χειραφέτηση τόσων ετών.

Με την συμπαράσταση των ποιημάτων του Καρυωτάκη (σύνδεσμος κοινός η Πρέβεζα) παρουσιάζει το ζοφερό πρόσωπο της κατάστασης που έχει περιέλθει πριν την λύτρωση… Ο Αχέροντας γίνεται πύλη για έναν άλλο κόσμο, όχι τον κάτω των αρχαίων, αλλά το νέο δικό της.

Το τέλος τη βρίσκει, απελευθερωμένη από τις φυσικές και “ηθικές” αλυσίδες που τις είχε περάσει το περιβάλλον της, να αντικρίζει περισσότερο αισιόδοξα το μέλλον.

Σκηνοθετικά όλη η παράσταση ακολουθεί την πεπατημένη των μονολόγων – η ηρωίδα απευθύνεται κατευθείαν στο κοινό, βάζοντάς μας στη θέαση του παρατηρητή της ιστορίας. Το πρότυπο της καταπιεσμένης νοικοκυράς ίσως ξενίσει κάποιους – αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υφίσταται ακόμα… Αποφεύγονται οι υπερβολές και στο τέλος της παράστασης σου μένει μια γλυκιά “απογοήτευση”, γιατί η παράσταση τελείωσε τόσο γρήγορα (70 σχεδόν λεπτά πραγματικά δεν το κατάλαβα πως κύλησαν).

Σε αυτό όλο, βοηθάει το εξαιρετικό κείμενο, φυσικά κι η Κατερίνα Διδασκάλου, που παρουσιάζεται μπροστά στο κοινό εντελώς γήινη, αποδίδοντας στην εξιστορησή της όλα τα πρόσωπα που έπιίζαν ρόλο στη ζωή της, σπάζοντας ιδανικά με χιούμορ αιχμηρό τα δραματικά γεγονότα που κάποιες φορές μεταδίδονται μαζικά. Η μεταμόρφωσή της από υποχείριο σε μια γυναίκα γεμάτη αυτοπεποίθηση είναι μαγική!

Από τις ωραιότερες παραστάσεις στην πόλη, ένα έργο γραμμένο και σκηνοθετημένο απο άντρες, που μιλάει τόσο εύστοχα για τη δύναμη της γυναίκας και την αξία της.

Τυχαίο ότι συνεχίζει για 4η σεζόν να προσελκύει τόσο κόσμο και να αποσπά τόσες θετικές κριτικές; Δε νομίζω…