Είδαμε την παράσταση “Η πόλη” στο Θέατρο Δημήτρης Ροντήρης
Τι ακριβώς είναι αυτή η πόλη που δηλώνει ο τίτλος της παράστασης, δεν υπάρχει περίπτωση να σου πω! Θα μιλήσω για αυτά που μου άφησε η θέαση αυτής της παράστασης…
Βασικό σκηνικό, το διαμέρισμα ενός ζευγαριού κάπου σε μια καλή συνοικία μιας πόλης. Μια μεγάλης πόλης, από αυτές που δε γνωρίζεις το γείτονά σου και σταδιακά ξεχνάς τους γύρω σου και καμιά φορά και τον εαυτό σου. Ένα επιτυχημένο στέλεχος μεγάλης εταιρείας ο σύζυγος κι εκείνη μια μεταφράστρια, που ονειρεύεται να γίνει συγγραφέας. Α! και δυο παιδιά…. για τα παιδιά μόνο θα ακούσεις, δεν θα τα δεις ποτέ, είτε γιατί είναι στο δωμάτιό τους είτε στον κήπο είτε γιατί και οι ίδιοι οι γονείς τους δεν τα βλέπουν, θεωρώντας πως μεγαλώνουν και προχωράνε αυτονόμως ή ακόμη χειρότερα έχουν ξεχάσει να ασχολιούνται μαζί τους.
Και μια γειτόνισσα, που την ενοχλούν τα παιδιά… αλλά τελικά την ενοχλούν τα πάντα. Μόνη, γιατί ο γιατρός-σύζυγος πήγε να βοηθήσει αδύναμους σε κάποια πολεμική σύρραξη, ενώ αυτή έμεινε στο νοσοκομείο που εργάζεται ως νοσοκόμα, μην έχοντας κοινή σκέψη με τον σύντροφό της. Και την ενοχλεί και η μοναξιά της και η απομόνωση των ανθρώπων στην πόλη αυτή, αλλά, αν δεις καλά πίσω από τα λόγια και τις εκφράσεις της, αυτή η γυναίκα μοιάζει να έχει συσσωρευμένα περισσότερα “θέματα” από αυτούς που της “χαλάνε τη μέρα”.
Και τι συμβαίνει, όταν μια στιγμή οι ζωές των τριών ηρώων μπλέκονται, ενώ συμβαίνουν διάφορα ανατρεπτικά γεγονότα; Ο επιτυχημένος επαγγελματίας γίνεται ξαφνικά υπάλληλος ενός πολυκαταστήματος με στολή και ασορτί καπελάκι και χαίρεται για την υποβάθμισή του, καθώς έχει περάσει, πριν, ένα διάστημα άνεργος και παροπλισμένος, η δε γυναίκα του βυθίζεται ακόμη περισσότερο στον κόσμο που έχει φτιάξει και η αυστηρή γειτόνισσα ψάχνει μαζί τους το κλειδί του δωματίου που εχουν κλειδώσει τα παιδιά κι έχει μυστηριωδώς χαθεί…
Σουρεαλισμός και καταστάσεις που κάτι σου θυμίζουν, μέσα στην υπερβολή τους, άνθρωποι που βουλιάζουν κάθε μέρα στα αδιέξοδα που οι ίδιοι συνειδητά ή ασυνείδητα δημιούργησαν, τα όρια της πραγματικότητας και της φαντασίας σβήνονται και δε μπορείς να καταλάβεις τι από όσα έχουν συμβεί είναι γεγονός και τι δημιούργημα των ηρώων. Η πόλη, στην πλεον σκληρή και απρόσωπη έκφρασή της, αφομοιώνει όσους την κατοικούν, συμπαρασύροντάς τους στο τέλος της… ή μήπως το τέλος της πνευματικής υγείας των ηρώων οδηγεί μοιραλατρικά στον αφανισμό της πόλης που ζουν;
Ωραία ατμόσφαιρα και πολύ καλή σκηνοθεσία σε ένα δύσκολο, ομολογουμένως, έργο, όπου οι τρεις πρωταγωνιστές καταφέρνουν και σε βάζουν μέσα στον λαβύρινθο της ζωής τους και σου δείχνουν το μέλλον σου (;).Πολύ συμπαθητικό το θεατράκι, μετά την ανακαίνισή του, και ευγενέστατοι οι άνθρωποί του. Μοναδική μου παρατήρηση ένα μικρό τεχνικό “ατόπημα” που εντόπισα. Τα φωτιστικά σώματα που χρησιμοποιούνται είναι αερόψυκτα, οπότε κάποιες στιγμές ο θόρυβος από τα ανεμιστηράκια ακουγόταν λιγάκι ενοχλητικα μέσα στην παράσταση (μπορει σήμερα να έχει ήδη λυθεί το θέμα· μιλάω για τη βραδιά που επισκεφθήκαμε το θέατρο). Συνολικά, όμως, είναι μια πολύ καλή παράσταση που έχει δουλευτεί με πολύ μεράκι από όλους τους συντελεστές και που αξίζει κάποιος να παρακολουθήσει.
Περισσότερα εδώ.
