Είδαμε την παράσταση «Η Παγίδα» στο Θέατρο Πέτρας
Αυτό το καλοκαίρι το έχω, μέχρι στιγμής, αφιερώσει στις αστυνομικές ιστορίες, που κρύβουν πίσω τους αρκετή πλοκή και ανατροπές, όσον αφορά στις σειρές που παρακολουθώ. Συγκεκριμένα, την προηγούμενη εβδομάδα “ρούφηξα” σε 3 μέρες το “Mare of Easttown”, με την εξαιρετικη Kate Winslet και το “δικό” μας “42ο C” και, αφού είχαμε κενό την Παρασκευή, ανεβήκαμε στην Πετρούπολη για την πρεμιέρα του θεατρικού “Η Παγίδα”, ενός έργου με συνεχείς ανατροπές και με έντονη αστυνομική δράση.
Ένας άνδρας στις Γαλλικές Άλπεις δηλώνει την εξαφάνιση της γυναίκας του, έναν μήνα μετά τον γάμο τους. Ο επιθεωρητής της μικρής πόλης, που έγινε το περιστατικό, προσπαθεί να καθησυχάσει τον σύζυγο για την πορεία των ερευνών, δηλώνοντάς του, πως όλη η αστυνομική δύναμη ψάχνει την εξαφανισμένη και, ως εκ τούτου, θα έχουν νέα γι’ αυτήν. Τα πάντα ανατρέπονται, όταν με τη συνοδεία ενός ιερέα του χωριού, η γυναίκα επιστρέφει πίσω, αλλά ο σύζυγός της δεν την αναγνωρίζει!
Παρόλο που η εν λόγω κυρία γνωρίζει όλες τις λεπτομέρειες της κοινής τους ζωής, τα έγγραφά της αποδεικνύουν ότι είναι αυτή που ισχυρίζεται, ο σύζυγος αισθάνεται πως, μαζί με τον ιερέα, του έχουν στήσει ένα παιχνίδι – μια παγίδα, για να τον τρελάνουν. Αυτό που δεν καταλαβαίνει είναι ποιο το κέρδος αυτών των δύο από τον εγκλεισμό του στο ψυχιατρείο. Αναζητεί μάρτυρες που έχουν δει την “κανονική” σύζυγο του, ώστε, με τη βοήθεια του επιθεωρητή, να ξεσκεπάσουν αυτό που έχει στηθεί εις βάρος του. Μόνο που οι μάρτυρες είτε χρηματίζονται και δηλώνουν ψέματα είτε πεθαίνουν από τα χέρια του διαμόνιου ντουέτου. Σαν θηλιά που σφίγγει γύρω από τον λαιμό του, ο ήρωάς μας ψάχνει να βρει τρόπο να απαλλαγεί από τους δύο πανούργους, που εισέβαλαν στη ζωή του και, πάνω σε μια στιγμιαία αψιμαχία, σκοτώνει τον ιερέα. Έτσι, βρίσκεται αντιμέτωπος και με τη φυλακή, πλην του τρελοκομείου – ο μόνος τρόπος για να απαλλαγεί από αυτήν τη δύσκολη κατάσταση, είναι να πει κάτι που μόνο ο ίδιος γνωρίζει… θα τον λυτρώσει αυτό κι αν ναι, με ποιον τρόπο; Η παγίδα που υποπτευόταν υπήρχε όντως και ήταν αυτός εξαρχής το θήραμα;
Ο Πέτρος Ζούλιας παίρνει ένα κλασικό θεατρικό κείμενο και, μέσα στον κλειστοφοβικό χώρο ενός σαλονιού, στήνει ένα θέατρο μέσα σε μια παράσταση. Οι συντελεστές της ιστορίας δεν είναι αυτό που δείχνουν· όμως, οι θεατές δεν το γνωρίζουν και χτίζουν συμπάθειες και μη, με τα δεδομένα που τους παρουσιάζονται. Οι ανατροπές είναι διαδοχικές και οι παράλογες απαντήσεις, σε λογικά ερωτήματα των ηρώων, επιτείνουν το αίσθημα της απορίας του κοινού, για το ποιος κερδίζει και τι ακριβώς, από την ψυχολογική κατεδάφιση ενός δυστυχισμένου ανθρώπου… η μεγάλη αποκάλυψη του φινάλε και το άνοιγμα όλων των χαρτιών στο τραπέζι, λύνουν τα όποια ερωτήματα και μας ξαφνιάζουν ευχάριστα (παρόλο που, καμία στιγμή, δεν υποψιαστήκαμε τι ακριβώς συμβαίνει).
Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης είναι ο πρωταγωνιστής – σύζυγος, που βρίσκεται μπλεγμένος σε αυτό το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι και δεν μπορεί να αντιληφθεί (μαζί του κι εμείς) για ποιο λόγο προσπαθούν να τον παγιδεύσουν όλοι γύρω του! Πολύ καλός, δεδομένων των συνθηκων (πρεμιέρα, μικροένταση 2 λεπτά πριν ξεκινήσει η παράσταση*), με μια εμφανή αμηχανία στην αρχή και σαφέστατα λυτρωμένος με το χειροκρότημα του κοινού στο τέλος, στα γνωστά του υψηλά στάνταρ απόδοσης που τόσα χρόνια μας έχει συνηθίσει.
Ο Τάκης Παπαματθαίου, ως επιθεωρητής, μας έπεισε ως αφελής επαρχιώτης αστυνομικός, αλλά δεν με έπεισε, στο τέλος του έργου, ως τον άνθρωπο που έχει στήσει όλο αυτόν τον ιστό γύρω από τον βασικό ήρωα. Η περσόνα του ήταν κάτι που υποκριτικά το είχαμε ξαναδεί από αυτόν, πολύ καλός κι αυτός, αλλά ίσως κι αυτό είναι το στοιχείο, που δεν μας έπεισε για τη μεταστροφή του φινάλε.
Η Έφη Μουρίκη, ως γυναίκα – αράχνη, αρκετά πειστική και ιδανικός της παραστάτης, ο συνεργός της επί σκηνής, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, ως ιερέας. Η Μαρία Αντουλινάκη, αρκετά καλή στον ρόλο της νοσοκόμας – μάρτυρος, που γνωρίζει την αληθινή σύζυγο, αλλά δεν το αποκαλύπτει γιατί “ανωτέρα βία” την υποχρεώνει.
Τέλος, ο άνθρωπος που πήρε το πιο μεγάλο χειροκρότημα και που η παρουσία του ανεβάζει επίπεδο την παράσταση, ο Γιώργος Κωνσταντίνου, που έδωσε ρέστα ως Σκουμπρής – ζωγράφος – μέθυσος – μάρτυρας στον γάμο του ζευγαριού, και με τους μικρούς αυτοσχεδιασμούς του, και γέλιο επιπλέον πρόσφερε και τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη “υποχρέωσε” να ακολουθήσει σκηνικά.
Πολύ ωραίο το σκηνικό και όλα τα ρούχα της παράστασης. Καθαρότατος ο ήχος, που ακουγόταν μέχρι ψηλά στο γεμάτο θέατρο, και λειτουργικοί οι φωτισμοί. Ο Πέτρος Ζούλιας κατάφερε να πάρει από όλο τον θίασό του το καλύτερο που διέθεταν, με το αποτέλεσμα να είναι μια παράσταση με ωραίο ρυθμό, με ενέσεις χιούμορ, οι οποίες σπάνε τη μονοτονία του στησίματος της παγίδας, που ψυχαγωγεί τους θεατές της. Σίγουρα από τις πολύ προσεγμένες θεατρικές δουλειές αυτού του καλοκαιριού, που, αν την συναντήσετε εκεί που θα κάνετε διακοπές, αξίζει να της χαρίσετε ένα βράδυ σας και 100 λεπτά από τον χρόνο σας.
Υ.Γ.1. Το τέλος της παράστασης και η αποκάλυψη του παιχνιδιού όλων των ηρώων, μου έφερε – φευγαλέα – εικόνες της πρόσφατης επικαιρότητας… τελικά αυτό που λένε ότι η τέχνη αντιγράφει τη ζωή, δεν είναι και τόσο λάθος…
*Υ.Γ.2. Για τη μικροένταση πριν την παράσταση, θα πρωτοτύπησω και δεν θα αποδώσω όλες τις ευθύνες στον βουλευτή, που καθυστέρησε να προσέλθει στο θέατρο. Θα τις αποδώσω σε εκείνους που, σε ρόλο Χατζηαβάτη, για τους δικούς τους σκοπούς, πιθανότατα τον ενημέρωσαν να προσέλθει εκείνη την ώρα και γενικά του έκαναν τεμενάδες, αδιαφορώντας για όλο το υπόλοιπο κοινό, που περίμενε στο τσιμέντο τουλάχιστον 30 λεπτά… Για τον θεατή, που αγανακτισμένος εκφράστηκε ανοιχτά προς όλους αυτούς, θα πω πως έχασε πολύ από το δίκιο του, γιατί στη συντροφιά που καθυστέρησε να έρθει υπήρχαν τρία μικρά παιδάκια, που δεν χρειαζόταν να γίνουν μάρτυρες όλου αυτού… υπάρχουν πάντα κι άλλοι τρόποι διαμαρτυρίας, όπως η μικρή ηχητική αποδοκιμασία των υπολοίπων παρευρισκομένων…
Περισσότερα εδώ.
Theodore a.k.a. Evil Chef, Ιούλιος 2021
