Είδαμε την παρασταση ‘Η Καθαρίστρια’ στο θέατρο Μπέλλος

Η Πελαγία… ένα φτωχό, πλην τίμιο, κορίτσι, που, ακολουθώντας τα βήματα της μητέρας της, έγινε καθαρίστρια· έχει και παρεούλα την παιδική της φίλη, επίσης καθαρίστρια. Η Πελαγία βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο και κάνει όνειρα, αλλά με τη συνδρομή των κακών παρεών, αρχίζει να βλέπει αλλιώς τα πράγματα…

Ξεκινάει να νιώθει μειονεκτικά και περιγράφει τον εαυτό της ως το πλάσμα που ήρθε στη ζωή για να εισπράττει ‘όχι’. Με τη συνδρομή της φίλης της, μπαίνει σε καταστάσεις που δεν της ταιριάζουν, αλλά στο τέλος γίνονται αφορμή να αντιληφθεί ότι τα ‘όχι’ και τα ‘ναι’, τα φτιάχνουμε μόνοι μας.

Στο σαλονάκι της μας υποδέχεται η Πελαγία, πτώμα από την κούραση και βάζοντας αλοιφή στα ταλαιπωρημένα χέρια της. Καθισμένη στον θρόνο-πολυθρόνα, μας καλωσορίζει και μας βάζει στην ιστορία της. Από τα μικράτα της, που ξεκινάει η αφήγηση, μέχρι την τελική σκηνή που μας ανατρέπει όλο το προηγούμενο οικοδόμημα, η Πελαγία μπαίνει σε μια διαρκή κίνηση. Είτε στον χώρο, είτε καθήμενη, κινώντας μέλη του σώματος, είναι σε μια κατάσταση ζωντάνιας!

Μας παρασύρει μαζί της και τα 75 λεπτά του μονολόγου φαντάζουν πολύ λιγότερος χρόνος. Εικόνες και καταστάσεις γνώριμες, δοσμένες με πολύ άμεσο τρόπο, σε μια ιστορία που περιδιαβαίνει τη σύγχρονη Ελλάδα των τελευταίων 20 ετών, από τις μέρες που δέναμε τα σκυλιά με λουκάνικα ως το σήμερα. Κι η Πελαγία πρωταγωνίστρια στα καλά και στα άσχημα, στα μάταια και στα σοβαρά. Ένας αγνός καθημερινός άνθρωπος, που έψαχνε να βρει τον εαυτό του με τα λάθος εργαλεία και τον λάθος τρόπο, όπως αρκετοί εκεί εξω.

Mέσω της δουλειάς, θα γνωρίσει προβεβλημένα πρόσωπα, θα κοιτάξει μέσα στον παραμορφωτικό καθρέφτη τους και θα πιστέψει ότι η αλήθεια βρίσκεται σε ένα πανάκριβο τουριστικό θέρετρο. Θα την ανακαλύψει εκεί, αλλά όχι με τη μορφή που υποπτευόταν και, όταν αντιληφθεί τι ακριβώς συμβαίνει, και με την βοήθεια της τύχης θα πάρει επιτελους τις δικες της αποφασεις, αντιλαμβανόμενη ότι δεν υπάρχει τίποτα γραμμένο κι όλα, σε έναν μεγάλο βαθμό, τα κάνουμε θετικά ή αρνητικά εμείς οι ίδιοι.

Τρυφερή και ανθρώπινη η Πελαγία της Μαρίνας Γεωργοπούλου, ένα κορίτσι κυριολεκτικά της γειτονιάς και της διπλανής πόρτας. Αεικίνητη και μέσα εντελώς στην περσόνα του ρόλου, μας ενθουσίασε στην κυριολεξία, κάνοντάς μας να πούμε ότι παίζει σε μια από τις ωραίες εκπλήξεις της χρονιάς. Αυτό δεν θα συνεβαινε επουδενί, αν ο Αλέξανδρος Λιακόπουλος, που σκηνοθετεί, είχε επιλέξει να παρουσιάσει διαφορετικά την ηρωίδα του – πολύ ωραία παράσταση ξανά για αυτόν, που αποδεικνύει ότι έχει ‘δέσει’ συνολικά τόσο με το εξαιρετικό κείμενο του Αντώνη Τσιπιανίτη όσο και τους συντελεστές, αναδεικνύοντάς τη ως μία από τις καλύτερες δουλειές του έως σήμερα. 

Λιτό και λειτουργικό το σκηνικό, όμορφα στημένο πείθει ως το φτωχικό σαλόνι της Πελαγίας. Στα υπόλοιπα τεχνικά και ενδυματολογικά υπάρχει μια ταύτιση με τον σκηνικό χώρο· δεν προσφέρονται και για πολλά οι μονόλογοι. Ευγενικοί οι άνθρωποι του θεάτρου, όπως πάντα!

Το εν λόγω θέατρο συνηθίζει, λίγο πριν κλείνει η χρονιά, να παρουσιάζει νέες παραστάσεις, μετρώντας δυνάμεις και αντιδράσεις από το κοινό. Κερδίζει το στοίχημα, καθώς η ‘Καθαρίστρια’ είναι μια υπέροχη παράσταση – αναψυκτικό δροσιάς στη ζέστη έξω από την αίθουσα, που προτείνεται ανεπιφύλακτα, σε όσους αρέσουν οι μικρές θεατρικές εκπλήξεις σε ανύποπτους χρόνους.

Περισσότερα εδώ.

Theodore a.k.a. Evil Chef, Ιούνιος 2019