Είδαμε την παράσταση ‘Happy Death Day’ στο Altera Pars
Διαβάζοντας τον τίτλο στο αρχικό δελτίο τύπου το φθινόπωρο, η ίντριγκα γεννήθηκε μέσα μου και, όσο περνούσε ο καιρός και άκουγα απ’ αυτούς που είχαν δει την παράσταση πολύ καλά σχόλια, δεν θα το κρύψω… μεγάλωνε! Γνωρίζουμε το Happy Birthday, που αφορά στην ημερομηνία που γεννηθήκαμε (έτσι δεν το λέμε πλέον;) και, όταν στην δημοφιλή έκφραση η γέννηση έχει αντικατασταθεί από το αντίθετό της και όλα σου μιλάνε για μια μαύρη κωμωδία, τότε έχεις προσδοκίες γι’ αυτό που θα δεις. Ακόμη μια φορά οι προσδοκίες μου αποδείχτηκαν ελάχιστες – όπερ σημαίνει πως γράφουν καλά όσοι συντάσσουν τα δελτία τύπου και δε σου λένε όλη την αλήθεια (πράγμα που έχει και την αντίστροφη ανάγνωση, αλλά δεν θα το συζητήσουμε σήμερα…) – καθώς η παράσταση σε διασκεδάζει απόλυτα, στην κυριολεξία! Πανέξυπνο κείμενο και άριστα δουλεμένοι οι χαρακτήρες των ηρώων, με αναφορές σε κλασικά φιλμ μυστηρίου και τρόμου (και ιστορίες που λέγαμε μικροί), το Happy Death Day αποδεικνύεται μια πανέξυπνη παράσταση, που διασκεδάζει το κοινό της, χωρίς να καταφεύγει σε εντυπωσιακά ευρήματα ή μεγαλοστομίες.
Μια συντροφιά που λαμβάνει περίεργα μηνύματα, τη μέρα των γενεθλίων του κολλητού τους, που συμπτωματικά έχει εξαφανιστεί/απαχθεί (;), και η απόφασή τους να ψάξουν να τον βρουν είναι η έναρξη της ιστορίας. Θα οδηγηθούν σε ένα εγκαταλελειμμένο παλιό σπίτι και εκεί θα πρέπει να λύσουν διάφορους γρίφους για να βρουν την αλήθεια – μόνο που, κάποιες φορές, η αλήθεια είναι κάπως πιο τρομακτική από το σύνηθες…
Ο Στράτος Λύκος έχει σχεδόν όλη την παράσταση πάνω του (κείμενο-σκηνοθεσία-φώτα-πρωταγωνιστής) και, όταν κάποιος φορτώνεται τόσα πράγματα, ίσως κάπου να υστερήσει – θεωρώ πως τα μοναδικά ‘αρνητικά’ στοιχεία, που υπάρχουν και από αρκετούς ως ένσταση, είναι η διάρκεια της παράστασης και δευτερευόντως κάποιοι ρόλοι που δεν σε πολυέπειθαν σε δεύτερη ανάγνωση, σε ορισμένες συμπεριφορές τους, ότι ήταν Άγγλοι υπήκοοι (δεν τον έχω τον Αγγλο τον ξενερουά, να υστεριάζει όπως οι μεσόγειοι, πως να το κάνουμε!). Με κέφι αρκετό ο Σκάρι του και μας πρόσφερε πολύ γέλιο (δεν ήταν πολύ δύσκολο με την gay καρικατούρα του), αλλά το ‘αστέρι’ της παράστασης είναι η Εβίτα Συρίγου, που είχε την ευτυχία να ερμηνεύσει τους πιο αβανταδόρικους ρόλους του έργου και να τους πάει ακόμα πιο κάτω.
Το ζευγαρι των Έλενα Γραψοπούλου – Ανάργυρου Βαζαίου έχει τις καλές στιγμές του, αλλά κάτι μου έλειψε κάτι στη μεταξύ τους χημεία, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν μου άρεσαν. Ο Διονύσης Μπάστας, πολύ καλός στο ρόλο του αθώου γίγαντα-ταξιτζή και επίσης ο Γιάννης Παπαευθυμίου που κρατάει έναν ιδιαίτερο ρόλο που βοηθάει στην εξέλιξη της παράστασης, ειδικά στο δεύτερο μέρος που έρχονται οι αποκαλύψεις. Υπέροχη δουλειά στα σκηνικά και τα εφέ της παράστασης και μου άρεσε αρκετά κι η μουσική της παράστασης. Φυσικά να ξαναπώ για το πολύ όμορφο Altera Pars, που φιλοξενεί την παράσταση και είναι από τα πολύ αγαπημένα μου στην πόλη.
Αν θα ήθελα να συνοψίσω όλες τις εντυπώσεις μου σε λίγες λέξεις αυτές θα ήταν οι παρακάτω:
‘Aνέλπιστα πολύ καλή παράσταση, με ωραίο ρυθμό, που θα την ήθελα λίγο μικρότερη σε διάρκεια, με αρκετά καλές ερμηνείες, σε ένα θέμα που, παρότι μακάβριο, αν πιάσει κάποιος τις άκρες του, μπορεί να το διακωμωδήσει πολύ έξυπνα. Σίγουρα από τις ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς, που μου σύστησε αρκετά νέα πρόσωπα, τα οποία θα φροντίσω να παρακολουθήσω και στο μέλλον’.
Περισσότερα εδώ.
