Είδαμε την παράσταση ‘Γκουντ Λακ’ στο θέατρο Ραντάρ
Πέμπτη βράδυ, εν μέσω καταιγισμού “ειδήσεων” για τον κορωνοϊό, και παρκάρουμε πίσω από την εκκλησία του Αγ. Ιωάννη, πολύ κοντά στο θέατρο. Είμαστε λίγο σφιγμένοι, γιατί δεν ξέρουμε αν θα παίξει τελικά η παράσταση, με όλον αυτόν τον κακό χαμό με τις αναβολές και τις ακυρώσεις, και ανακουφιζόμαστε, όταν βλέπουμε ότι υπάρχουν κι άλλοι “τρελοί”-ομοιοπαθείς στην αναμονή!
Γκουντ Λακ το όνομα της μπάντας που πρωταγωνιστεί στην ιστορία μας. Δύο αγόρια κι ένα κορίτσι, τα μέλη της. Πλήκτρα και τύμπανα τα αγόρια, φωνή η κοπελιά. Ο Άλκης, ο αρχηγός της μπάντας, νέος που θεωρεί ότι έχει ιδέες, μας συστήνει το συγκρότημα, ως progressive rock, και μας τραγουδάει στίχους από κομμάτι που έχει γράψει… κάπου εκεί αρχίζω να αντιλαμβάνομαι ότι ο ήρωάς μας διακατέχεται από ιδεοληψίες και βλέπει τα πράγματα μέσα από έναν δικό του φακό, αφού αυτά που υποτίθεται ότι υποστηρίζει ιδεολογικά, δεν γνωρίζει ούτε πώς ορθά ονομάζονται και καθαρά μουσικά, αν το δεις, αυτό που παρουσιάζει μάλλον punk μοιάζει (ακούγοντας τον στίχο της “μεγάλης επιτυχίας” του, θυμήθηκα κάτι αγαπημένο της νιότης μας… Εκτός Ελέγχου – Εφιάλτης. Αν έχεις δει την παράσταση, θα σκεφτεις ίσως κι εσύ ότι κι ο συγγραφέας τούς γνώριζε!).
Ο Γιάννης είναι ένα πολύ ευαίσθητο πλάσμα, χαμένο ανάμεσα στην αγάπη για την άρρωστη μάνα του, στα τύμπανα και σε κάτι που δεν είναι εύκολο να αποκτήσει… Είναι αυτός που χαλάει την πρόβα συνεχώς, αφού παίζει τα δικά του και νευριάζει διαρκώς τον Άλκη, με τη διάθεσή του να μάθει κι άλλα όργανα, πέραν αυτών που θεωρούνται βασικά σε μια μια ροκ μπάντα. Παράλληλα, προσπαθεί να δείξει στον φίλο του πως τα πράγματα δεν είναι έτσι, όπως τα βλέπει, και πως καλό θα είναι να κοιτάξει πιο διαλλακτικά ό,τι τους προτείνεται, με αποτέλεσμα να έχουν συχνές διαφωνίες.
Η Έλενα, η τραγουδίστρια και κορίτσι του Άλκη, είναι ένα πλάσμα-ξωτικό. Αέρινη και με μια άδολη αγάπη για τους άλλους, λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος όλων και προσπαθεί, σε ό,τι συμβαίνει, να βρίσκει τη λύση που θα επαναφέρει την ειρήνη. Τραγουδάει από μια εσωτερική ανάγκη, κι όχι για να γίνει διάσημη, και πιστεύει στο καλό που κρύβουν μέσα τους οι άνθρωποι, γι’αυτό και πέφτει θύμα των επιτήδειων. Όπως ο Μητς.
Ο Μητς είναι ένας μεσήλικας τύπος, που γνωρίζει την Έλενα και της παρουσιάζεται ως ο άνθρωπος που θα τους κάνει διάσημους. Έχει ζήσει νέος στην Αμερική, έχει υπάρξει μουσικός κι αυτός, έχει γνωρίσει κάποιους από τους μύθους της ροκ και αυτοσυστήνεται ως μάνατζερ με διεθνείς διασυνδέσεις. Θα βάλει στα παιδιά το μεγάλο δίλημμα· αναγνώριση και χρήματα ή ιδέες και φτωχοί;
Με τερτίπια, κόλπα και την εμπειρία του θα βγάλει από τα μέλη της μπάντας όλα αυτά που, για χάρη της παρέας, δεν βγήκαν ποτέ προς τα έξω… Τα νεαρά παιδιά θα παραμυθιαστούν, θα δουν όνειρα που, λογικά αν σκέφτονταν, θα αντιλαμβάνονταν ότι είναι ψέματα, θα τσακωθούν, θα χωρίσουν, θα παρεξηγηθούν, θα κάνουν πράγματα που θα ντρέπονται για όλη τους τη ζωή…
Από τους τρεις, ο Άλκης, στα δικά μου μάτια, ήταν αυτός που έχει το πιο μεγάλο φταίξιμο, γιατί, ενώ έψαξε και έμαθε για τον Μητς, τελικά το “έφαγε” το παραμυθάκι και πούλησε τους φίλους του για κάτι που δεν είχε καμιά απολύτως βεβαιότητα ότι είναι αληθινό… Τα δύο άλλα παιδιά είναι σαφώς πιο αξιοπρεπή και με μια καθαρότητα στάσης και σκέψης που σε γοητεύει. Ειδικά ο Γιάννης, που όλον τον καιρό είναι κρυφοερωτευμένος με την Έλενα, ήταν ο ήρωας που με κέρδισε με τον χαρακτήρα του περισσότερο, γιατί στα δύσκολα ήταν εκεί και όχι απών.
Αλλά επειδή όλα είναι δανεικά και η ρόδα γυρίζει, ο Άλκης, αφού σπάσει στο ντούβαρι τα μούτρα του και εγκαταλειφθεί και από τον Μητς, θα γυρίσει με κομμένα τα φτερά στους τέως φίλους, που θα τον συγχωρέσουν και θα του δώσουν την ευκαιρία να πάνε στην επόμενη μέρα… που τη βλέπουμε 8 χρόνια μετά.
Τα δύο παιδιά είναι σύζυγοι, έχουν και δυο παιδάκια πια. Δεν έχουν καμία σχέση με τα νεαρά πλάσματα που είχαμε συναντήσει. Ο Μητς, που θα παρουσιαστεί ξανά, θα τους θυμίσει για λίγο το παρελθόν που άφησαν πίσω, αλλά ως εκεί. Πλέον έχουν άλλους ρόλους, είναι επαγγελματίες, γονείς, ενήλικοι, πού χρόνος για μουσική και συγκροτήματα… Ο μόνος που έχει μείνει αγνός είναι ο Γιάννης, που, αφού έκανε το ταξίδι του κι είδε ότι στο παιχνίδι άλλοι βάζουν τους όρους, αποφάσισε να κρατήσει τις αξίες μέσα του και να προχωρήσει παρακάτω. Είναι ο μόνος που, στην τελευταία συνάντηση με τον Μητς, όταν γίνονται πολλές εξομολογήσεις, δεν θα του ευχηθεί καλή τύχη, αλλά να βρει εκείνο το κορίτσι που τον περιμένει να πάνε να δουν μαζί τη θάλασσα.
Ένα πολύ τρυφερό θέαμα, αυτή η παράσταση. Με όχημα τη μουσική, καταπιάνεται με τα όνειρα των νέων που δεν εκπληρώνονται και πώς όλα αυτά επηρεάζουν το μέλλον τους. Όλοι, ως νέοι, θέλαμε να αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά φυσικά δεν τα καταφέραμε. Δεν αισθανόμαστε ηττημένοι, απλά αναγκαστικά προσαρμοστήκαμε στο κοινωνικό φαίνεσθαι και κάνουμε στη γωνιτσα του καθένας, μακριά από τα μάτια όλων, αυτό που μας γεμίζει (ενίοτε, όπως εμείς εδώ, και για τα αυτιά άλλων!). Ευτυχώς, δεν γίναμε ποτέ σαν τον Μητς, που έχασε το όνειρό του και υιοθέτησε την ιδεολογία του Rock ‘n’ Roll, ως άλλοθι για τις παγαποντιές και τις διάφορες μηχανορραφίες του.
Ο Μητς είναι ένας λούμπεν ροκ χαρακτήρας, που αναμασά διάφορες ιστορίες, όπως ότι ήταν μάνατζερ σε διάφορους γνωστούς καλλιτέχνες (που “συμπτωματικά” όλοι δεν ζούσαν τις χρονικές περίοδοι που τους “είχε”!) και ζει παγιδευμένος σε έναν ψεύτικο κόσμο, εν γνώσει του, και, το χειρότερο όλων, ξέρει τι ψέμα πουλάει και πόσο κανεί… Κι όμως, συνεχίζει στην ίδια ατέρμονη διαδρομή. Είχαμε την ευτυχία σε αυτόν τον ρόλο να δούμε τον υπέροχο Ερρίκο Λίτση, που ήταν ο ιδανικός ερμηνευτής για το πρόσωπο αυτό. Του πιστώνω, στη μεγάλη εκτίμηση που ήδη του έχω, ότι επέλεξε να δούλεψει με τρία νέα παιδιά και να τα υποστηρίξει με όλο του το είναι.
Τα τρία νεαρά παιδιά, Γιάννης Διακάκης, Άλκης Μπακογιάννης, Αγγελική Νοέα ήταν απλά εξαιρετικά! Τοσο ταλαντούχα, τόσο καλοδουλεμένα και με μια πολύ ωραία διάθεση, και, δεδομένων των συνθηκών και της μικρής ομάδας που ήμασταν εκεί, ως θεατές, πραγματικά τους καταχαρήκαμε. Έβγαλαν από το κείμενο όλα τα στοιχεία των ηρώων τους και μας έβαλαν μέσα στην ιστορία και μας χάρισαν ένα πολύ ωραίο δίωρο ψυχαγωγίας.
Σκηνοθετικά, έχω κάμποσες ενστάσεις, πέραν αυτού που ανέφερα στην αρχή, και όλες καθαρά μουσικού περιεχομένου, που δεν μου κόλλαγαν αισθητικά με την ιδέα της παράστασης, χωρίς όμως να μου χαλάσουν και το βράδυ (π.χ. μπάντα χωρίς κιθάρα ή κάτι να δίνει ρυθμό δεν υφίσταται, από όσο νομίζω). Η παράσταση έχει πολύ καλή ροή, βγάζει πολύ συναίσθημα, οι ηθοποιοί της είναι όλοι τους με καλή γλώσσα και έχουν ωραία κίνηση, και δικαιωματικά ανήκει σε αυτές που με εκπλήξαν ευχάριστα φέτος. Ωραία ρούχα και έξυπνη σκηνογραφία, φώτα και μουσικές πολύ λειτουργικά αμφότερα.
Προσωπικά, θα ήθελα ένα διαφορετικό τέλος, να μην κερδίσει πάλι ο πιο δυνατός, να πιει όλο το πικρό ποτήρι και να πληρώσει τα λάθη του, αλλά δεν έγραψα εγώ το κείμενο, αλλα ο Βασίλης Κατσικονούρης, που τείνει να εξελιχτεί σε έναν από τους πολύ αγαπημένους μου Νεοέλληνες θεατρικούς συγγραφείς. Ηταν ένα πολύ ωραίο ταξίδι στα νιάτα μας, με αναφορές σε ανθρώπους και ήχους που ακόμη μιλάνε μέσα μας και δεν θα σταματήσουν ποτέ.
Είναι μια πολύ καλή παράσταση, που απευθύνεται σε όσους ψάχνουν να δουν κάτι να τους ζεστάνει την καρδιά. Είναι ένα ταξίδι σε εκείνα που αφήσαμε πίσω μας και μια αφορμή να αξιολογήσουμε, αν εδώ που είμαστε, φτάσαμε ως συμβιβασμένοι ή ως ηττημένοι (δεν αγαπώ την ήττα και γι’αυτό, όσο κι αν με πονάει, πολλές φορές θα επιλέξω τη συμβαση, με τη γνώση ότι κανένα κάστρο και κανένα σύστημα δεν πέφτει από μέσα…). Προτείνεται ανεπιφύλακτα σε όλους όσοι θέλουν να υποστηρίζουν καλές δουλειές από νέους καλλιτέχνες.
Περισσότερα εδώ.
Theodore a.k.a. Evil Chef, Μάρτιος 2020
