Είδαμε την παράσταση “Φωνάζω στον ουρανό με όλη μου την καρδιά” στη θεατρική σκηνή “Προσωρινός”

Λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος είχαμε κανονίσει να βρεθούμε στην νέα θεατρική σκηνή, που ακούει στο όνομα Προσωρινός. Από νωρίς αποστήθιζα την διαδρομή στην αχορτογράφητη για μένα περιοχή πίσω απο το Μέγαρο Μουσικής, για να καταφύγω στο δορυφόρο μέσω κινητού το βράδυ, έχοντας χαθεί κάπου στους πρόποδες του Λυκαβητού… Φτάσαμε κάποτε και με ευτυχία συνειδητοποίησαμε ότι είχαμε προλάβει!  

Ο χώρος είναι φτιαγμένος με πολύ μεράκι και το έμπειρο μάτι ξεχωρίζει το γεγονός πως έχει “πέσει” πολλή προσωπική δουλειά απο τους συντελεστές του – το λιτό περιβάλλον σού βγάζει κάτι ζεστό κι αγαπησιάρικο παράλληλα.

Μια παράσταση με 3 κορίτσια (2 πρωταγωνίστριες και μια αφηγήτρια που “δένει” τις 12 ιστορίες μεταξύ τους), με 22 διαφορετικούς ρόλους να περνάνε μπροστά απο τα μάτια σου. Μια διατριβή σε ρόλους εξουσίας – αγάπης – μίσους – εξάρτησης που όλοι κάποια στιγμή έχουμε περάσει. 2 πρόσωπα που αλλάζουν κουστούμια και προσωπικότητες και σε κάθε σκηνή σε ξαφνιάζουν υπέροχα.

Κοινός τόπος όλων των ηρωίδων ο ουρανός – σε αυτόν αφήνουν τις ευχές τους που όλες μοιάζουν…. ‘σε μια επόμενη ζωή να έχω εγώ την δύναμη για να της δείξω…’. Ο απόλυτος φαύλος κύκλος της ανθρωπότητας ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μας, αφού νομοτελειακά κάποιες ηρωίδες στην ροή του χρόνου θα βρεθούν στη θέση του “ισχυρού” και ενώ το φυσιολογικό θα ήταν, ενθυμούμενες τα όσα άσχημα βιώσαν απο την εξουσία άλλων, να μην ρίξουν κι άλλο νερό στο μύλο, αντιθέτως πράττουν το παράλογο και συνάμα τόσο καθημερινό της εκδίκησης για όσα περάσαν στο πρόσωπο αυτό που μπορούν να το κάνουν…

Μια παράσταση που, αν δεν κάτσεις να ψειρίσεις όσες ατέλειες μπορεί να έχει, και παρακολουθήσεις με προσοχή, θα σε προβληματίσει και όταν βρεθείς στο πεζοδρόμιο απέξω, θα σκέφτεσαι “μήπως τελικά δεν φταίνε πάντα οι άλλοι; έχω αναρωτηθει ειλικρινά πόσο ευθύνη έχω κι εγώ για όσα μου συμβαίνουν; και τελικά μήπως όλο αυτό περι σωτηρίας της ψυχής είναι μια μεγάλη μπούρδα, αφού διαχρονικά ο άνθρωπος περιστρέφεται γύρω απο τον ίδιο άξονα και κάνει με γεωμετρική ακρίβεια τα ίδια λάθη και αν ναι, τότε τι στα κομμάτια με κρατάει και θέλω να είμαι καλός;”

Δε θα πω τίποτα ούτε για σκηνοθεσίες, ούτε για ερμηνείες, αφού ούτε θεατρολόγος είμαι, ούτε κριτικός θεάτρου (τα είπαν άλλοι “ειδικοί” αλλού αυτά), μα θα μιλησω για κάτι που μου δημιούργησε αυτή η παράσταση. Έχοντας την τρέλα με την μουσική και τον ήχο γενικότερα κι αφού εδώ είμαστε ένα ραδιόφωνο (έτσι δλδ αποκαλούμαστε), συχνά στις παραστάσεις δεν βλέπω με τα μάτια αλλά με τα αυτιά…. Ακούω τους ηθοποιούς και προσπαθώ να καταλάβω, αν δεν μπορούσα να δω, μήπως οι φωνές τους και τα χρώματα θα μου έδιναν να καταλάβω τα νοήματα του έργου. Σε αυτή την παράσταση αυτό συμβαίνει! 3 υπέροχες φωνές που σε βοηθάνε να μπεις ακόμη πιο βαθιά στο έργο.

Συνοπτικά αν θα έπρεπε να πω κάτι, για μένα αυτή η παράσταση είναι απο τις πιο ιδιαίτερες που είδα φέτος. Ένα στοίχημα με πολλά ζητούμενα που περιμένεις να σε “παει ταμείο”, και την ώρα της εξαργύρωσης σου πληρώνει πολύ περισσότερα. Είναι απο αυτές τις όμορφες στιγμές που ευχαριστείς τον ουρανό που η τέχνη ακόμη λειτουργεί απο ορισμένους ως εκπαιδευτικό εργαλείο και φορέας αφύπνισης.