Είδαμε την παράσταση ‘Φλάι’ στο Θέατρο Αλκμήνη

Παρότι το θέατρο Αλκμήνη βρίσκεται στην παλιά γειτονιά μου, δεν είμαι τακτικός θαμώνας… όχι πως δεν μου αρέσουν οι παραγωγές που φιλοξενεί -το αντίθετο μάλιστα- απλά, τις μέρες που θέλω, πάντα θα προκύψει κάτι και θα πω “άσε την άλλη βδομάδα” and so the story goes, μέχρι που τελειώνει η παράσταση και μένω με το θέλω! Αυτήν την παράσταση την είδα μεταμεσονύχτια, μετά από μια υπερβολικά δύσκολη μέρα και, ενώ την ψιλοφοβόμουν, αποδείχτηκε πως ήταν βάλσαμο.

Έχεις μπροστά στα μάτια σου μια μύγα – ναι, μια μύγα! Μια μύγα με άποψη… που θα προτιμούσε να είχε γεννηθεί γάτα ή οδικό πουλί και να φιλοξενούνταν σε κάποιο σπίτι – όμως, η μύγα, σε σχέση με τα 2 προαναφερθέντα ζώα, είναι ελεύθερη, οπότε μια χαρά είναι ως μύγα…

Μπερδεύτηκες; Μια μύγα με υπαρξιακά ζητήματα; Μα είμαστε σοβαροί;

Κάπου εκεί μου μπήκε η έννοια πως κάτι με αυτή τη μύγα δεν πάει καλά… είναι όντως μύγα ή αυτό θέλει να μας πείσει πως είναι…;

Και το συμπαθές έντομο συνέχισε να διηγείται αυτά που είχε ζήσει – ζούσε κι οι εικόνες ήταν αρκετά οικείες με την πραγματική ζωή των ανθρώπων (όλοι μέσα στη “βρωμιά” ζούμε, απλώς δεν το γνωρίζουμε ή δεν το παραδεχόμαστε). Και εξακολουθούσε να βασανίζεται από τα διλήμματα ζωής και θανάτου, αφού, ως ζωύφιο, η ζωή του έχει μικρή σχετικά διάρκεια. 

Ώσπου, γύρισε ο διακόπτης και το έντομο απέκτησε την πραγματική του υλική μορφή και, με τη συνέχιση της αφήγησής του, αντιληφθήκαμε πως, ως μύγα, έβλεπε την αξία του, ως έμβυο ον, και τα όσα είχε περάσει μέχρι τότε, το είχαν σημαδέψει. Και σε μια τέτοια ρημαγμένη ψυχή, οι σκέψεις για το αύριο και την ανάταση, είναι εντελώς αστείες, ενώ οι άλλες για δραπέτευση από τα προβλήματα πολύ περισσότερο οικείες… μόνο που οι αποδράσεις κάποιες φορές είναι μόνιμες…

Την πρωταγωνίστρια (Λίλη Τσεσματζόγλου) δεν τη γνώριζα μέχρι εκείνη τη μέρα (πληροφορήθηκα μετά ότι έχει παίξει σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές που έκαναν επιτυχία, αλλά εγώ δεν πολυπαρακολουθώ) και μετά το πέρας της παράστασης στο φουαγιέ, έψαχνα λέξεις να της πω αυτά που πήρα από την ερμηνεία της – μη νομίσεις, ότι βρήκα – κάτι συνηθισμένα της είπα, δυστυχώς. Ήταν ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ!!!

Και η συγγραφέας (Στέλλα Ζαφειροπούλου) που έγραψε αυτό το κείμενο με εντυπωσίασε με την υπομονή της (δεν είναι λίγο να ακούς από διάφορους πώς θα ήταν καλύτερο το κείμενό σου και το όραμά σου για το έργο σου και να χαμογελάς – εγώ θα τους είχα κόψει την φόρα από την 3η πρόταση, γι’ αυτό αντιλαμβάνεσαι γιατί δεν έγινα συγγραφέας!). Το κείμενο είναι εξαιρετικό, χωρίς να κάνει πουθενά κοιλιά, παραστατικότατο και με πολύ ωραία Ελληνική γλώσσα.

Φυσικά, όλο αυτό βρήκε στην Πέπη Μοσχοβάκου (την οποία πέρυσι είχα δει, ως πρωταγωνίστρια, στο υπέροχο ‘Η κακομοίρα της Νάπολι‘, αλλά τότε που προσπαθούσα να θυμηθώ δεν….), που το σκηνοθέτησε, τον άνθρωπο που θα του έδινε πνοή. Πολύ ωραία καθοδήγηση, χωρίς υπερβολές και ‘ευκολάκια’ για να αποσπάσει τη προσοχή μας, ήταν αυτό που εγώ είδα (φυσικά οι πιο “ειδήμονες” είχαν τις παρατηρήσεις τους μετά, αλλά γιατί έχω την εντύπωση πως πάντα όλοι αυτοί θα βρούνε κάτι για να μετριάσουν τη χαρά του άλλου;).

Μην ξεχάσω την υπεροχη σκηνογραφία, τα ρούχα και τα φώτα που συνετέλεσαν κι όλα αυτά, μαζί με όσα προείπα, στο πολύ όμορφο αποτέλεσμα! 

Αξίζει να πάτε να το δείτε όσο παίζεται ακόμη (να δώσουν κι ακόμη μια παράταση, εκεί οι υπεύθυνοι). Θα παρακολουθήσετε κάτι διαφορετικό, θα πάρετε τροφή για σκέψη αρκετών ημερών και θα υποστηρίξετε την δουλειά όλων αυτών των ταλαντούχων ανθρώπων.

Υ.Γ. Αν η μητέρα μου με είχε ‘κάνει’ 1,70 με σχετικά μέτρια σε ύψος ποδαράκια, θα σκαρφάλωνα σα γατί στη θέση μου στην αίθουσα, γιατί να ανέβω ως άνθρωπος αδύνατον… (υποπτεύομαι πως οι θέσεις δίνονται ‘κόβοντας’ το μπόι του θεατή την ώρα που παίρνει το εισητήριό του!) – πολύ άβολα τα καθίσματα επίσης (δεν είμαστε όλοι small size!).

Περισσότερα για την παράσταση εδώ.