Είδαμε την παράσταση ‘Family Secrets’ στο Θέατρο Αλκμήνη

“Aνθρωπος χωρίς μυστικά, είναι σαν κήπος δίχως χώμα”.

Αυτό μου είπε κάποια στιγμή, σε πολύ μικρή ηλικία, η γιαγιά Χριστίνα, την περίοδο που μεγάλωνα μαζί της στο χωριό. Κατόπιν, παρακολουθώντας τη και ρωτώντας τη, κατάλαβα πως μέσα στις οικογένειες κρατάνε όλοι μυστικά, αν και καμιά φορά δεν είναι τόσο κρυφά όσο νομίζουν…

“Η μάνα ξέρει και δεν μιλάει για το καλό των παιδιώνε της και αν δεν ξέρει τότε δεν κάνει για μάνα!” τη θυμάμαι μεγαλύτερος να λέει κρυφά, ώστε να μην την ακούσω κι εγώ, στη μητέρα μου κάποια στιγμή.

Λίγο πριν φύγει από τη ζωή, την περιόδο που τη φιλοξενούσαμε, μου είπε ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να έχουν μυστικά και να λένε ψέματα, όταν αυτά τα δύο έχουν να κάνουν με τη ζωή τη δική τους, αλλά και των άλλων, κυριολεκτικά και μεταφορικά, και έφερνε ως παράδειγμα την περίπτωσή της που, αμελώντας επίτηδες την αγωγή της, έφτασε στο σημείο που ήταν…. “έπρεπε να τους το είχα πει ότι κουράστηκα και δεν θέλω να ζω άλλο έτσι, μάλλον θα στεναχωριόνταν λιγότερο απ’ όσο τώρα, όλοι, αν ήξεραν γιατί το έκανα…”.

Ο Αδάμ, ένας 46άρης σεναριογράφος σε τηλεοπτικές σειρές, μετά από μια επαγγελματική απόρριψη, αποφασίζει να επιστρέψει στο σπίτι της μητέρας του, που ζούσε πριν 3 χρόνια, για να ανασυγκροτηθεί, μένοντας μακριά από το αντικείμενο της δουλειάς του. Οι σχέσεις με τη μητέρα του είναι κάπως ιδιαίτερες και αυτό οφείλεται στον χαρακτήρα της Γκράτσια, που είναι αυθόρμητη και κυνική στις αντιδράσεις της. Συνταξιούχος δασκάλα, πλέον περνάει την ώρα της, παρακολουθώντας φανατικά τηλεόραση και αγαπημένη της σαπουνόπερα είναι η γνωστή και σε μας “Τόλμη και Γοητεία”.

Η αρχική της αντίδραση στην άφιξη του γιου της, είναι “πότε θα φύγεις;”. Δείχνει να την ενοχλεί που εισέβαλε στη ζωή της και της χάλασε την ηρεμία της. Από την άλλη, ο Αδάμ έχει επιστρέψει με ξεκάθαρη διάθεση να πάρει απαντήσεις σε κάποια ερωτήματα που τον βασανίζουν παιδιόθεν και δεν σκοπεύει να χαριστεί στη μητέρα του ό,τι κι αν του κάνει. Προτού όμως μπει σε αυτήν τη διαδικασία, η μητέρα τον αιφνιδιάζει, αποκαλύπτοντάς του ένα από τα μυστικά που ο ίδιος πίστευε πως κρατούσε επτασφράγιστο και η ίδια το γνώριζε και το είχε αποδεχτεί… Το σοκ αυτό, διαδέχεται μια μεγαλύτερη ανακάλυψη ενός μυστικού, που αφορά στην υγεία της μητέρας του και, κάπου εκεί, αποκρυσταλλώνονται πολλές συμπεριφορές της, οδηγώντας σε μια νέα πραγματικότητα, όπου δεν πρέπει να διαχειριστεί τις ιδιοτροπίες της, αλλά τον χρόνο που τους απομένει.

Γίνεται κομμάτι της καθημερινότητάς της, αναλαμβάνοντας τη φροντίδα της και συνοδεύοντάς τη στις ιατρικές επισκέψεις, και σταδιακά, αυτή η επικοινωνία που δημιουργείται, ανοίγει τη βεντάλια των εκατέρωθεν αποκαλύψεων, για μυστικά που υπήρχαν και παρέμειναν έτσι, μέχρι τώρα, στη λογική πως αυτό είναι το καλύτερο για όλους. Ο Αδαμ συνειδητοποιεί πως οι φόβοι της μητέρας του να μην την εγκαταλείψει κι αυτός, όπως όλοι οι άνδρες της ζωής της (ο πατέρας του και σύζυγός της), την οδήγησαν στο να φτιάξει μια συνθήκη ιδανική για αυτήν, εξαιρετικά όμως τραυματική για τον γιο της. Μαθαίνει πως δεν υπήρξε ποτέ αδιάφορος ο πατέρας του, μετά από τον χωρισμό με τη Γκράτσια, αλλά πως εκείνη δημιούργησε αυτήν την εικόνα, για τους δικούς της λόγους. Συνειδητοποιεί πως τα μυστικά που του κρατούσε όλον αυτόν τον καιρό και η συμπεριφορά της, δεν ήταν ένα καπρίτσιο, αλλά μια πράξη αγάπης και προστασίας εκείνης προς τον ίδιο, όπως την αντιλαμβανόταν η μητέρα του.

Αντιστοίχως, η Γκράτσια, ανακουφισμένη με τις εξελίξεις, αποφασίζει πως καλό θα ήταν να μην αφήσει πίσω, φεύγοντας, άλλα μυστικά και ψέματα και το επιτυγχάνει με τη βοήθεια του Αδάμ, κατακτώντας, λίγο πριν το τέλος, την εξιλέωση και τη λύτρωση.

Το Family Secrets, ο δημιουργός του, το χαρακτηρίζει ως μια μαύρη κωμωδία. Η αλήθεια είναι πως έχει ένα ιδιαίτερο χιούμορ που εκπορεύεται από τη Γκράτσια και τον τρόπο που αντιμετωπίζει τα πράγματα, και επικουρικά υποστηρίζεται από τον Αδάμ, ως αντίβαρο στις “δηλητηριώδεις” ειρωνείες της. Στον πυρήνα του, όμως, είναι ένα βαθιά συναισθηματικό έργο, μια κατάθεση αλήθειας για τον χρόνο που ποτέ δεν είναι αρκετός και τη σιωπή που δεν είναι πάντα χρυσός… Φωτίζει την ιδιαιτερότητα της σχέσης που υπάρχει ανάμεσα στις μητέρες και τους γιους, μεταφέροντας εύγλωττα μηνύματα για την αποδοχή και την ανάγκη να επικοινωνούμε με ειλικρίνεια, ως μέσο επούλωσης του όποιου τραύματος, αντί να προσποιούμαστε την ανυπαρξία του και να το γλείφουμε κρυφά, σαν σκύλοι, με την ελπίδα πως έτσι θα θεραπευτεί.

Σκηνοθετικά, ο Αλέξανδρος Λιακόπουλος επέλεξε να μείνει πιστός στο ύφος του κειμένου και να μην προσθέσει/αφαιρέσει τίποτα. Ισορροπεί ιδανικά το συναίσθημα με το χιούμορ, καταφέρνοντας να μην πέσει στην παγίδα της εύκολης συγκίνησης, στην κορύφωση της ιστορίας, καθοδηγώντας υποδειγματικά το δίδυμο των ηθοποιών του.

Η Μαίη Σεβαστοπούλου, στον ρόλο της Γκράτσια, κάνει ένα μεγάλο ταξίδι, από τη φαινομενικά σκληρή και δύστροπη μητέρα, στην ανθρώπινη και βαθιά πληγωμένη γυναίκα των τελευταίων σκηνών, μέσα από μια ερμηνεία διανθισμένη με σιωπές, βλέμματα, εκφράσεις και ένα σώμα που σταδιακά “λιώνει”, όσο επιδεινώνεται και η ασθένεια της ηρωίδας της.

Δίπλα της, ως Αδάμ, ο Γιώργης Κοντοπόδης πλάθει έναν ευάλωτο και αληθινό ήρωα, με ιδιαίτερες ευαισθησίες, που ζει σε μια συνθήκη ντροπής και αυτοαποκλεισμού, έχοντας κρατήσει μέσα του, πέρα από τα οποια μυστικά, και αρκετά βασανιστικά αναπάντητα ερώτηματα.

Οι δυο τους πείθουν, στον μέγιστο βαθμό, πως, όσο εξελίσσεται η ιστορία και φεύγουν οι σκιές του παρελθόντος, αναγεννώνται στην καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους, ακόμα κι αν αυτό συμβαίνει λίγο πριν το θάνατο της μητέρας…

Στο τέλος της παράστασης, η συγκίνηση περισσεύει, καθώς οι θεατές είτε είναι γονείς είτε είναι παιδιά, έχουν μπει σε μια κατάσταση που βλέπουν τη σχέση με τη μητέρα τους και αναγνωρίζουν τυχόν κοινούς τόπους, λάθη και παραλείψεις, εκείνα που έμειναν ανείπωτα για διάφορους λόγους… Οι πιο τολμηροί ίσως σε πρώτη ευκαιρία να εμπνευστούν και να αναζητήσουν την επώδυνη αλήθεια που θα τους πάει παρακάτω, άλλοι ίσως επιλέξουν την ασφάλεια της άγνοιας και της τακτοποιημένης ζωής που έχουν. Σε κάθε περίπτωση, όμως, το γεγονός ότι μια παράσταση μπορεί να τους έβαλε στη διαδικασία μια τέτοιας σκέψης, είναι σημάδι πως ο εκπαιδευτικός ρόλος του θεάτρου ακόμη είναι ζωντανός.

Περισσότερα εδώ.

Θοδωρής Κ., Φεβρουάριος 2026