play_arrow

keyboard_arrow_right

Listeners:

Top listeners:

skip_previous skip_next
00:00 00:00
chevron_left
volume_up
  • play_arrow

    Sin Radio Listen, don't just hear!

ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΗ

Είδαμε την παράσταση ‘Fame The Musical’ στο Christmas Theater

today14 Μαρτίου, 2024

Φόντο
share close

Το 1980, η ταινία “Fame” κέρδισε το κοινό, ακολουθώντας την ιστορία των μαθητών σε δημόσιο καλλιτεχνικό λύκειο στη Νέα Υόρκη. Η ταινία διεκδίκησε 4 Όσκαρ και κέρδισε δύο, συμπεριλαμβανομένου του Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού για το κομμάτι “Fame”. Δυο χρόνια αργότερα, το κανάλι NBC θα προχωρήσει σε συμφωνία με τη χορογράφο Debbie Allen, που θα ανάλαβει και τον ρόλο της καθηγήτριας χορού, Lydia Grant, να αναλάβει τη χορογραφία της ομότιτλης σειράς που ετοίμαζε. Στη χώρα μας, μέσω της τότε ΕΡΤ, έκανε πρεμιέρα την Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου 1982, στις 6.40 το απόγευμα, με τον τίτλο “Στον Πυρετό της Δόξας” και έγινε από τα πλέον δημοφιλή προγράμματα και ολοκλήρωσε τον κύκλο της ταυτόχρονα σχεδόν με το εξωτερικό, εν έτει 1987.

Έκτοτε, υπήρξαν δύο απόπειρες από κανάλια στις ΗΠΑ να γίνουν δύο remakes τη δεκαετία του ’90, που δεν μπορεί κάποιος να πει ότι τα κατάφεραν και πολύ καλά, ενώ το 1988 παρουσιάστηκε το ομότιτλο μιούζικαλ στη Νέα Υόρκη, βασισμένο αποκλειστικά στο σενάριο της αρχικής ταινίας. Το 2009, η MGM αποπειράθηκε να κάνει ένα reboot στο αρχικό φιλμ, προσαρμόζοντας στη σύγχρονη εποχή την ιστορία, που δεν έτυχε θερμής υποδοχής από κοινό και κριτικούς.

Στο Λονδίνο, το μιούζικαλ που έγραψε ο David De Silva, στηριζόμενος στην ταινία του 1980 και μπολιάζοντας αρκετά στοιχεία από το φιλμ του 2009, απέσπασε πολύ θετικές κριτικές και τρεις υποψηφιότητες για τα θεατρικά βραβεία Λόρενς Ολίβιε, ενώ έχει περιοδεύσει σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο.

Εμείς είχαμε τη χαρά να παρακολουθήσουμε, στο City Theater, μια παράσταση από μια ελληνική εταιρεία παραγωγής, που απέκτησε τα δικαιώματα για να την παρουσιάσει στη χώρα μας, με την “ιδιαιτερότητα” ότι πρωταγωνιστές είναι ηθοποιοί και χορευτές από το West End και η ομάδα των συντελεστών αποτελείται από Έλληνες και Άγγλους, με επικεφαλής τον Δημήτρη Μαλισσόβα (τα έχει πει αναλυτικά με την Έλενα ΕΔΩ).

Δεν δηλώνω φίλος των musical (εξαιρείται το Mama mia, που έχω δει, πέραν των δύο ταινιών, και όλες τις παραστάσεις που έχουν παιχτεί στην Αθήνα – στο Badminton την αγγλόφωνη περιοδεία και τις δύο ελληνικές version) και, όποτε θα παρακολουθήσω κάποιο, θα συντρέχουν πολύ ειδικοί λόγοι (γι’αυτό διαβάζετε μονίμως σχεδόν σχετικά κείμενα από την Έλενα που τα λατρεύει!). Για το Fame, ως γνήσιο τέκνο που μεγάλωσε στα 80s και η σειρά ήταν απλά λατρεμένη, αντιλαμβάνεστε τους λόγους.

Επιλέξαμε να πάμε Κυριακη μεσημέρι με το σκεπτικό πως θα ήταν μια ώρα που δεν θα συγκέντρωνε πολύ κόσμο και θα ήμασταν άνετα.

WRONG!!!

Φτάνοντας αρκετά νωρίτερα, διαπιστώσαμε μεγάλο αριθμό αυτοκινήτων στο parking, οπότε υποψιαστήκαμε πως είχαν κι άλλοι την ίδια “έμπνευση”. Για πολύ κακή μας τύχη, ήταν γονέοι που είχαν πάρει μαζί τα παιδιά τους, θεωρώντας πως το θέαμα προσφερόταν για πολύ μικρές ηλικίες, που δεν γνωρίζουν καν την αγγλική γλώσσα και είναι δύσκολο να παρακολουθήσουν μια παράσταση με πολλά στοιχεία από τη “σκληρή” ζωή των ενηλίκων. Το αποτέλεσμα αυτού, ήταν, εκεί που καθίσαμε, να αντιμετωπίζουμε μια κατάσταση παιδότοπου, όπου τα πιτσιρίκια δεν παρακολουθούσαν καν και φλυαρούσαν για οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί κάποιος, ακατάπαυστα, ή έπαιζαν με τα κινητά των γονιών τους (με πλήρη φωτεινότητα – μήπως ενοχλούσαν, ρωτάω εγώ;).

Ευτυχώς, μεταφερθήκαμε αλλού, μπροστά από κάτι σπουδαστες υποκριτικής, που το μόνο που έκαναν ήταν να βγάζουν επιφωνήματα επιδοκιμασίας σε “ερωτικές” σκηνές (φιλιά ήταν, μη φανταστείτε κάτι άλλο – θα ήθελα να ήμουν μύγα να ακούσω, σε τυχόν ερώτηση τέκνου για τα τεκταινόμενα επί σκηνής, τι απάντηση έδωσαν οι συνοδοί…).

Στα της παράστασης αποκλειστικά:

Σε δύο ώρες είναι πολύ δύσκολο να χωρέσεις τρία χρόνια καθημερινών σπουδών, δεδομένο αυτό. Το ξέρεις. Οπότε, λογικά, βλέπουμε ανθολογημένες σκηνές από την καθημερινότητα των σπουδαστών στη σχολή. Τα κομμάτια αυτά ήταν πάρα πολύ καλά σκηνοθετημένα και χορογραφημένα, και σε κάθε σκηνή καταλάβαινες πόσο ταλαντούχοι ήταν όλοι οι ηθοποιοί που επιλέχθηκαν για τη συγκεκριμένη παράσταση.

Δεν θα σου πω ότι ήταν απόλυτα τέλειοι σε όλα τους – μικρά παιδιά είναι οι περισσότεροι, θα γίνουν ακόμη καλύτεροι· άλλοι ήταν καλύτεροι φωνητικά, άλλοι κινησιολογικά.

Αυτός που μας κέρδισε όλους ήταν ο Christian Maynard, στον ρόλο του Tyrone, πραγματικά φοβερό ταλέντο ο νεαρός.

Μια μικρή απογοήτευση, φωνητικά, ήταν η πρωταγωνίστρια Rio Maye (Carmen), που δεν μπόρεσε να αποδώσει ικανοποιητικά το τραγούδι της παράστασης (δεν είπαμε να είναι Irene Cara – ιεροσυλία και μόνο που το σκέφτηκα), ενώ υποκριτικά ήταν υπέροχη.

Πολύ ωραία και με ρυθμό η σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαλισσόβα (δεν περιμέναμε κάτι άλλο, φυσικά) και σούπερ οι χορογραφίες του Θοδωρή Πανά, φανταστική η ορχήστρα που έπαιζε ζωντανά τη μουσική της παράστασης, εμπνευσμένο το σκηνικό δια χειρός Victor Berkan και Ελίνας Δράκου, όπως και τα κοστούμια των Δημήτρη Μαλισσόβα και Χαράς Μπαγκουράκη.

Αν μου άρεσε το Fame The Musical;

Θα ομολογήσω ότι ήταν ακριβώς όπως το περίμενα.

Μια καλοδουλεμένη παράσταση με αρκετούς ταλαντούχους συντελεστές πάνω και πίσω από τη σκηνή.

Με τις καλές και τις λιγότερο καλές στιγμές του, που επιτελεί στο ακέραιο τον σκοπό του.

Δύο ώρες καθαρόαιμης διασκέδασης με τραγούδι, χορό, ωραίες ερμηνείες, μια υπέροχη ορχήστρα, που σου γεμίζουν όμορφα τον χρόνο σου και σου προσφέρουν ένα πολύ ευχάριστο διάλειμμα από την καθημερινότητα.

Αν επιμένεις και ρωτάς, αν θα το θυμάμαι σε δύο χρόνια απο σήμερα, θα σου πω ειλικρινά πως σαν αναφορά σίγουρα, αλλά σαν συνολική αίσθηση θα έχω πολύ αποσπασματικές στιγμές, όπως από όλες τις παρόμοιες παραγωγές που δεν γίνονται για να μας μείνουν αξέχαστες.

Περάσαμε πολύ ωραία, διασκεδάσαμε με την ψυχή μας, το χαρήκαμε και την επόμενη πήγαμε με ανεβάσμενη διάθεση στο “κάτεργο” της εργασίας μας, τι άλλο δηλαδή να ζητήσουμε!

Υ.Γ. Τελειώνοντας η παράσταση, μείναμε λίγο πίσω, καθώς μιλάγαμε με τα παιδιά από τη σχολή, που προανέφερα, για να αποφύγουμε το μπουλούκι των οικογενειών που ξεχύνονταν με παροιμιώδη βοή κοπαδιού προς την έξοδο. Ανηφορίζοντας, παρατηρήσαμε με πολύ θλίψη, μια εικόνα που δεν ταιριάζει σε χώρο πολιτισμού – οι “επισκέπτες” είχαν χύσει ποπ κορν παντού (μα παντού, όμως!), είχαν παρατήσει τα ειδικά καθισματα για παιδάκια στο πάτωμα (θα ξεραινόταν το κουλό τους να το επιστρέψουν εκεί που το πήραν μπαίνοντας) και όλη η πλατεία θύμιζε βομβαρδισμένο τοπίο από το σκουπιδαριό, που είχαν δημιουργήσει όσοι βρισκόταν πριν λίγο εκεί· άδεια μπουκάλια, συσκευασίες από σνακ κι ό,τι άλλο διαθέτει το μπαρ και όχι μόνο (μέχρι ταπεράκι ξεχασμένο είδα…).

Εικόνες ντροπής και αρνητικό δείγμα για το τι παιδιά μεγαλώνουμε με αυτά τα παραδείγματα και ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΑΣΕΒΕΙΑ στο προσωπικό του χώρου, που έπρεπε να ξανακάνει επισκέψιμο τον χώρο για την επόμενη παράσταση (και να σκεφτείς ότι είναι γεμάτο με κάδους απορριμάτων το θέατρο…).

Ας καταλάβουμε επιτέλους πως οι εργαζόμενοι σε αυτά τα μέρη δεν είναι υπηρέτες μας και δεν πρέπει να θεωρούμε “υποχρέωσή τους” να έρχονται μετά από μας, για να καθαρίσουν την ανοησία και την έλλειψη παιδείας μας.

Περισσότερα εδώ.

Θοδωρής Κ., Μάρτιος 2024

Written by: Sin Radio

Sin Radio
0%