Είδαμε την παράσταση ‘Εύα και Νόρα’ στο Θέατρο Αλκμήνη
Η Εύα, παλιά ντίβα, που έχει επιλέξει να μην είναι στη δημοσιότητα και κάθεται σπίτι της, γκρινιάζοντας για διάφορα θέματα, βγάζοντας συμπεριφορές γεροντοκόρης. Και η Νόρα, δραστήρια, επαγγελματίας φωτογράφος, η νοικοκυρά του σπιτιού, αυτή που θα τρέξει να φροντίσει τα πάντα. Μια συγκατοίκηση δύο γυναικών, που είναι παράλληλα ζευγάρι και δε διαφέρει σε τίποτα από κάθε άλλη αντίστοιχη κατάσταση στην πόλη.
Ή μήπως διαφέρει; Είναι του ίδιου φύλου, θα φωνάξει κάποιος.
Ναι είναι, δεν κλείσαμε τα μάτια ώστε μόνο να ακούμε. Είναι ένα ομόφυλο ζευγάρι που μοιράζεται τα πάντα 10 συναπτά έτη. Αλλάζει κάτι στην ουσία του πράγματος; Βαρέθηκαν λίγοτερο ή περισσότερο ή καθόλου σε σχέση με εμάς τους “κανονικούς”, που ζούμε αντίστοιχα περίπου χρόνια κάτω απο το ίδιο ταβάνι, με τον/την σύντροφό μας; Ζηλεύουν-γκρινιάζουν-δουλεύουν-αισθάνονται διαφορετικά από τους υπόλοιπους; Απορίες που απαντήσεις δεν έχουν, φυσικά…
Η σχέση των δύο δοκιμάζεται, όταν ένα τρίτο άτομο μπαίνει στο σπίτι τους, με αρχικό σκοπό να προσφέρει μαθήματα χαλάρωσης στη Νόρα, μέσα από μια ασιατική τεχνική. Η αρχική διστακτικότητα της Εύας προς τη νεαρή κοπέλα και τους σκοπούς της, μεταστρέφεται σε θαυμασμό και η σχέση τους γίνεται αρκετά φιλική. Όλο αυτό δημιουργεί προστριβές μεταξύ των δύο συγκατοίκων και η σχέση δοκιμάζεται… η έλευση της μητέρας της Νόρας, στην πιο ακατάλληλη στιγμή και οι αποκαλύψεις που ακολουθούν διαμορφώνουν μια αποκρυσταλλωμένη κατάσταση, στην οποία θα ζήσουν οι ηρωίδες μας στο εξής.
Οι σχέσεις είναι ζόρικο πράγμα, το παραδεχόμαστε όλοι. Αν μια σχέση πηγαίνει και σε βάθος χρόνου, οφείλουν τα δύο μέρη της να έχουν μια ξεκάθαρη στάση και συμπεριφορά μεταξύ τους. Στην παράστασή μας, δεν θα πω ότι αυτό συμβαίνει· το αντίθετο μάλλον. Υπάρχουν θεματάκια και στα δύο πρόσωπα, που ζουν παρασκηνιακά όλον τον καιρό και κάποια στιγμή θα βγούνε φόρα παρτίδα. Είναι υποκριτικό να ψέγεις τον/την σύντροφό σου για κρυπτολαγνεία, την ίδια στιγμή που κι εσύ δεν είσαι και ο πλέον ειλικρινής του κόσμου. Είναι παράλογο να φοβάσαι να χάσεις κάποιον και αντί να πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου, να κάθεσαι ολημερίς στη ραστώνη σου και να ψάχνεις πληροφορίες για τον θαυμαστό κόσμο των μυρμηγκιών… Είναι δείγμα δειλίας να ξέρεις τι φταίει και να το σπρώχνεις κάτω από το χαλάκι – κάποια μέρα θα ανοίξει η πόρτα και ό,τι έχει από κάτω του χαλακίου, θα έρθουν πάνω σου – κι αν είναι και πολυκαιρισμένα, θα έχουν και μια εσάνς σάπιου ξερού φύλλου…
Έτσι κι εδώ ανοίγει η πόρτα και μπαίνει μέσα το τρίτο πρόσωπο, μια κοτρώνα πέφτει στη λιμνούλα, που έμοιαζε με χαλικάκι στην αρχή, και, πέρα από το μούσκεμα, φέρνει τα πάνω κάτω. Η αθωότητα μπερδεύεται με το παιχνίδι και τον θαυμασμό, τα μηνύματα που εκπέμπονται έχουν λάθος κωδικοποίηση, άρα θα ληφθούν και λάθος, και η από μηχανής Θεός που θα δώσει τη λύση, είναι μια Ελληνίδα μάνα, που γνωρίζει και δεν παραδέχεται, και χρησιμοποιεί τα γνωστά και χιλιοειπωμένα όπλα, π.χ. “τι θα πω στον πατέρα σου;”. Στο μεταίχμιο του μένω-φεύγω, οι ηρωίδες θα ζυγίσουν ξανά αυτό που έχουν και γνωρίζουν, θα αντιληφθούν την αξία των καταστάσεων και θα καθορίσουν τα σημαντικά και τα ασήμαντα.
Η Θεόδωρα Σιάρκου δίνει μια καταπληκτική ερμηνεία ως Εύα, την πρώην τραγουδίστρια που άπαντες είχαν ερωτευτεί στις δόξες της και πλέον ψάχνει μες τις ανασφάλειές της, λόγω ηλικίας και μη καριέρας, την επόμενή της μέρα στον κόσμο και στη σχέση της με τη Νόρα. Είναι στιγμές στην παράσταση που θες να της φωνάξεις “κινητοποιήσου λίγο· ακόμη ζωντανός άνθρωπος είσαι!”. Πολύ δυνατό σημείο που ξεχώρισα, η ενότητα που αλλάζει διάθεση, λόγω του τρίτου προσώπου, και συμπεριφορά, και το πώς “προσγειώνεται” στην αλήθεια λίγο αργότερα.
Η Αννίτα Κούλη είναι η Νόρα, ένα πλάσμα που δείχνει πολύ δυναμικό και συνάμα παγιδευμένο σε κάποια προσωπικά ζητήματα. Είναι ο άνθρωπος που έχει μπει σε μια κατάσταση ξένη προς σε αυτήν, με συνειδητή απόφαση, όμως, και η αδυναμία να το υπερασπιστεί ολοκληρωτικά στον εαυτό της και εν συνεχεία στο περιβάλλον της, διαμορφώνει μια ιδιόμορφη ψυχοσύνθεση, που οι όποιες παθογένειες μια πολύχρονης σχέσης παραμορφώνονται μέσα από αυτό το πρίσμα. Είναι, όμως, κι αυτή που θα κάνει το βήμα εμπρός και με την αυτοπεποίθησή της θα παρασύρει και την Εύα. Πραγματικά υπέροχη.
Η Ελεονώρα Αντωνιάδου ήταν πολύ καλή ως ο τρίτος άνθρωπος – ορισμένες φορές εξοργιστικά καλή. Τρεις τουλάχιστον φορές είπα μέσα μου “κοίτα τώρα τι κάνει το π00τ@ν! και θέλει να μας πείσει ότι δεν το κάνει επίτηδες” και παράλληλα να θέλω να την ξεμαλλιάσω. Μου άφησε την απορία, αν όντως έπαιζε, χωρίς να έχει γνώση τι κάνει ή ήταν συνειδητή η στάση της, με τη σημείωση ότι αυτή ίσως έψαχνε την “εμπειρία” κι όχι κάτι μόνιμο…
Τέλος, η Σοφία Αδαμίδου, που έχει κάνει και τη δραματουργική επεξεργασία, υπηρέτησε τον μικρό, αλλά κομβικό ρόλο της μαμάς της Νόρας – μια αθάνατη μάνα που όλοι έχουμε σπίτι και αγαπάμε. Πολυτάλαντη η κα Αδαμίδου τελικά!
– Πώς επιτρέπεις σε μια ξένη να σου καθορίζει τη ζωή;
– Δεν είναι ξένη! Είναι… σημαντική.
Ο διάλογος αυτός είναι η ψυχή του έργου και το πιο σημαντικό μήνυμα, πως πρέπει να γνωρίζουμε αυτά που αξίζουν και να τα υπερασπιζόμαστε. Το σχήμα του ζευγαριού, που αποτελείται από δύο κορίτσια, βοηθάει στην προσπάθεια που γίνεται να αποδεχτεί μεγαλύτερο ακόμη μέρος της κοινωνίας, τη διαφορετικότητα κάποιων που ζουν δίπλα και γύρω μας. Δεν ξέρω αν θα είχε την ίδια ανταπόκριση από το κοινό, το ίδιο έργο με δύο αγόρια, καθώς, στην ελληνική κοινωνία, οι ομόφυλες σχέσεις μεταξύ κοριτσιών προκαλούν μικρότερες δονήσεις από τις αντίστοιχες των αγοριών (πατριαρχικά κατάλοιπα και όχι μόνο….).
Σκηνοθετικά, ο Γιάννης Διαμαντόπουλος άφησε το έργο να κυλίσει αβίαστα και κράτησε έναν ωραίο ρυθμό στην παράσταση, με αληθινές καταστάσεις και χωρίς δραματικές ακρότητες. Κορυφώνει την κατάλληλη στιγμή τη δράση και αποφεύγει στο τέλος να σου πει κάτι άμεσα, αλλά σε αφήνει να το δουλέψεις εσύ. Ευτυχής που όλοι οι συνεργάτες του στα τεχνικά κομμάτια έκαναν πολύ ωραία δουλειά, όπως και οι υπεύθυνοι για το σκηνικό και τα ρούχα (ναι, είδαμε ανθρώπους, όπως κυκλοφορούμε κι εμείς μέσα στο σπίτι μας).
Είναι μια παράσταση που ξεφεύγει από τη λογική της κλειδαρότρυπας, γιατί σου ανοίγει ολόκληρη την πόρτα και σε βάζει μέσα στο δωμάτιο. Κι εκεί αντιλαμβάνεσαι πως κάτι από όλο αυτό κάπου ίσως το έχεις ξαναζήσει, όχι με ηθοποιούς σε μια σκηνή, αλλά με σένα πρωταγωνιστή. Δεν σε βάζει στη διαδικασία της νουθεσίας ή της υποχρεωτικής κατήχησης· γνωρίζεις, πηγαίνοντας, τι θα δεις, οπότε τα επιπλέον είναι περιττά. Είναι κάτι αληθινό και όχι αληθοφανές κι αυτό πιστεύω ότι κρατάω από την παράσταση, μαζί με το μήνυμα ότι όλες οι σχέσεις, ανεξαρτήτως ποιοι τις αποτελούν, είχαν, έχουν και θα έχουν πολλά κοινά προβλήματα, οπότε αυτό πρέπει να κρατάμε και όχι τα πρόσωπα ή τα σύμβολα. Για τους ανοιχτόμυαλους της πόλης, προτείνεται ανεπιφύλακτα.
Υ.Γ. Τι ωραία που θα ήταν να είχαμε μια πρωταγωνίστρια από τη λευκή φυλή και μία από μια άλλη οποιαδήποτε – διαλέξτε εσείς… μπορώ να φανταστώ το σοκ και το δέος των θεατών των πρώτων παραστάσεων, αλλά και το πόσο περισσοτερα υπέροχα μηνύματα θα έδινε στον κόσμο!
Περισσότερα εδώ.
Theodore a.k.a. Evil Chef, Ιανουάριος 2020
