Είδαμε την παράσταση ‘Ερωμένες στον Καμβά’ στο Τρένο στο Ρουφ
Το Τρένο στο Ρουφ είναι σε μια απόσταση 4 λεπτών με το αυτοκίνητο από το σπίτι μου… δεν είχα πάει ποτέ ξανά, πριν τη συγκεκριμένη μέρα… ναι, το ξέρω και το αναγνωρίζω πως είμαι για πολλά σχολιανά, αλλά προσπαθώ να επανορθώνω σιγά-σιγά!
Επίσης, αν μου έλεγες να πάω να δω μια παράσταση που θεματολογία της έχει τη σχέση 2 γυναικών – τα τρίτα πρόσωπα – με 2 διάσημους ζωγράφους και όλο αυτό το ιδιόμορφο πλέγμα, πριν κάποια χρόνια, θα σε κοιτούσα 2 φορές να δω μήπως είσαι άρρωστος. Τώρα θέλω να πάω να ξαναδώ αυτήν την παράσταση (γερνάω και αποκτάω αισθητική πιθανόν)!
Οι 2 ηρωίδες, όπως προείπα, είναι το τρίτο πρόσωπο, η ερωμένη, αυτή που θέλει να παραμυθιάζεται πως για χάρη της θα αφήσει ο καλός της την ‘πρώτη’ κι ίσως να πάρει αυτή τη θέση της (αλλά τότε δε θα είναι ερωμένη κι όλη η μαγεία θα χαθεί…). Οι 2 αυτές ηρωίδες αποτυπώθηκαν στους πίνακες των ζωγράφων που είχαν σχέσεις, κερδίζοντας μια θέση στην αιωνιότητα (δόξα δλδ, γιατί τα λεφτά από τις πωλήσεις τα πήραν οι ‘νόμιμες’ ).
Τις 2 αυτές σχέσεις παρουσιάζει η πάρασταση μέσα από τα μάτια των 2 γυναικών, που γνώριζαν το ρόλο τους και τον αποδεχτήκαν(;). Η τέχνη μπλέκει με τον έρωτα και οι Ραφαήλ και Μοντιλιάνι βρίσκουν τις μούσες τους στις ερωτικές “παράνομες’ συντρόφους τους. Αλλά ποιες είναι οι 2 γυναίκες πίσω από τη μπογιά; Τι μπορεί να αισθάνονταν; Τι περίμεναν από όσα ζούσαν; Υπήρξε ‘προδοσία’ στις σχέσεις αυτές κι αν ναι, πως τη διαχείριστηκαν;
Κάποια από τα πολλά ερωτήματα που πραγματεύεται η πάρασταση είναι αυτά. Με την βοήθεια των ηθοποιών, ξύνουμε κι εμείς τον καμβά κι ανακαλύπτουμε ότι πίσω από τα άθανατα αυτά πρόσωπα βρίσκονται 2 γυναίκες σαν κι αυτές που ζουν δίπλα μας. Τι κι αν έζησαν στην Αναγέννηση ή στις αρχές του 19ου αιώνα; Δεν αλλάζει η ιστορία της ερωμένης…
Η Φορναρίνα κι η Ζαν Εμπιτέρν ζωντανεύουν μέσα στα σώματα της Ασπασίας Κοκόση και της Σοφίας Καψούρου και για 90 σχεδόν λεπτά αισθάνεσαι πως ζεις τα γεγονότα την ώρα που πραγματικά συμβαίνουν! Βιώνεις αυτές τις σχέσεις εξουσίας των ζωγράφων με τις μούσες τους και ματώνεις μαζί τους, όταν επέρχεται η άνανδρη προδοσία και η κατάρρευση όσων όμορφων μέχρι τότε είχαν χτιστεί.
Οι 2 πρωταγωνίστριες είναι απλά εξαιρετικές σε αυτό που κάνουν! Η δε Σοφία Καψούρου είναι κι η συγγραφέας του κειμένου της παράστασης, που είναι από τα ωραιότερα που προσωπικά έχω δει να παίρνει θεατρική σάρκα, από νέους δημιουργούς. Φυσικά, αν έλειπε ο σκηνοθέτης της παράστασης, ο Παναγιώτης Παναγόπουλος, δεν θα υπήρχε τίποτα από αυτά. Μου άρεσε πολύ η σκηνοθετική του παρέμβαση να τοποθετήσει 3 φοιτήτριες Σχολής εικαστικών μέσα στην παράσταση και να σχεδίαζουν κομμάτια από την πλοκή που αφηγούνται οι 2 πρωταγωνίστριες, υποδηλώνοντας, μέσω αυτών και των δημιουργιών, την παρουσία των ‘απόντων’ ανδρών της ιστορίας (σαν να βρίσκονται κάπου εκεί στις σκιές και να ζωγραφίζουν και εμείς να βλέπουμε μόνο τα έργα τους).
Θα ήταν αγένεια να μην αναφερθώ στον πολύ καλό φωτισμό και τα παιχνίδια με το φως που έντυσαν την παράσταση κι έκαναν το μικρό βαγόνι να μοιάζει με τα μεγάλα ατελιέ των ζωγράφων. Ο χώρος παρότι μας φάνηκε μικρός, αποδείχτηκε θαυματουργός και ιδανικός για το ταξίδι που μας επιφύλαξε η παράσταση!
Εγώ το δήλωσα πως θα επιδιώξω – αν μου επιτρέψει το προγραμμά μου – να το ξαναδώ οπωσδήποτε μέχρι να τελείωσουν οι παραστάσεις (δώστε καλέ μια παράταση να προλάβω!) και το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους, είτε σας εμπνέει η τέχνη κι οι ανθρώπινες ιστορίες πίσω από αυτήν, είτε όχι, είτε είστε αγοράκι ή κοριτσάκι (βλέπετε ευχάριστα κι απο τα 2 φύλα) – θα το ρουφήξετε μέχρι τελευταίας σταγόνας και θα ζητάτε κι άλλο!
Περισσότερα για την παράσταση εδώ.
*Στη φωτογραφική σύνθεση ο «καταραμένος» ζωγράφος Αμεντέο Μοντιλιάνι και η ερωμένη και μοντέλο του, Ζαν Εμπιτέρν.
**Στο σκίτσο απεικονίζεται ο Gabriele D’ Annunzio από την Elissavet Papadhmhtriou Haza (Νοέμβριος 2015)
