Είδαμε την παράσταση ‘Ένας καταπληκτικός καταθλιπτικός’ στο Θέατρο Άλφα/Ληναίος-Φωτίου
Ο Ευτύχης είναι ένας απίστευτα δημοφιλής life coach. Ο Ευτύχης τα έχει όλα!
Φήμη, χρήματα, ένα φοβερό σπίτι, αναγνωρισιμότητα, κόσμο που τον λατρεύει σαν επίγειο Θεό, γράφει βιβλία που ξεπουλάνε και έχει πελατεία που δεν τελειώνει ποτέ.
Με μια λέξη, δικαιολογεί το όνομά του – όμως, γιατί δεν είναι ευτυχισμένος;
Παραμονές Χριστουγέννων, και μέσα στο εορταστικό κλίμα, αποφασίζει πως δεν έχει κανένα νόημα να ζει πλέον.
Τι φταίει;
Μια γυναίκα, και συγκεκριμένα η επί χρόνια σχέση του, που τον παράτησε στα κρύα του λουτρού και πήγε και παντρεύτηκε έναν εντελώς σιχαμένο τύπο, που ο Ευτύχης δεν αντέχει ούτε το ονόμά του να πει.
Τι παραπάνω έχει αυτός από εκείνον, τον υπερεπιτυχημένο, τον περιζήτητο, και τον προτίμησε το κορίτσι;
Έχει δοκιμάσει διάφορες εκδοχές αυτοκτονίας, όμως κάποιος συνεχίζει να του κάνει πλάκα και να τον βασανίζει, αφού όλες αποτυγχάνουν και αυτός είναι ακόμη ζωντανός. Για ποιον λόγο του συμβαίνει αυτό, αφού δεν έχει κάποιον ουσιαστικό λόγο να ζει;
Μέσα σε όλη τη φρίκη που περνάει, έχει στο κεφάλι του και την Άννα – πελάτισσα και γειτόνισσα, που έχει πάθει μια προσωρινή κώφωση, λόγω ενός φαρμάκου και, εξαιτίας αυτού, της έχουν βγει στην επιφάνεια όλες οι ανασφάλειές της και αισθάνεται άνετα, όταν του μιλάει. Έτσι, ξανακούει για πολλοστή φορα τις ιστορίες και τους καημούς της, αισιοδοξώντας πως, όταν επιτέλους θα την ξεφορτωθεί, θα καταφέρει επιτέλους να αυτοκτονήσει.
Αμ δε!
Ενώ ξεφορτώνεται την Άννα κάποτε, στο σπίτι εισβάλλει, ορμώμενος από την Αθήνα, ο Φοίβος, ο αδερφός του, που έχουν χρόνια να μιλήσουν, παρέα με την κοπέλα του, τη Ζωή.
Ο Φοίβος… ασφαλιστής και αριβίστας, τύπος που του αρέσει η καλοπέραση και έχει μια έφεση στο εύκολο κέρδος και τον τζόγο. Δείχνει πως έχει την άνεσή του και πως τα πράγματα του έχουν πάει καλά, από την τελευταία φορά που συναντήθηκαν, αλλά προς τι αυτή η επίσκεψη;
Και η Ζωή, λίγο απόμακρη δεν είναι για κοπέλα του;
Κι όσο σκέφτεται όλα αυτά, το ζευγάρι ανακαλύπτει διάφορα “αυτοκτονικά” σύνεργα και ο Ευτύχης αναγκάζεται να προσπαθεί να τους πείσει για το αντίθετο και φτάνει στο σημείο να παρουσιάσει ως κοπέλα του την Άννα.
Όμως, υπάρχει κοινό παρελθόν Άννας και Φοίβου, που “ζωντανεύει” μετά τη συνάντησή τους, ενώ ταυτόχρονα ο έρωτας ξαναχτυπά την πόρτα του Ευτύχη, με τη μορφή της Ζωής.
Σε όλο αυτό το μπέρδεμα, ο Ευτύχης μάς συστήνει και τον έτερο αδερφό του, τον Θανασάκη, που έχει καθηλωθεί από μικρός σε αναπηρική πολυθρόνα και ο ίδιος, μετά τον θάνατο των δικών τους, έχει αναλάβει τη φροντίδα του. Ο μικρός αδερφός τους βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση μετά από ένα επικίνδυνο παιχνίδι με τα αδέρφια του και ο Ευτύχης αισθάνεται ενοχές για ό,τι του συνέβη, ενώ, όπως θα αποκαλυφθεί στην εξέλιξη, υπαίτιος ήταν ο Φοίβος, που φόρτωσε στον μεγαλόψυχο αδερφό το βάρος…
Ο Φοίβος δεν έχει αλλάξει καθόλου από τότε και δεν είναι επιτυχημένος ούτε κατά διάνοια, αλλά αντιθέτως καταχρεωμένος και τον κυνηγούν για τα χρέη του· γι’αυτό κρύβεται στην Πάτρα και ψάχνει τρόπους να πουληθεί το πατρικό τους (δηλαδή το σπίτι που ανακαίνισε και ζει ο Ευτύχης), ώστε να πληρώσει αυτούς που χρωστάει – βασικά, δεν θέλει να το πουλήσει, κορόιδο ψάχνει να του αρπάξει μια βαρβάτη προκαταβολή και μετά, μην τον είδατε! Όλα αυτα φυσικά, στέφονται από την απόλυτη αποτυχία και ξεμένει με τις απειλές και την Άννα που θέλει να τον βοηθήσει, αλλά δεν μπορεί.
Από την άλλη, ο Ευτύχης έχει βρει το νόημα της ζωής και δεν σκέφτεται να πεθάνει, αλλά το πώς θα κερδίζει κάτι από την κάθε μέρα, χωρίς να αισθάνεται μειονεκτικά, όταν κάτι δεν του πηγαίνει όπως θα ήθελε. Έτσι, όταν τα απρόοπτα θα παρουσιαστούν και του διαμορφώσουν νέες συνθήκες και παράλληλα του αποκαλύψουν την αλήθεια για πολλά που συνέβαιναν, αλλά δεν γνώριζε, δεν θα χαθεί ξανά μέσα στην απαισιοδοξία και το παράπονο. Αυτήν τη φορα ξέρει ότι πρέπει να προσπαθήσει για να κερδίσει την ευτυχία, χωρίς μεμψιμοιρίες και γκρίνιες, αλλά με θάρρος και θέληση για ζωή!
Μια πικρή κωμωδία, που θυμίζει σενάρια του Γούντυ Άλεν, η παράσταση που παρακολουθήσαμε στο Θέατρο Αλφα.
Πολλές σύγχρονες συνθήκες μπερδεύονται με παρεξηγήσεις και απίθανες ατάκες, δημιουργώντας στιγμές που το κοινό γελάει με την καρδιά του. Δεν λείπουν, όμως, και μηνύματα, όπως αυτό του σεβασμού και της συμπερίληψης για τον συνάνθρωπο που δεν έχει τις ίδιες ευκαιρίες με εμάς, γιατί βρίσκεται σε μια “εξαρτώμενη” κατάσταση φροντίδας, ή της επαγρύπνησης για τυχόν “αετονύχηδες”, που μπορεί να βρίσκονται πολύ πιο κοντά μας απ’ όσο φανταζόμαστε και δεν επιδιώκουν πάντα το καλό μας…
Φυσικά, το υπέρτατο μήνυμα της παράστασης είναι αυτό υπέρ της ζωής, που πρέπει να την αντιμετωπίζουμε, όχι ως αγγαρεία και να δυσανασχετούμε με το παραμικρό, αλλά ως το υπέρτατο δώρο. Ο Αντώνης Καλομοιράκης, στο νέο του έργο, τολμάει να μιλήσει με θάρρος για την ψυχική υγεία, που δοκιμάζεται για πολλούς συνανθρώπους μας, εξαιτίας διαφόρων δύσκολων καταστάσεων, και όχι μόνο, και το κάνει με πολύ όμορφο τρόπο, περνώντας στον θεατή τα μηνύματα, ενώ παράλληλα του προσφέρει τη δυνατότητα να γελάσει στις κωμικές στιγμές του έργου. Η Έφη Δράκου, που σκηνοθετεί, κατάφερε να το αναδείξει και ταυτόχρονα να πάρει από τους ηθοποιούς τον καλύτερό τους εαυτό, αξιοποιώντας όλες τις δυνατότητές τους.
Επί σκηνής, κυριαρχεί ο Αντώνης Καλομοιράκης, στον ρόλο του νευρώδους Ευτύχη, που δίνει, για ακόμη μια φορά, μια γνήσια κωμική ερμηνεία, που τη συνδυάζει με συναίσθημα, δημιουργώντας έναν αληθινά καταθλιπτικό ήρωα, που δεν προκαλεί λύπηση, αλλά είναι πολύ γήινος και ανθρώπινος, και γοητεύει το κοινό. Δίπλα του, η Εύη Κολιούλη ενσαρκώνει την Άννα, τη μόνιμη πηγή γέλιου και παρεξηγήσεων, που πηγάζουν από τον χαρακτήρα και το αυτοάνοσό της! Η Τερέζα Καζιτόρη, στον ρόλο της Ζωής, φέρνει την ανατροπή και δίνει το αισιόδοξο μήνυμα του έργου, σε μια επίσης πολύ καλή ερμηνεία ξανά και ο Ορέστης Τουλιάτος, ως Φοίβος, μας χάρισε το πιο χαρακτηριστικό λαμόγιο που έχουμε δει στο θέατρο τα τελευταία χρόνια. Τελευταίος, ο Βασίλης Θελούρας, στον ρόλο του Θανασάκη, μιλάει με τις σιωπές του και συγκινεί βαθύτατα στην τελική σκηνή του έργου (no spoilers!). Πολύ όμορφο το διαμέρισμα του Ευτύχη, δια χειρός Αλέξανδρου Κλωτσοτήρα, και τα κοστούμια της Μαρίας Καββαδία, απολύτως ταιριαστά.
Επιτέλους και μια παράσταση που θίγει τη θετική τοξικότητα των ημερών – αυτό που από παντού ακούς ότι πρέπει να δείχνεις πως τα πάντα πάνε καλά και να θάβεις τα αρνητικά που τυχαίνουν, αντί να τα αντιμετωπίζεις. Ο Ευτύχης, ακολουθώντας αυτά που “πουλούσε”, κατάφερε να θαφτεί στα μικροπροβλήματά του και να σκέφτεται αρνητικά και, για καλή του τύχη, κατάφερε να ξεφύγει από τη μαύρη τρύπα που καραδοκούσε να τον ρουφήξει.
Οι λύσεις βρίσκονται πάντα στην ισορροπία των συναισθημάτων και την επεξεργασία τους, σε συνάρτηση με την αποδοχή της αλήθειας και τη αντιμετώπιση των “στραβών”. Όλα αυτά τα μηνύματα, με καλές ερμηνείες, αρκετές στιγμές γέλιου και συγκίνησης, προσφέρει ο ‘Ένας καταπληκτικός καταθλιπτικός’ και είναι εγγύηση ότι, αποχωρώντας από το θέατρο, θα νιώθετε πολύ ευτυχείς που επιλέξατε να τον παρακολουθήσετε (όπως κι εμείς!).
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Ιανουάριος 2025
