Είδαμε την παράσταση ‘Ένα εξοχικό παρακαλώ’ στο Θέατρο Αθηνά

Σε έχει καλέσει ο δικηγόρος σου για μια σημαντική σου υπόθεση και θες, φεύγοντας από εκεί, να πας κάπου να ηρεμήσεις. Να πας να πλακωθείς στα ξύδια από τις 21.00 δε λέει, οπότε ή θέατρο θα πας ή κινηματογράφο, για κάτι ελαφρύ, π.χ. μια καλή κωμωδία. Κινηματογράφος στον Πανελλήνιο (εκεί κοντά βρισκόμουν) δεν υπάρχει ούτε για δείγμα, οπότε η ασφαλής επιλογή ήταν το θέατρο Αθηνά.

‘Ένα εξοχικό παρακαλώ’, κωμωδία που είχαμε ακούσει πολύ καλά λόγια και είχαμε διαβάσει κι άλλα τόσα, επιλογή που σε πρώτη ανάγνωση δεν μας πολυέπειθε, για να είμαι ειλικρινής, αλλά ήταν η ιδανικότερη για την ημέρα και την ώρα. Κι όμως, περάσαμε δύο και κάτι ωρίτσες ανέλπιστα πολύ καλά! Δεν θα πω ότι είναι η αρτιότερη παράσταση του κόσμου, αλλά έχει τη δομή της, αρκετά καλό κείμενο, καλές ερμηνείες και -πολύ σημαντικό- δείχνει πως σέβεται αυτούς που την προτιμούν.

Η ιστορία απλή… ένα ζευγάρι σε διάσταση, αποφασίζει να πουλήσει το σπίτι στο χωριό. Ένα Σαββατόκυριακο που η σύζυγος βρίσκεται εκεί για να τελειώσει την αγοραπωλησία, με τον μεσίτη -νυν σύντροφο- καταφθάνει κι ο -προσεχώς τεως- σύζυγος με ξανθιά νεαρή κυρία που δεν την λες και πρώτο μυαλό, για ένα ειδυλλιακό διήμερο. Έλα που στο σπίτι φτάνει κι η 18χρονη κόρη του ζευγαριού, που έχει ένα μικρό μπλέξιμο με τον μεσίτη (ναι, αυτόν που τα έχει με την μαμα!) και ένας πρώην φίλος της, ντόπιο φυντάνι, με πάρε-δώσε με τον νόμο, που έχει στα χέρια του τη λύση που ψάχνει η οικογένεια για να μην πουληθεί το σπίτι, με τη μορφή μιας βαλίτσας γεμάτης λεφτά (πες μου τώρα πως δεν φαντάζεσαι πού τα εχει βρει….), που ‘ζαχαρώνουν’ σταδιακά όλοι, για τους δικούς του λόγους ο καθένας. Σε αυτό το μπλέξιμο, ενσωματώστε και τον Ελληνοαμερικανό, βαθιά θρησκευόμενο, μεγιστάνα, έμπορο βοοειδών, που θέλει να αγοράσει το σπίτι, ο οποίος κουβαλάει μια άκρως ‘γοητευτική’ ως προσωπικότητα μητέρα και τα μπερδέματα κι οι τρελές καταστάσεις έρχονται με ασταμάτητο ρυθμό.

Το φινάλε του έργου, ενώ δείχνει ευτυχές και έχεις την αίσθηση ότι όλα μπήκαν σε μια ωραία σειρά, έρχεται το απρόσμενο γεγονός να ανοίξει έναν νέο γύρο ακόμη πιο τρελών καταστάσεων, που δεν βλέπουμε, αλλά ευκόλως υποψιαζόμαστε, γνωρίζοντας πλέον τους ήρωες.

Λάτρεψα τον Ελληνοαμερικανό που υποδύεται ο Σπύρος Πουλής. Σχεδόν αυτόν τον τύπο τον ερωτεύτηκα! Υπέροχος ως χαρακτήρας μέσα στην υπερβολή του, χρωμάτισε το δεύτερο μισό του έργου, κλέβοντας κατ’ εμέ τις εντυπώσεις. Πολύ καλός και ο Μάριος Αθανασίου (πρώτη φορά τον είδα στο σανίδι) σαν αλλέγκρος σύζυγος που χρυσάφι πιάνει χώμα γίνεται, μου άρεσε και η Μαριάννα Τουμασάτου αρκετά (λίγο σφιγμένη μου φάνηκε, αλλά όχι κάτι το ενοχλητικό, πρώτη φορά που την είδα σε κωμωδία, μόνο δραματικά μέχρι πρότινος). Ο Κώστας Αποστολάκης μού φάνηκε λιγάκι διεκπεραιωτικός, χωρίς αυτό να τον κάνει κακό στον ρόλο του. Από τα νεαρά παιδιά σίγουρα ξεχωρίζει ο νεαρός Άρης Τσάπης, στον ρόλο του ντόπιου μικροαπατεώνα, ενώ τα δύο κορίτσια, Κωνσταντίνα Κομματά και Σοφία Μανωλάκου, δεν μου έδωσαν κάτι παραπάνω από αυτό που επέβαλαν οι ρόλοι τους.

Ωραίο το κείμενο του Γιώργου Φειδά, που φτιάχνει μια σύγχρονη κωμωδία καταστάσεων με ωραίο ελληνικό λόγο και χωρίς την εύκολη λύση του υβρεολογίου. Δεν είναι ξεκαρδιστικό το τελικό αποτέλεσμα, καθώς όλα αυτά τα έχεις δει-ακούσει ξανά, αλλά δεν σε χαλάει που το ξαναζείς. Έξυπνος σκηνοθετικός ρυθμός από τον Βασίλη Θωμόπουλο, που παίρνει από τους ηθοποιούς του τον καλύτερό τους εαυτό. Παρα πολύ ωραίο το σκηνικό και με πολύ δουλειά για να στηθεί, όχι προχειρότητες – από τα καλύτερα που έχω δει σε τέτοιου είδους έργα (παίζει να είναι και το καλύτερο). Μουσική και φώτα, αυτά που απαιτεί η παράσταση.

Σε όσους αρέσουν οι κωμωδίες καταστάσεων, που έχουν ωραία γραφή και καλές ερμηνείες, η παράσταση είναι ιδανική! Θα περάσουν δεδομένα ένα πολύ ευχάριστο δίωρο, χωρίς να προβληματιστούν καθόλου. Προσωπικά τη κατευχαριστήθηκα και χαίρομαι πολύ για την απόφασή μου να την παρακολουθήσω!

Περισσότερα εδώ.