Είδαμε την παράσταση ‘Εκ του πατρός γεννηθέντα’ στο Θέατρο Αλκμήνη
Υπάρχει κάποιος που πιστεύει ότι σε μια κωμωδία μπορεί να μπει φίλτρο “correctίλας”; Θέλω πραγματικά να ακούσω, αν υπάρχει κανείς τέτοιος, τα επιχειρήματά του… Για εμένα, προσωπικά, στην κωμωδία μπορεί κάποιος να σχολιάσει μια κατάσταση, χρησιμοποιώντας την ίδια ακριβώς γλώσσα που χρησιμοποιείται από την πλειοψηφία του κόσμου, όταν βρίσκεται σε χώρους που χαρακτηρίζονται ιδιωτικοί (πες μου τώρα, με το χέρι στην καρδιά, πόσο κρατιούνται σε τέτοια μέρη τα προσχήματα και πως όλες οι συζητήσεις είναι “ακαδημαικού” επιπέδου και αντίστοιχου λεξιλογίου…).
Σάββατο βράδυ, μετά από μια εβδομάδα που εύκολα θα χαρακτηριζόταν των Παθών στη δουλειά (όσοι έχετε συναλλαγές με κόσμο, και δη με καταναλωτές, μπορείτε να με νιώσετε), περιμένω με υπομονή στο φουαγιέ του θεάτρου Αλκμήνη (στη γειτονιά που μεγάλωσα, όπως έχουμε ξαναπεί), για την παράσταση ‘Εκ του πατρός γεννηθέντα’. Την έχουμε σημειώσει από το αρχικό δελτίο τύπου, αλλά κάτι οι δουλειές, κάτι η φάμπρικα που ανοίξαμε με γιατρούς κάθε είδους τον τελευταίο καιρό, δεν βρέθηκε χρόνος να τη δουμε. Ευελπιστούμε να γελάσουμε λίγο, ώστε να ξεφύγουμε από τη μαυρίλα της καθημερινότητας.
Το στόρι απλό – δύο αδέρφια περιμένουν τον δύστροπο πατέρα τους να αποδημήσει, ώστε να μοιραστούν την κληρονομιά που θα αφήσει και, ελλείψει διαθήκης, θα πρέπει να τα βρουν και να τα συμφωνήσουν μεταξύ τους. Ώραιο θέμα, ειδικά όταν υπάρχει κάτι να λαμβανειν από τον εκλειπόντα και δεν έχει φροντίσει ο λεγάμενος να τακτοποιήσει αυτό το ζήτημα. Στην περίπτωσή μας, είχαμε δύο αδερφούς με κοινό πατέρα και διαφορετικές μητέρες.
Ο μεγαλύτερος, επιχειρηματίας της εστίασης, είναι στα πρόθυρα της χρεωκοπίας, αφού τα ανοίγματα που έκανε δεν του βγήκαν λόγω συνθηκών και την ήδη βεβαρημένη κατάστασή του, δυσκολεύει η σύζυγός του, που είναι – σε απλά λόγια – στην καρακοσμάρα της, μην έχοντας αντιληφθεί τι συμβαίνει και βλέπει τον άντρα της σαν ΑΤΜ που μοιράζει αφειδώς λεφτά.
Ο μικρός αδερφός, δάσκαλος στο επάγγελμα, έχει διαγνωστεί με σύνδρομο Τουρέτ (χρόνια διαταραχή, το βασικό χαρακτηριστικό της οποίας είναι η ύπαρξη πολλαπλών τικ, με τουλάχιστον ένα φωνητικό – ο πάσχων στη διάρκεια της ομιλίας του “πετάει” κάτι άσχετο με τα συμφραζόμενα, που έχει κάποια λεκτική σχέση με κάτι που άκουσε), που του κάνει κομματάκι δύσκολη την καθημερινότητα και επιπλέον έχει αναλάβει και τη φροντίδα του πατέρα τα τελευταία 15 (!) χρόνια, που βρίσκεται κλινήρης μετά από ένα εγκεφαλικό.
Με αφορμή ένα παρολίγο κρίσιμο για τη ζωή του γέρου επεισόδιο, τα δύο αδέρφια βρίσκονται στο σαλόνι του σπιτιού και ξεκινάνε μια συζήτηση – όσο μπορούν να μιλήσουν, με δεδομένες τις συνθήκες που προαναφέραμε, για την επόμενη μέρα μετά το θάνατο του πατέρα τους. Ο μεγάλος αδερφός βρίσκει στο γεγονός αυτό μια χρυσή ευκαιρία να ξεχρεώσει όλα του τα χρέη, προσπαθώντας φυσικά να επωφεληθεί ό,τι περισσότερο μπορεί και “ρίχνοντας” φυσικά τον αδερφό του. Ο δεύτερος αδερφός στην ιεραρχία, μπορεί να έχει τα θέματά του, αλλά βλάκας δεν είναι και τόσα χρόνια έχει κάνει τα κουμάντα του, έτσι ώστε να μη βγει χαμένος και να κερδίσει κάτι που τόσα χρόνια κάνει τον νοσοκόμο.
Στη συζήτηση αυτή, θα βγουν στη φόρα πολλές άβολες αλήθειες, θα ακουστούν απίστευτου κάλλους καφρίλες, θα προβληματιστούν οι δύο άντρες για το ποιόν του πατέρα τους (όχι πως αγνοούσαν πως ήταν σκ@τ@νθρωπος, απλά θα τρόμαζαν με το πόσο!) και θα καταλήξουν, μετά από μια βασανιστική διαδρομή στο καλύτερο για όλους σενάριο, που θα τους λύσει μερικώς ή ολικώς (αυτό είναι κάτι που δεν το ξεκαθαρίζει το έργο, αλλά το αφήνει πιο φλου) όσα τους απασχολούν.
Η διαδρομή που προανέφερα είναι όλα τα λεφτά! Σε ένα κρεσέντο από ρυθμό και ατάκες, παρακολουθούμε δύο αδέρφια, που, μέσα από ένα ρεσιτάλ ανορθόδοξων επιχειρημάτων, συζητήσεων που πέφτουν στα βράχια λόγω Τουρέτ, προσπαθούν να βρουν μια λύση στα προβλήματά τους. Είναι τόσο πολύ αστείο αυτό που συμβαίνει επί σκηνής, που καταλήγεις να μη σταματάς να γελάς (εντάξει, το να γελάς με κάποιον που έχει μια πάθηση, δεν είναι απόλυτα σωστό, αλλά είπαμε κωμωδία είναι, μη μας σταυρώσετε!), με όσα βλέπεις να κάνουν και να λένε οι δύο πρωταγωνιστές. Με σαφείς αναφορές στην επικαιρότητα και τα όσα συζητούνται δημοσίως και μη, και με μια γλώσσα πολύ καθημερινή (“της πιάτσας” τη χαρακτήρισε κάποιος δίπλα μας πολύ ορθά, με όλο το λούμπεν που μπορεί να εμπεριέχει) από τον επιχειρηματία αδερφό και μια πιο “ακαδημαϊκή” από τον δάσκαλο, η σύγκρουση των δύο κόσμων που αντιπροσωπεύουν οι ήρωες μεγεθύνεται και γίνεται καμβάς που ζωγραφίζεται μια εξαιρετικά πετυχημένη κωμική παράσταση.
Σκηνοθετικά, ο Τόνυ Δημητρίου και η Στεφανία Γκουρνέλου έχουν κρατήσει όλη την “ορμή” του κειμένου και την απέδωσαν σκηνικά σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια, δίνοντας έναν ρυθμό που είναι γρήγορος με τις σωστές παύσεις, όπου χρειάζονται, για παίρνει ανάσες το κοινό από τα γέλια (και φυσικά οι ηθοποιοι). Ερμηνευτικά, ο Γιάννης Φραγκίσκος κλέβει τις εντυπώσεις ως δάσκαλος με σύνδρομο Τουρέτ, αφού η πάθησή του τον οδηγεί σε άκρως σουρεαλιστικές καταστάσεις, που παρουσιάζει πολύ φυσικά και χωρίς να φτιάχνει ένα ήρωα-καρικατούρα, ενώ στις σκηνές που δεν βρίσκεται σε έξαρση η πάθηση, δίνει ρέστα με την κουτοπονηριά και τις μηχανορραφίες που στήνει για να βγάλει κι αυτός το κατιτίς του. Στον αντίποδα, ο Τόνυ Δημητρίου (που έχει γράψει και το έργο) μπαίνει με άνεση στον ρόλο του επιχειρηματία αδερφού (το γνωρίζει έτσι κι αλλιώς το αντικείμενο, αφού δραστηριοποιείται με επιτυχία στην εστίαση πολλά χρόνια τώρα) και προσφέρει ένα απολαυστικό λαμόγιο, που δεν ξέρεις, αν πρέπει να το λυπηθείς για ό,τι του συμβαίνει ή να το αρχίσεις στις γρήγορες!
Και οι δύο ήρωες, παρότι δεν είναι αθώοι του αίματος και έχουν πολλαπλώς και ποικιλοτρόπως λερωμένη τη φωλιά τους, καταλήγουν συμπαθείς, λόγω του λυτρωτικού και αναζωογονητικού γέλιου που χαρίζουν σε αυτήν την παράσταση.
Συνολικά, είναι μια σούπερ κωμωδία, από αυτές που σου φτιάχνουν τη διάθεση, καθώς βλέπεις κάτι που το γνωρίζεις ή το εχεις ζήσει από τη φαιδρή πλευρά του. Εμείς ξεχάσαμε ό,τι μας βασάνιζε και ανανεωθήκαμε για όλη την επερχόμενη εβδομάδα! Να πάτε οπωσδήποτε να τη δείτε για να ξεσκάσατε και να περάσετε ένα πολύ διασκεδαστικό βράδυ.
Υ.Γ. Ο τίτλος της παράστασης, αν σου θυμίζει κάτι, είναι από το σύμβολο της πίστεως, το Πιστεύω, όπως το γνωρίζουν οι περισσότεροι (αυτό που διαβάζουν οι νονοί στις βαφτίσεις και υποτίθεται πως όλοι οι χριστιανοί οφείλουν να γνωρίζουν, αφού το είχαμε μάθει στο σχολείο). Η εκκλησία εκπροσωπείται και με άλλον τρόπο στο έργο, αλλά δεν θα σου πω, γιατί spoilers δεν κάνουμε και δεύτερον γιατί θα σου χαλάσω την έκπληξη!
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Μάρτιος 2024
