Είδαμε την παράσταση ‘Δείπνο Ηλιθίων’ στο Θέατρο Κάππα
Οφείλω να ομολογήσω ότι ο Σπύρος Παπαδόπουλος είναι διαχρονικά από τους πλέον αγαπημένους μου ηθοποιούς. Τον έχω δει σε κωμωδίες, κατά βάση, και είτε παίζει είτε σκηνοθετεί, σου δίνει την αίσθηση ότι όλο αυτό βγαίνει πολύ εύκολα (που δε βγαίνει, και εδώ είναι το μεγάλο του χάρισμα).
Δείπνο ηλιθίων για 4η σεζόν στην πόλη και, περιέργως, δεν το είχα δει μέχρι φέτος, γιατί είχα έναν ανεξήγητο φόβο, λόγω της εξαιρετικής γαλλικής ταινίας, που το μάθαμε οι περισσότεροι (παρότι προϋπήρξε ως θεατρικό). Ξεπέρασα τις αναστολές μου και διάλεξα μια Κυριακή απόγευμα (στη λογική, λίγοι θα είμαστε· δεν θα παρασυρθώ από το πλήθος, όπως σε μια βραδινή παραστάση). Φτάνοντας στο θέατρο Κάππα, πίστεψα ότι κάτι άλλο γίνεται πλησίον, γιατί υπήρχε πλήθος κοινού! Εκεί υποψιάστηκα πως μάλλον κάτι πολύ καλό συμβαίνει επί σκηνής και πως δεν είναι συμπτωματική τέτοια επιτυχία.
Η ιστορία μας έχει να κάνει με τον Πιέρ, έναν νεόπλουτο αστό, μεγαλοεκδότη, που, λόγω χρηματικής άνεσης, πιστεύει ότι μπορεί να κάνει τα πάντα και… πάντα να βγαίνει αλώβητος. Με τους φίλους του διοργανώνουν δείπνα τις Πέμπτες, στα οποία ένας εκ των συμμετεχόντων πρέπει να φέρει έναν αφελή – έναν ηλίθιο, για να παίξει τον ρόλο του χριστιανού στην αρένα των λεόντων του ήρωα και της παρέας του. Τη μοιραία Πέμπτη, όμως, ο Πιέρ τραυματίζεται στο γκόλφ και πρέπει να ακυρώσει το δείπνο.
Ο “ηλίθιος της βραδιάς”, ένας καλοσυνάτος υπάλληλος του Υπουργείου Οικονομικών, με δεδομένη διάσπαση προσοχής και μεγάλη δόση αφέλειας, που επιπλέον έχει ως χόμπυ την κατασκευή μακετών διασήμων κτηρίων από σπίρτα, καταφθάνει στο σπίτι του Πιέρ και, δεδομένου ότι το δείπνο έχει αναβληθεί, ετοιμάζεται να αποχωρήσει, όταν ένα τηλεφώνημα αλλάζει τη ροή των πραγμάτων… Στην προσπάθειά του να βοηθήσει τον τραυματία οικοδεσπότη του, καταφέρνει να δημιουργήσει ένα μικρό χάος, για το οποίο δεν είναι ο ίδιος υπεύθυνος, αλλά ο Πιέρ που έχει διαχειριστεί με πολύ ευτελή τρόπο τη ζωή του και όποιους περικλείει. Οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη και όσο προσπαθεί να φανεί χρήσιμος, τόσο περισσότερο αποκαλύπτει τη γύμνια του “βασιλιά Πιέρ”, ενώ παράλληλα, μέσα από μια σειρά απρόβλεπτων γεγονότων, και ο ίδιος μαθαίνει τους σκοπούς και τα κίνητρα που κρύβονταν πίσω από την πρόσκληση σε αυτό το δείπνο. Όταν όλα πλέον δείχνουν να έχουν τελειώσει οριστικά, βρίσκει λύσεις για τον νέο φίλο του, που αναγνωρίζει τελικά ότι ο “ηλίθιος” τόσο καιρό βρισκόταν στον καθρέφτη του, χωρίς φυσικά να μπορεί να ξεφύγει από τις γκάφες και την απόπειρα να τα τινάξει όλα ξανά στον αέρα!
Ένα πανέξυπνο έργο, που βάζει το κοινό απέναντι στις ίδιες του τις συμπεριφορές, μέσω μιας κωμικής φόρμας, είναι εξ ορισμού μια πολύ επικίνδυνη αποστολή. Εδώ, όμως, οι συντελεστές την κάνουν να μοιάζει “παιχνιδάκι”. Με προεξέχοντα τον Σπύρο Παπαδόπουλο, που στο διπλό ρόλο του σκηνοθέτη-πρωταγωνιστή παίρνει άριστα. Ειδικά στο δεύτερο μισό του έργου, που αρχίζουν οι αποκαλύψεις και ειδικότερα εκείνες που αφορούν στον ήρωά του, υπάρχει μια δραματικότητα και μια θλίψη στο παίξιμο (ποιος θα χαιρόταν άλλωστε, αν μάθαινε ότι τον θεωρούν ως τον απόλυτο ηλίθιο), που αλλάζει μετά από λίγο και επιστρέφει στη νόρμα του αφελή Φρανσουά.
Σκηνοθετικά, κράτησε έναν ρυθμό στην παράσταση, που κυλάει αβίαστα, χωρίς να κάνει “κοιλιά” και προσφέρει γέλιο με καταστάσεις και αστεία ψιλοαναμενόμενα ή υποψιασμένα, που, παρόλα αυτά, γελάς! Δεν εκβιάζει με ευκολίες, τύπου βωμολοχίας, την αντίδραση του κοινού, αλλά με σύμμαχους την πολύ καλή μετάφραση του κειμένου και τους ηθοποιούς του, πράγμα που οφείλουμε να του το πιστώσουμε.
Άξιος συνοδοιπόρος ο Πυγμαλίωνας Δαδακαρίδης, που δεν θεωρείται τυχαία ένας από τους καλύτερους και αρτιότερους ηθοποιούς της γενιάς του. Γίνεται ο υπερφίαλος Πιέρ, χωρίς να τον απορροφά ο ήρωας, αλλά προσδίδοντάς του οντότητα μέσα από το σώμα του, μιλάει σωστά ελληνικά και ακούς όλα όσα λέει (πράγμα που δυστυχώς δεν συμβαίνει σε πολλούς, ίσως, πιο αναγνωρίσιμους από αυτόν συναδέλφους του…). Η αποκαθήλωση του Πιέρ και η μετάπτωση από το όλον στο παρολίγο σχεδόν τίποτα, θα μπορούσε να βγει πιο εξωφρενικά, αλλά δε θα έπειθε, γιατί δεν θα ήταν αληθινή.
Βασίλης Ρίσβας και Δημήτρης Μαυρόπουλος, πάρα πολύ καλοί στους ρόλους που κλήθηκαν να υπηρετήσουν, και είχαν συμβολή στην εξέλιξη της παράστασης. Οι υπόλοιποι τρεις πρωταγωνιστές, με εξαίρεση την Άννα Μενενάκου, ήταν λίγο διεκπεραιωτικοί και θα μπορούσαν να είχαν λιγάκι περισσότερο νεύρο (ειδικά η σύζυγος του ήρωα παραείναι ζεν, με όλα αυτά που μαθαίνει!).
Πολύ ωραίο το σκηνικό-σαλόνι (επιτέλους κανονικό σκηνικό σε παράσταση), η μουσική επένδυση και όλη η κινησιολογία της παράστασης που ήταν σαν χορογραφία!
Συνήθως, τίποτα δεν είναι τυχαίο και, αν αυτό συμβεί, θα είναι για λίγο. Αν θέλετε να περάσετε καλά, με μια πολύ τίμια κωμωδία, επιλέξτε το “Δείπνο Ηλιθίων” για όσο καιρό ακόμη θα παίζεται στην πόλη!
Περισσότερα εδώ.
Theodore a.k.a. Evil Chef, Οκτώβριος 2019
