Είδαμε την παράσταση “Δε φοβάμαι, δεν ελπίζω, είμαι…” στο Vault

Με τον Καζαντζάκη έχω μια πολύ ιδιαίτερη σχέση – ξεκίνησα να διαβάζω έργα του σχετικά μικρός (στα 10, τον Καπετάν Μιχάλη) με όσα καταλάβαινα απο τα γραφόμενα. Μεγαλώνοντας, διείσδυσα περισσότερο στο έργο του και ταυτίστηκα αρκετά με τις φιλοσοφικές του αναζητήσεις και τις ιδέες του.

Δε θα μπορούσα να μην παρακολουθήσω την παράσταση που παίζεται (ευτυχώς για δεύτερη φορά) στον πολυχώρο Vault.

Να πούμε 2 λόγια για το Vault – είναι ένας νέος χώρος που βρίσκεται στην “βιομηχανική” ζώνη του Βοτανικού, εκεί που ανθούσαν τα συνεργεία και τα καταστήματα ανταλλακτικών πριν κάποια χρόνια, σε μια περιοχή που αλλάζει και συνεχώς νέες καλλιτεχνικές στέγες κάνουν την εμφανισή τους. Ενα βιοτεχνικό κτήριο, που με πολύ προσωπική δουλειά, ο Δημήτρης Καρατζιάς μετέτρεψε σε μια φωλιά πολιτισμού και σε κερδίζει με τη ζεστασια που σου βγάζει μόλις μπαίνεις μέσα, χωρίς ακραίες πολυτέλειες, με απλά καθημερικά υλικά.

Αρκετός κόσμος -πράγμα αναμενόμενο με τα καλά λόγια που ακούγονται- και, μετά απο μια σύντομη αναμονή, βρεθήκαμε στην αίθουσα της παράστασης. 

Το έργο αποτελεί συρραφή κομματιών απο το έργο του Καζαντζάκη με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να αποδοθούν θεατρικά. Εγχείρημα τολμηρό, λόγω του ιδιαίτερου λόγου του συγγραφέα, και γιατί έχουμε την τάση να μην τολμάμε να δουλέψουμε με ό,τι θεωρούμε “ιερό τοτέμ” & τέτοιες απόπειρες να τις περιμένουν αρκετοί με το βιτριόλι στο χέρι….

Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με μια εξαιρετική δουλειά, με 2 παθιασμένους ερμηνευτές και μια παράσταση που σου δίνει πολλή “τροφή για το μυαλό”. Ένας άνθρωπος κομμένος στα δύο – άσπρο και μαύρο, καρδιά και νους. Η μάχη της καρδιάς με το μυαλό, του φωτός με το σκοτάδι, διανθισμένα απο κείμενα μέσα απο την Ασκητική, την Αναφορά στον Γκρέκο και την παρουσία του Ζορμπά, μας παρουσιάζει τη φιλοσοφία του Καζαντζάκη στα ζητήματα της ζωής και της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ο Καζαντζάκης υπήρξε “αναρχικός” για την εποχή του (αρχές 19ου αιώνα) και, παρακολουθώντας την παράσταση, αυτό σου βγαίνει, αλλά παράλληλα τρομάζεις όταν διαπιστώνεις ότι όλη αυτή η “πρόοδος” δεν άλλαξε και πολύ τον τρόπο που λειτουργεί ο άνθρωπος, δεν πολέμησε τους φόβους του, δεν έλυσε τα υπαρξιακά του προβλήματα, δεν τον έκανε καλύτερο άνθρωπο…. βρίσκεται στο ίδιο σημείο που τον παρουσιάζει ο κρητικός λογοτέχνης τότε. Τα ζητήματα του τότε στις σημερινές συνθήκες της οικονομικής, κι όχι μόνο, κρίσης, μπορεί να μην φαίνονται ένεκα άλλων που προβάλλουμε, όμως μας κατατρώνε, κι ο φόβος του θανάτου ίσως να είναι ακόμη ισχυρότερος….

Για το ζευγάρι των πρωταγωνιστών τι να πρωτοπούμε; Εξαιρετικός ο Μάριος Ιορδάνου (γιατί μου φάνηκε πολύ μικρή η σκηνή να τον χωρέσει;), που ζει με πάθος αυτό που κάνει και μου έδωσε την αίσθηση ότι όλο αυτό είναι κάτι παραπάνω απο ένας ρόλος, ότι βγαίνει από πολύ βαθιά μέσα του.

Αέρινη και αρμονική η Σοφία Καζαντζιάν μεταμορφώνεται σε καρδιά, λουλούδι, πεταλούδα, δίνοντας μια άλλη προσέγγιση με τον “αυτοσχεδιαστικό” χορό της στην παράσταση.

Υπέροχη δουλειά με τα φώτα (φέτος αντιλαμβάνομαι πόσο σημαντική είναι η δουλειά του φωτιστή) και εξαιρετική η μουσική που έγραψε ο Μαριος Ιορδάνου για την παράσταση (επιπλέον, την έχει σκηνοθέτησει!).

Αισθάνομαι πολύ δικαιωμένος για την επιλογή να δούμε αυτή την παράσταση και όσο την επαναφέρω στο μυαλό μου, σίγουρα θα βρίσκω νεα πεδία σκέψης. Σίγουρα στο μέλλον θα ξαναπαρακολουθήσω δουλειά των 2 παιδιών!

Σας προτείνω να κάνετε και ένα LIKE στη σελίδα του VAULT, πατώντας εδώ!